Sunday, October 1, 2017

Awareness is the true path. It is very beautiful.


We need to be aware of our selves. Awareness is not an act. What I'm explaining here is very difficult to put in to words. 

Be aware simply means that whatever we do we need to it with awareness. It is very simple and actually innocent. When we eat we have to be aware of that we eat, when drink be aware of it, when walk be aware of it etc....moment to moment we have to be aware of what we are doing.

When we are aware of whatever we are doing we are getting connected with our inside. We connect to the aliveness within.When we are fully aware and doing something ...... mind cannot generate thoughts at that moment.

Just be conscious of whatever act we conduct. We do many things in life mechanically, with no awareness. We eat, drink, sleep, bath with no awareness. Humans have become machines like.
You can experiment this and see the difference of an act with  awareness and without awareness. You start walking mechanically. you just walk and see. 
And next walk with awareness. You yourself will feel the difference.

If you are are joyful, be aware that you are joyful .Even if you are angry be aware of that. 

This way we will find an easiest way of connecting with our inner self and the center. When we practice being aware... we are continuously at the center of the being.

We people get lost in certain emotions that we feel difficult to come out. Some people get lost in love, some cannot come out of sorrow, fear etc. That is because they are not aware of it. Go deeper in to anything with awareness. Then there is no way you can get lost.

Going deeper in to love with awareness, makes it a beyond mind ,sacred experience. 
This is not mind related at all.

Awareness brings light in to you. Darkness disappears when you become aware of yourself. By becoming aware you become peaceful and relaxed.

For example If I'm  sad, worried and depressed- I can become aware of these and by being aware.... relaxation will start happening  within me those will start disappearing.
Also I can try the other way by making myself relaxed by some means... these emotions will start disappearing. When we are relaxed also... awareness starts happening within.

Awareness is the true path. It is very beautiful.
This is very difficult to put in to words and explain. This all  whatever written here is not just for knowledge. To experience and feel the beauty.

If you do not love your own self how can you love others?.




A person who loves him self or herself only can love another person. 

A realized master would only say "Love yourself" first before loving others. If you do not love your self how can you love others?. 
Many others would say the opposite.

Loving your own self is the beginning of self realization.  Nothing else. 

If someone loves himself or herself he or she would start loving, looking after their own selves, care for their own self, respect their own self. That is where the starting point is. If you love and care for your own self,then only you start loving and caring for others.

The society and many people say this in the opposite way. They say love others, love nature, love education etc etc. And also they say respect others, respect every living things, respect elders etc etc.
Do you ever hear someone say "Love yourself" or " Respect yourself"

How can you love some one else if you do not love yourself? ask this question from you. If you are a person who does not care for your self can you care for others. Just ask these things from your inside.

This is where people are getting lost. Without being happy they are trying to give happiness to others . Without loving themselves they start trying to share love. 

That is how everywhere people are being taught.  Just imagine can you give something to someone which you don't have? You cannot.
This is very much impossible.

Only if you are full of love, you can share love. Only if you are joyful you can share joy.

The truth is if somebody is deeply interested in his or her happiness, he or she is interested in others happiness too.

Love is the most sacred experience a human can experience in  one's lifetime... which allows you to reach God. 

Actually rarely people would touch the real love. People go on touching Love from the surface. Many people believe a fantasy as love. Many people are very far from real love. 

What every one is searching mostly is also "Love"

Love means your innermost being is completely in love. That is the real and purest love that exists. Love is meditative. Real love is a meditation. A realized person would know this.

If you ever wish love and happiness for others. First have these within you. Then only you can give it to others.

If you love your self and kind to yourself then you will take care of your self in all the ways, You will feel precious, will never do anything that makes you unhappy or feel down. So with this practice you care for the other people same way. 

Watch carefully... there are many things in the society that prevents you from realizing truth. That is why things are being put in to you in the opposite way. 

Wednesday, September 27, 2017

මනස නිරවුල් නම් පැහැදිලි නම් අපේ ජීවිතයත් නිරවුල්



මිනිස් මනස හරිම සියුම්. 
ඒ නිසා පුලුවන් තරම් සරලව, සැහැල්ලුවෙන් ජීවිතේ සියලු දේවල් ගැන හිතන්න සහ භාර ගන්න අපි පුරුදු වෙන්න ඕනෙ. 

ඕනෙවට වඩා ඕනෙම දෙයක් ගැන කල්පනා කරොත් යම් මොහොතක මනස අවුල් වෙලා යථා තත්වයට ගන්න දැඩි වෑයමක් දරන්න වෙනවා.

අපි ජීවිතේ ගන්න සියලු තීරණ හදවතට එකඟව ගන්න ඕනෙ. ඒ වගේම හිතෙන් හිත හිතා කල්පනා කර කර සිතුවිලි දෙකක් අතර දෝලනය වෙමින් තමන් මොකක්ද කරන්න ඕනෙ කියන තැන දීර්ඝ කාලීනව ඉන්න එක හරි භයානකයි. ඒකෙන් වෙන්නෙ තමන්ට වගේම අනුන්ටත් විශාල හානියක්. 

මනස නිරවුල් නම් පැහැදිලි නම් අපේ ජීවිතයත් නිරවුල්,පැහැදිලි තත්වෙට පත් වෙනවා.

ශරීරය ලෙඩ උනා ම වගේ නෙවෙයි මනස ලෙඩ උනොත්.ශරීරය ලෙඩ වෙන්න මූලිකම හේතුවක් තමයි මනස අසමබර වීම සහ මානසිකව විඳවීම. ඒ නිසා මානසික නීරෝගීතාවය අත්‍යාවශ්‍යයි.

 චේතනාව මයි කර්මය වෙන්නෙ, ඒ නිසා අපි ගොඩක් ....මෙතන්දි පරිස්සම් වෙන්න අවශ්‍යයි. ඒකයි "හිත" කියන දේ පුලුවන් තරම් නිශ්චලව, නිරවුල්ව, සැහැල්ලුවෙන් තබා ගැනීමේ වැදගත්කම.

ඇත්තටම මනස කියන්නෙ අපි මේ ලෝකෙට ආපු දා ඉඳන් එක් රැස් කරගත්තු දෙයක්. මනසෙ මොනාද තියෙන්නෙ? මනසෙ තියෙන්නෙ, මතකයන්, දැනුම, පුරුදු කරපු දේවල්-කොටින්ම කිව්වොත් සාපේක්ෂක ගොඩක්. 

මනසට සිතුවිල්ලක් දුන්නොත්, එයාට පුලුවන් ඒක උඩු යටිකුරු කරමින් ,අහස පොලව ගැටලමින් සාපේක්ෂව කල්පනා කරන්න. පිස්සු හැදෙන මට්ටමක් දක්වාම කල්පනා කරන්න පුලුවන්.

ජීවිතේ ඉදිරියට ගලා යද්දි ප්‍රශ්න වැඩි වෙනවා මිසක් අඩුවක් වෙන්නෙ නෑ. අපි ඒවට මූණ දෙන්න තරම් හිතේ හයියක් ඇති කරගන්න ඕනෙ. ඒ චිත්ත ශක්තිය අපි හැමෝම ගාව තියන දෙයක්.

මෙහෙමයි. අපිට ප්‍රශ්නයක් ඇති උනොත් අපි ඒකට ඒ මොහොතෙ යම් විසඳුමකට  ඇවිත් ක්‍රියාත්මක වීම මයි ක්‍රමය. නැතුව කල්පනා කර කර..... මොකද කරන්නෙ, මෙහෙම උනොත් හරම වෙනවා, මෙහෙමත් වෙන්න පුලුවන්, අරවා මේවා ඔක්කොම ගැන හිත හිත කාලය ගත කරාට කවදාවත් කිසිවක් විසඳෙන්නෙ නෑ.

ඒ වගේම තමයි ජීවිතේ කවදාවත් එක ප්‍රශ්නයක් මග හරින්න තව ප්‍රශ්නයක් බදා ගත්තට වැඩක් නෑ. ඒකෙන් වෙන්නෙ ප්‍රශ්න ඩබල් වෙන එක. මිනිස්සු ගොඩ දෙනෙක් තමන්ට ප්‍රශ්නයක් ආවම ඒකට විසඳුමක් හොයන් නැතුව තව ප්‍රශ්නයක් බදා ගන්නවා. ඔහොම ඔහොම ගමන් කරද්දි මොකද වෙන්නෙ ජීවිතේම අවුල් ගොඩක් බවට පත් වෙනවා.

මේක උදාහරණයකින් කිව්වොත් , අපේ ශරීරයේ තුවාලයක් ඇති උනා කියල හිතන්න. අපි මේකට යම් ප්‍රතිකර්මයක් හෝ බෙහෙතක් නොදා ඒක පේන්නෙ නැති වෙන්ඩ ප්ලාස්ටරේකින් වහනවා. වහලා ආ දැන් තුවාලෙ පේන්නෙ නෑ-වහලා තියෙන්නෙ කියලා ජීවත් වෙනවා. ඔහොම ඉද්දි වෙන්නෙ ප්ලාස්ටරේට යටින් අර තුවාලෙ පැසවන්න පටන් ගන්නවා . අන්තිමට තුවාලෙ කුනු වෙලා තමයි නවතින්නෙ. ඒක ප්‍රශ්න යට ගහලා , වහලා තියලා, මග හරින්න විවිධ දේ කර කර තාවකාලික පැලැස්තර දම දමා ඉන්නවා වගේමයි.කාලයක් ගිහින් බැලුවම අනේ ප්‍රශ්නෙ තවත් බරපතල වෙලා එකම තැන. බෙහෙතක් දාලා එවෙලෙ සනීප කර ගන්න තිබ්බ තුවාලෙ අන්තිමට ශරීරයේ කොටසක් අයින් කරලා සනීප කරගන්න වෙන තත්වෙට පත් වෙලා.

මනුස්සයෙක්ට මානසික ආතතිය හැදෙන්න ප්‍රධානම හේතුව තමයි ඒ කෙනා යම් දෙයක් ගැන දිගින් දිගට දිගින් දිගට, එක දිගටම කල්පනා කිරීම . එහෙම කෙනෙක්ට නොවෙන්න නම් තියන එකම විසඳුම හා ක්‍රියා මාර්ගය .......හදවතට එකඟව ක්‍රියාත්මක වීමමයි.

යම් යම් සිදුවීම් නිසා අපි මනුස්සයො වශයෙන් මානසිකව කම්පනයට පත් වෙන්න පුලුවන්. ඒක ස්වභාවිකයි. නමුත් අපි පුලුවන් තරම් හිත හයිය කරගෙන , දුර්වල නොවී ඒ ඒ මොහොතේ ජීවිතයට එන එන විදියට මූණ දීම මයි කල යුත්තේ.

අපේ කතාව තමයි අපේ මේ ජීවිතය. 

අපි හැම කෙනෙක්ම අවතීර්ණ වෙන්න ඕනෙ තමන්ගෙ මනස නොසෙල්වී තියාගන්න සහ ඉන්න ටිකේ සතුටින් , සැනසීමෙන් , සැහැල්ලුවෙන් ජීවත් වෙන්න පුලුවන් ක්‍රමයකට. මිල මුදල්, තනතුරු, දේපල, වස්තුව එකී මෙකී, නොකී සියලු භෞතික දේවල් බොහොම තාවකාලිකයි. කොටින්ම මේ මනුස්ස ජීවිතෙත් තාවකාලිකයි. 

විඳව විඳවා ජීවත් වෙලා මරණෙන් පස්සෙ අපාගත වෙනවද නැත්නම් ජීවිතය වින්දනය කරමින් ගමන් කරලා, තමන්ටත් කාටවත් කරදරයක් නැතුව  ජීවත් වෙමින් ඒ සතුට , සාමය හා තෘප්තිය අනික් අයත් එක්ක බෙදා ගන්නවද කියන එක තමයි අපේ තීරණය විය යුත්තේ.  

මගේ ආධ්‍යාත්මික ගුරුතුමා අපිට කිව්වෙ, කෙනෙක් නිවනක් හොයන්න කලින්, මුලින් අපායෙන් ගොඩට ඇවිත් ඉන්න ඕනෙ කියලා.  ඒ කියමන සම්පූර්න සත්‍යයක්.

දුකෙන් අඬ අඬා විඳවා විඳවා ඉන්නවා කියන්නෙ ඒ මනුස්සයා ඉන්නෙ අපායට කිට්ටු තැනක. 

දිව්‍ය ලෝකෙ යන්ඩ හරි, නිවන් දකින්ඩ හරි මොන දේ කරන්නත් මුලින් අපායෙන් ගොඩ ඇවිත් ඉන්න ඕනෙ. 

දුකින් අඬ අඬා විඳව විඳවා ඉන්න මනුස්සයෙක් ට නිවන් දකින මාර්ගයක් ගැන කිව්වට ඒ මොහොතේ තේරෙන්නෙ නෑ. නමුත් එයා දුකින් මිදිලා සතුටින් මානසික සහනයෙන් , අපායෙන් ගොඩට ඇවිත් ඉන්න මොහොතක කිව්වොත් අන්න එයාට යමක් අවබෝධ වෙන්න පටන් ගන්නවා.


Thursday, September 7, 2017

හිතේ ස්වභාවය දකින්න -අවබෝධ කරගන්න


                     


මේ සියලු දේ තුල තියන දිවිත්ව ස්වභාවය දැක්කයින් පස්සෙ ඒක අවබෝධ කරගෙන,..... ඊලඟට බලන්න තමන්ගෙම හිත දිහා. හිත වැඩ කරන හැටි. සිතුවිලි එන හැටි, යන හැටි බලාගෙන ඉන්න.
මෙහෙම බලන් ඉද්දි පේනවා අපේ හිතට ද්විත්වත්වයෙන් ඔබ්බ්ට කිසි දෙයක් හිතන්න බෑ. හිතට හිතන්න පුලුවන් මේ ද්විත්වත්වය ඇතුලෙ විතරයි. මම මේක හොඳින් නිරීක්ෂණය කරා. උදාහරණ වලින් පැහැදිලි කරොත් සිතුවිලි ඇති වෙන්නෙ මෙහෙමයි. අපි හිතනවා දෙයක් ගැන...එක්කො ඒක හරි හොඳයි, ලස්සනයි ආදී වශයෙන් දිගින් දිගට හිතනවා... නැත්නම් හිතනවා අරක හරි කැතයි, නරකයි කියලා.....දැන් බලන්න මේ ප්‍රතිවිරුද්ධ සිතුවිලි ද්විත්ව ස්වභාවය තුල එක පැත්තකට අහු වෙලා තමයි ඇති වෙන්නෙ. තව ගැඹුරට ගියොත් ආ අර වැඩේ කරොත් මට වාසි, නැත්නම් හරම කරොත් පාඩුයි ආදී වශයෙන් හිතේ ඇති වෙන සිතුවිලි දෙබිඩි බවෙන් යුක්තයි.

ඒ විතරක්ද සිතුවිලි හරිම සාපේක්ෂයි. මගේ හිතේ සිතුවිලි ඇති වෙන්නෙ මට මගේ දැනුමට, අත්දැකීමට, මතකයට සාපේක්ෂව. තව කෙනෙක්ගෙ හිතේ ඇතිවෙන සිතුවිලි එයාට සාපේක්ෂයි. එක එක්කෙනාට ඇතිවෙන සිතුවිලි එකිනෙකාට සාපේක්ෂයි.

ඇත්තටම භාවනා කරන අය හිත එක අරමුණක තියා ගන්න උත්සාහ කරන හැටි අපි දැකලා තියනවා. මොකක්ද මේ ඒගොල්ලො කරන්නෙ? ඇත්තටම කරන්නෙ හිත යම් කිසි පොඩි වෙලාවකට ද්විත්වත්වයෙන් නිදහස් කරලා තියාගන්නවා. ඒකයි එතන වෙන්නෙ. දෙපැත්තට සහ නිතරම ප්‍රතිවිරුද්ධව ඇති වෙන සිතුවිලි නවත්වලා හිත නිශ්චල කරගන්නවා. ඉතින් අවුරුදු ගනන් භාවනා කරන කෙනෙක් යම් වෙලාවකට අත් දකින මේ සුවය අත් දකින්න තියන කෙටිම ක්‍රමය තමයි හිත දිහා බලන් ඉඳල මේ සිතුවිලි ඇති වෙන හැටි අවබෝධයෙන්  දැකලා මේකෙන් අයින් වෙන එක. බුද්ධිමත්ව මේ දේවල් දිහා බලන කෙනෙක්ට සරලව මේක අවබෝධ කරගන්න පුලුවන්. මේක එකපාර තේරුම් ගන්න අමාරු කෙනෙක්ට කාලයක් භාවනා කරගෙන යද්දි මේක අවබෝධ වෙන්න පුලුවන්.

සාපේක්ෂ හැමදේම කාලයට අහුවෙලා පවතින්නෙ. ඒකයි සමහර මිනිස්සු නිතරම කියන්නෙ අයියෝ කාලය යන්නෙ නෑනෙ කියලා. එයාලා දවස ගෙවාගන්න පුදුම දුකක් විඳින්නෙ. ක්‍රමයක් තියනවා කාලයට අහු නොවී පවතින්න. ඒ විදිය තමයි තමන්ගෙ හිත සම්පූර්ණයෙන් සිතුවිලි වලින් හිස් කරගෙන සිහියෙන් සිටීම. ඒක හරි ගැඹුරු දෙයක්. හැබැයි අත්දකින්න පුලුවන්. එකපාරම නෙවෙයි ටික ටික, මේ සියලු දේ වල යතාර්ථය අවබෝධ කරමින් යන ගමනේ මනුශ්‍යයෙක්ට මේ  කියන දේ අත්විඳින්න පුලුවන්.

අපි හිතන් ඉන්නෙ හිතේ සිතුවිලි නැතුව සිහියෙන් ඉන්න බෑ කියලා. ඒක එහෙම නෑ. හරිම සිහිය පිහිටන්නෙ ද්විත්වත්වයෙන් ඔබ්බෙහි. මේක ඇත්තටම වචන වලට පරිවර්තනය කරන්න අමාරුයි.  මේ සත්‍යය කෙනෙක් අත්දැකීමෙන් අවබෝධ කරගත යුතු දෙයක්.

හොඳට අවන්කව හිනා වෙලා බලන්න. හිනා වෙද්දි සිතුවිලි එනවද? නෑ.  හිනා වෙද්දි හිතේ සිතුවිලි නෑ. හිතේ සිතුවිලි අඩු වෙලා ගිහින් නිශ්චල උනාම අපි කෙලින්ම සම්බන්ධ වෙන්නෙ හදවතට. හදවත අතිශයින් පිරිසිදුයි. ඒකයි හදවතට දැනෙන විදියට ජීවත් වෙන්න කියලා කියන්නෙ.

අපි හොඳටම දන්නවා මේ ලෝකය ලොකු බොරුවක් බව, මායාවක් , සිහිනයක් බව. ඉතින් මේක මායාවක් නිසාම  අපි හැම මොහොතකම සන්තෝෂයෙන් හිනා වෙලා ඉන්න ඕනෙ. අපි නිකාන් බොරුවට නිස්කාරණේ විව්ධ දේවල් ඔලුවට අරගෙන කල්පනා කර කර ඉන්න එක තේරුමක් ම නෑ.  සැහැල්ලුවෙන් ජීවත් වෙන්න ඕනෙ.

අපි ට මනුෂ්‍යයෙක් හැටියට අසීමාන්තික ධාරිතාවයක් තියනවා. මනුෂ්‍යයෙක් ආධ්‍යාත්මික ගමනක් යනවා කියන්නෙ ඒ මනුස්සයා හරියට ඒ ගමන යනවා නම් එයා සාමාන්‍ය භෞතික ජීවිතයක් ගත කරන කෙනෙක්ට වඩා සතුටකින්, ජවයකින් ජීවත් වෙන, නිර්භය කෙනෙක්. ගොඩක් අය හිතන් ඉන්නෙ බණ භාවනා කරනවා කිව්වම,ආධ්‍යාත්මික ගමනක් යනවයි කිව්වම එහෙම කරන අය කලකිරුණු , කිසි දෙයක් කරගන්න බැරි, අසරණ කට්ටියක් කියලා. ඒක මහ පට්ටපල් බොරුවක්. ආධ්‍යාත්මික වීම ම මහා කුශලයක්, හැකියාවක්, යහපත් ශක්තියක්, ආශිර්වාදයක්තමන්ට වගේම, අනික් අයටත්, ස්වභාව ධර්මයටත් ආශිර්වාදයක්.

අපි ජීවත් වෙන්නෙ උපරිම අවුරුදු සීයක් වගේ කාලයක් . ඉතින් මේ කෙටි කාලය තුල අපි  ඇත්තටම මොනවද කරන්නෙ. නිකාන් ඔහේ භෞතික සම්පත් භුක්ති විඳිමින් , තේරුමක් නැතුව විඳව විඳවා ජීවත් වෙලා මැරිලා යනවද, එහෙම මැරිලා ආයෙ ආයෙ ඉපදි ඉපදි මේ දුක් ටිකම විඳිනවද? නැත්නම් අවබෝධයෙන් ධර්මය  දැකලා සන්තෝශෙන්, උපරිම තෘප්තියෙන් ජීවත් වෙලා මේකෙන් අයින් වෙලා යනවද කියන එක ...අපේ ම චොයිස් එක.  ඒක කාටවත් තව කෙනෙක් වෙනුවෙන් කරන්න බෑ. තමන් ගාවමයි මේ තීරණය තියෙන්නෙ. 

Wednesday, September 6, 2017

ද්විත්ව ස්වභාවය සහ එහි නිරන්තර වෙනස් වීම අවබෝධයෙන් දැකීම


                           

මේ ලෝකය, එහෙම නැත්නම් මේ සියලු දේ දිහා කිසිම පැත්තක් ගන්නෙ නැතුව,අපක්ෂපාතීව විවෘතව බලාගෙන හිටියම ගොඩාක් දේ පේන්න ගන්නවා. ඒ වගේම බෝධ කරගන්නත් පුලුවන්.

මෙහෙම බලන් ඉද්දි පේන දෙයක් තමයි මේ ලෝකෙ හැම දේකම දෙකක්  තියනවා. නැත්නම් ද්විත්ව ස්වභාවයක් තියනවා. හොඳ-නරක, ලස්සන-කැත, හරි-වැරදි, තිබහයි-තිබහ නෑ, ඇත්ත-බොරු , ඕනෙ -එපා මේ විදියට කියන්න පුලුවන් ඕනෙ තරමක් . හැම දෙයක් දිහාම බලන්න. හැම එකකටම ද්විත්වත්වයක් තියනවා. කොටින්ම කිවොත් අපිට දැනෙන දේවල් වල පවා මේ ද්විත්වත්වය පවතිනවා. තව ගැඹුරට බැලුවොත් සීතලයි-රස්නෙයි, බඩගිනි-බඩගිනි නෑ, රසයි-රස නෑ මේ ආදී වශයෙන් ද්විත්ව ස්වභාවය හැම තැනම අපිට දකින්න පුලුවන්.

ඒ වගේම අපි හැමෝම තුල පවා මේ ද්විත්ව ස්වභාවය පවතිනවා.

අපි ගොඩක් දෙනෙක් මේ ද්විත්ව ස්වභාවයට අහු වෙච්ච මිනිස්සු. අපි කියනවා අරයා හොඳ මිනිහෙක් කියලා. එතකොට අරයා නරකයි. අරක ලස්සනයි. අරක නම් කැතයි. මේ ඔක්කොම මේ ද්විත්ව ස්වභාවය ට අහු වීමක්. ලස්සනයි කියලා බැඳීමක් ඇති කර ගත්තොත් ටික දවසකින් ලස්සන නැති උනා ම දුකයි.  රස කෑමක් කාලා හරි රසයි කියලා ඒකට බැඳිලා , තව ටික දවසකින් ඒ කෑම ම කනවා. දැන් රස නෑ. රස වෙනස් වෙලා. දැන් ආයෙ දුක ඇති වෙනවා. ඒ කියන්නෙ මේ ද්විත්ව ස්වභාවය පුදුම වේගෙන් වෙනස් වෙනවා.අර මනුස්සයා නරක කෙනෙක්, ආශ්‍රය කරන්න හොඳ නෑ කියලා පැත්තක් ගන්නවා, එහෙම ඉද්දි ඒ මනුස්සයම හොඳ කෙනෙක් වෙලා යහපත් ජීවිතයක් ගත කරනවා පේනවා. එතකොට අර ද්විත්ව ස්වභාවයට අහු වෙලා අපි ගත්තු නිගමනය නිවැරදි නෑ. අපි දකිනවා ද්විත්ව ස්වභාවයේ නිරන්තර වෙනස් වීම.

මෙන්න මේ ද්විත්ව ස්වභාවය මතු පිටින් නෙවෙයි , ගැඹුරින් දැකලා අවබෝධ කරගත්තු අය මේ තියන ද්වි ස්වභාවයෙන් අයින් වෙනවා. ඒගොල්ලො ද්විත්ව ස්වභාවය විතරක් නෙවෙයි ඒකෙ වෙන නිරන්තර වෙනස් වීම අවබෝධයෙන් දකිනවා.දැකලා තව දුරටත් මේ ද්විත්වත්වයට අහු නොවී අයින් වෙනවා.
එතකොට තේරෙනවා ලස්සනයි, හොඳයි කියලා බැඳීම් ඇති කරගන්න එකත් කැතයි, නරකයි කියලා ගැටීම් ඇති කර ගන්න එකත් මුලාවක් බව.
එහෙම අයින් වෙච්ච කෙනෙක් සත්‍යය අවබෝධ කර ගන්නවා.

මේ ස්වභාව ර්මයේ තියන ද්විත්ව ස්වභාවය දකින් නැති නිසාමයි අපි දේවල් එක්ක ඇලෙන්නෙත් ගැටෙන්නෙත්.මේ ලෝකෙ මිනිස්සුන්ට/ඒ කියන්නෙ අපිට  තියන ප්‍රශ්න ගොඩකට මුල  තමයි මේ ද්විත්ව ස්වභාවය ට අහු වීමයි, ඒකෙ වෙනස් වීම දකින්නෙ නැති එකයිඇත්තටම දකින්න උවමනාවක් නැති කම සහ මේ යථාර්තය දකින්න තරම් විවෘත මනසක් ඇති කර ගන්නෙ නැති කම.

මෙහෙම කිව්වම ලේසී වගේ පෙනුනට මේ දෙබිඩි බව දැකලා අයින් වෙන්න ලේසි නෑ. අයින් උන ගමන් අවබෝධ වෙන්න පටන් ගන්නවා. මොකද මට මේ ලෝකෙ තියන දෙබිඩි බවත්,  මගේ තුල තියන ද්විත්ව ස්වභාවයත් මගේ ආධ්‍යාත්මික ගුරුතුමා විසින්  පෙන්නලා දීලාඒක දැකලත් අවබෝධ කරගෙන ද්විත්වත්වයෙන් සම්පූර්ණයෙන් අයින් වෙන්න තවමත් ඒ මාර්ගයේ ගමන් කරන කෙනෙක් නිසා. හැබැයි කෙනෙක්ට මේක අහලා නුවණින් දැකපු ගමන් අවබෝධ වෙන්නත් බැරි කමක් නෑ.

මේ ද්විත්වත්වය සාපේක්ෂයි. හොඳ පේන්නෙ නරක තියන නිසා. ආලෝකය දකින්නෙ අඳුර තියන නිසා. අපි ඉපදිලා තියෙන්නෙ අනිවාර්යෙන්ම නොඉපදෙන ස්වභාවයකුත් තිබිය යුතු නිසා. දුක දැනෙන්නෙ සැපට සාපේක්ෂව, ප්‍රශංසා කියලා අපි ගන්නෙ නින්දා කියලා දේකට සාපේක්ෂව.පව් කියන දේ තියෙන්නෙ පින් කියන දේට සාපේක්ෂව. මේකෙ අන්තිම හරය තමයි කෙනෙක් ද්විත්ව ස්වභාවයෙන් අයින් උනොත් එයා සාපේක්ෂතාවයෙන් මිදෙනවා. නිරපේක්ෂ වෙනවා. අපි පත් වෙන්න ඕනෙ අන්න එතනට.

මේ සියලු දේවල් වල ද්විත්ව ස්වභාවය ගැඹුරින් දැකීම, අවබෝධ කර ගැනීම, මේ ද්විත්ව ස්වභාවයේ හැම මොහොතකම නිරන්තර වෙනස් වෙන ස්වභාවය දැකීම  හා අවබෝධය තමයි ......මට පේන විදියට සම්පූර්ණ සත්‍යය හෙවත් යථාර්තය අවබෝධ වෙන්නත්, හැම දුකකින්ම නිදහස් වෙන්නත් තියන ලේසිම කෙටිම මාර්ගය.

Sunday, September 3, 2017

තමන් ගැන හොයන කෙනා ජීවිතය ගැන, සියළු දේ ගැන යථා ස්වභාවය දකින්න පටන් ගන්නවා





අපි හැමෝම වගේ ඕනෙ තරම් මරණ ගෙවල්වල ගිහින් තියනවා. අපි ගිහිල්ලා දුක් වෙලා, අඬලා එහෙමත් තියනවා. හැබැයි කවදාවත් අපි හිතන්නෙ නෑ අපිත් දවසක මැරෙන බව. අපි ත් දවසක මැරෙනවා කියලා අපිට සිහි වෙන්නෙ නෑ.

අපේ ජීවිත වල ගොඩක් සිදුවීම් මෙන්න මේ වගේ.
අපි හරි කැමතියි අනුන්ගෙ දේවල් වලට. අනුන්ගෙ ප්‍රශ්න වලට. අනුන් ගැන කතා වලට. අපි  හුඟක් දෙනෙක් වැඩිපුරම කාලය ගත කරන්නෙ අනුන් ගැන හිතන්නයි ඒ වගේම අනුන් ගැන කතා කරන්නයි.  කීයෙන් කී දෙනා ද තමන් ගෙ ගැන හොයන්නෙ,කතා කරන්නෙ .  අපි තමන් ගැන ඇත්ත තත්වෙ දකින්න, ප්‍රශ්න වලට මූණ දෙන හැටි අලුත් විදියට හිතන්න දකින්න හරි බයයි. ඒ නිසා අපි ගොඩක් දෙනෙක් ජීවිතේ ප්‍රශ්න ගැටළු වලට තාවකාලික පැලැස්තර දම දමා අනුන්ගෙ ඒවා හොය හොයා ඒකෙන් වින්දනයක් ලබමින් ජීවත් වෙනවා. අනුන් ගැන හොයන මනුෂ්‍යයෙක්ට ජීවිතාවබෝධය හරි අඩුයි. තමන් ගැන හොයන කෙනා ජීවිතය ගැන, සියළු දේ ගැන යථා ස්වභාවය දකින්න පටන් ගන්නවා.

දැන් බලන්න දවසේ වැඩි වෙලාවක් ටෙලි නාට්‍ය බලමින් කාලය ගත කරන මිනිස්සු කරන්නෙත් මේකමයි. තමන්ගෙ ජීවිතේ දහසක් ප්‍රශ්න තියනවා. මේවා ඔක්කොම අමතක කරලා ටෙලි නාට්‍ය වල අනුන්ගෙ ප්‍රශ්න දිහා බල බල, ඒවා ගැන හිත හිතා, අනික් අයත් එක්කත් ටෙලි නාට්‍ය ප්‍රශ්න කතා කර කර තමන්ගෙ ජීවිතේ ප්‍රශ්න තාවකාලිකව මග හරිමින් ජීවත් වෙනවා.

අපි දකිනවා මිනිස්සුන්ට ලෙඩ දුක් හැදෙන හැටි, විඳවන හැටි, මිනිස්සුන්ට තියන ප්‍රශ්න මේ ඔක්කොම අපි දකිනවා. ඒත් අපි කවුරුවත් මොහොතකට වත් හිතන්නෙ නෑ අනේ මටත් මේ වගේ අවස්ථාවන් මටත් ජීවිතේ ඇතිවෙන්න පුළුවන් කියලා.  මේක අර කලින් කිව්ව වගේ අනුන්ගෙ මරණ ගෙදර වල් වල ගියාට අපි කවදාවත් අපි මැරෙන බව දකින් නෑ වගේ.

ප්‍රශ්න ,ගැටළු නැති ජීවිත මේ ලෝකෙ කොහේවත් නෑ. ප්‍රශ්න නැත්තෙ මැරිච්ච මිනිස්සුන්ටජීවත් වෙන හැමෝටම ප්‍රශ්න තියනවා.ප්‍රශ්නයක් තියනවා නම් එතනම ඒකට උත්තරේකුත් තියනවා. විසඳුමක් නැති ප්‍රශ්න මේ ලෝකෙ නෑ.

ජීවත් වෙද්දි අපි ඒ එන එන ප්‍රශ්න වලට ඒ ඒ මොහොතේ මුහුණ දෙනවා මිසක එක ප්‍රශ්නයකින් ගැලවෙන්ඩ ඊට වඩා ලොකු  ප්‍රශ්නයක් බදා ගන්න එක මෝඩ කමක්. දන් බලන්න අපි ගොඩක් වෙලාවට කරන්නෙ මේක නේද?ප්‍රශ්නයක් ආවහම ඒක විසඳ ගන්නවා වෙනුවට ඒකෙන් ගැලවෙන්න අපි තව ප්‍රශ්නයක් බදා ගන්නවා. ඔහොම ඔය විදියට පැටලිලි හදාගෙන මේ අපි විඳව විඳවා සසරේ ගමන් කරනවා. මේක තමයි මුළාව.

ඇත්ත අවබෝධ කරගෙන ලෝකෙ අනික් හැමෝම ගමන් කරන දිශාවට ප්‍රතිවිරුද්ධ පැත්තට යන කෙනාට මාර්ගය මට සිළුටු නෑ. හැමෝම ඒ කෙනාව විවේචනය කරන්න පුලුවන්, බනින්න පුලුවන්, පිස්සෙක් කියන්න පුලුවන්. ඒ මේ ලෝකෙ හැටි. හැමෝම කරන දේ කරගෙන මේ මුළාවට අහුවෙලා ඉන්න මිනිස්සුන්ට අනේ හැමෝම  සාර්ථක මිනිස්සු විදියට තාවකාලිකව දකිනවා. ඇත්ත කතා කරන, හදවතට එකඟව ජීවත් වෙන මිනිහට ඉතින් ජීවිතේ විවිධ තාවකාලික විවේචන, ගැටලු ඇති වෙන්න පුලුවන්. ඒ උනාට එයා සදාකාලික ගැලවීමට පත් වෙනවා. ඒකයි ඇත්ත. ඒ වගේම යම් මොහොතක අනික් අයට තේරෙනවා අර මනුස්සයා කිව්වෙ ඇත්ත කියලා.

අපි තාවකාලික සැප වලට අහු වෙලා, ප්‍රශ්න වලට තාවකාලික පැලැස්තර දම දමා ආපු නිසයි තාමත් සසරෙ මේ දුක් විඳින්නෙ. අපිට සත්‍යය අවබෝධ වෙච්ච උතුමො සෑහෙන්න මේ ගමනෙදි හමු වෙන්න ඇති. ඒත් අපි අඳුර ගත්තෙ නෑ. ඒ කියපු සත්‍යයේ පණිවිඩය අපි ඇහුවෙ නෑ. ඒවා අහන් නැතුව මේ ලෝකෙ විචිත්‍ර , විවිධ අරමුණු වලට අහුවෙලා සසර දික් කර ගත්තා. දැන් වත් ඇස් දෙක ඇරලා බලලා අවධි වෙන්න අවශ්‍යයි..

ජීවිතේ අපි හැමෝම එක මොහොතක එක නොසැලෙන අධිෂ්ඨානයක් ඇති කර ගන්න ඕනෙ. ඒක තමයි කොයි කවුරු මොනවා කිව්වත් මම මගේ හදවතට එකඟව, හෘද ශාක්ෂිය අනුව ජීවත් වෙනවා. මොන වගේ අලාභ පාඩු සිද්ද උනත් මම හදවතට එකඟවයි ජීවත් වෙන්නෙ.. මම කියන දේ කරන කරන දේ කියන කිසිම රහස් ජීවිතයක් නැති සෘජු, තමන්ට අවංක, විවෘත මනුශ්‍යයෙක් වෙනවා කියලා අධිෂ්ඨාන කරගෙන ඒ අනුව ජීවත් වෙන්න පටන් ගන්න ඕනෙ. ඒකමයි අවබෝධයේ මාර්ගය. 


Wednesday, August 30, 2017

ස්වභාවික වීම කියන්නෙ තමන්ට දැනෙන දේ අනුව ජීවත් වීම





මේ මනුෂ්‍ය ලෝකෙත් හරියට කැළයක් වගේ. මිනිස්සු හරියට කැලේ ගස් වගේ.  හැබැයි සෑහෙන්න ලොකු වෙනසක් තියනවා. කැළේ තියන ගස් තමන්ගෙ ආවේණික ස්වභාවයට අනුව පවතිනවා. නමුත් මනුෂ්‍යයො එහෙම නෑ. ඒගොල්ලො  මනසින් ආරෝපණය කර ගත්තු කෘත්‍රිම ස්වභාවයක පවතිනවා. ගොඩක් මිනිස්සු ස්වභාවික නෑ.  බැලු බැල්මට පේන්න තියෙන්නෙ කෘත්‍රිම ජීවිත.

 තව පැහැදිලි කරොත් ....දැන් මේ තියන ගස් දිහා හොඳින්  බලන්න. අපිට බොහෝ දේවල් අවබෝධ කරගන්න ඒවා උපකාර වෙනවා.  අඹ ගස් තියනවා. පොල් ගස් තියනවා. විව්ධ ගස් වර්ග තියනවා, අඹ ගහ මේ ලෝකෙ පවතින්නෙ අඹ ගහක් විදියට. ඒකෙ හැදෙන්නෙ අඹ ගෙඩි මිසක් පොල් ගෙඩි නෙවෙයි. පොල් ගහ දන්නවා තමන් පොල් ගහක් කියලා. ඉතින් පොල් ගහේ හැදෙන්නෙ පොල් ගෙඩි.  දැන් ඔන්න මිනිස්සු දිහා බලන්න. මිනිස්සු හරි විවිධාකරයි.දාහක් දෙනා දිහා බැලුවොත් දහස් ආකාරයි. හැබැයි මනුස්ස ලෝකෙ මිනිස්සු තමන් කවුද කියලා , ඇතුලාන්තයේ නියම ස්වභාවය දන් නැතුව ජීවත් වෙන ජාතියක්. මේ මිනිස්සු තමන්ගෙ නියම ස්වභාවය නොදැන වෙන වෙන ඒවා වෙන්න ට්‍රයි කරනවා. ඒක හරියට පොල් ගහක අඹ හදන්න උත්සාහ කරනවා වගේ නිශ්ඵල නිරර්ථක මෝඩම වැඩක්. මොකද පොල් ගහක අඹ හදන්න බෑ මොන විදියෙන් ට්‍රයි කරත්. ඒ වගේම අඹ ගහේ පොල් හැදෙන්නෙත් නෑ. අපි මේක අවබෝධ කරගෙන ජීවත් වෙන්න ඕනෙ.

ඇයි මිනිස්සු අසහනයෙන්, අතෘප්තිකරව ජීවත් වෙන්නෙ. ප්‍රධානම හේතුව තමන්ගෙ නියම ස්වභාවය තමන් නොදැනීම නිසා.

අම්මලා තත්තලා හැම ළමයෙක්ම ඉන්ජිනේරුවෙක්, දොස්තර කෙනෙක් කරන්නමයි ට්‍රයි කරන්නෙ. ඒ අතරෙ ඉන්න පුලුවන් පොත පතේ වැඩ බැරි උනත් හොඳට සින්දු කියන්න පුලුවන් හැකියාව තියන ළමයෙක්. ඉතින් ඒ ළමයව සින්දු කියන අංශයෙන් යන්න නොදී දොස්තර කෙනෙක් කරන්න හදනවා කියන්නෙ අඹ  ගහේ පොල් හදන්න උත්සාහ කිරීමක් වගේ.

අපි තුල රන් වෙන්නෙ අපි ගෙනාපු පැකේජ් එක. අපිට කරන්න පුලුවන් දේ තමයි ක්රෙඩිට් එකතු කරගෙන මේ පැකේජ් එක අප්ග්‍රේඩ් කරගන්න එක.  ඒ වගේම අයහපත් වැඩ කරලා ඩිග්‍රේඩ් කරගන්න චොයිස් එක තියෙන්නෙත් අපි ගාවමයි.

ස්වභාවික වීම කියන්නෙම තමන්ට දැනෙන දේ අනුව ජීවත් වීම. බඩගිනි නම් කනවා. නිදිමත නම් නිදා ගන්නවා. හිනාවෙන්ඩ ඕනෙ නම් හිනා වෙනවා.  අඬන්න ඕනෙ නම් අඬනවා.හංගන්න කිසි දෙයක් නෑ. බොහොම විවෘතව ජීවත් වෙනවා.තමන් තමන් විදියට තමන් කවුද කියලා අඳුරගෙන ජීවත් වෙනවා.   ඉතින් කිසි ප්‍රශ්නයක් නෑ.  

තමන් ගැන ආත්ම විශ්වාසයක් නැති කම නිසාම මිනිස්සු තමන්ගෙ ජීවිත කාලෙ පුරාම ස්වභාවික නොවී , ආරෝපණය කරගත්තු කෘත්‍රිම චරිතයක් රඟපාලා මැරිලා  යනවා. අපා ගත වෙනවා. 

ඇත්තට මූණ දෙන්න බය නිසා මිනිස්සු විඳවනවා. සමාජ අපවාද වලට බයේ හැංගෙනවා. ස්වභාවික විදියට ජීවත් වෙන්නෙ නෑ. 

තමන් තමන් විදියට ජීවත් වෙන මිනිහා කිසි කෙනෙක්ට බය නෑ, එයා තුල තමන් ට තමන් වෙන්න ආත්ම විශ්වාසයක් තියනවා. ඒක තමයි ගමනක් යන්න අපිට උවමනාම දේ.

අපි ජීවත් වෙන්නෙ ටික කාලයයි. ඒ කාලය තුල අපි , අපේ හදවතට දැනෙන ඇත්ත ස්වභාවයෙන් ස්වභාවිකව ජීවත් වෙන්න ඕනෙ.  

ලොකුම මුලාව තමයි අපි අපිට ලැබෙන ලාභ , වාසි ප්‍රයෝජන වලට අපි යට වෙනවා. ඒවා වෙනුවෙන් ආත්මය විකුනලා ජීවත් වෙනවා. ඉතින් ඒක අපිට කිව්වට තෙරෙන්නෙත් නෑ. හැමෝම එහෙම නිසා මාත් එහෙමයි කියලා ඉන්නවා.

 මේක මහ මුලාවක්.  මේකෙන් ගැලවෙන්න අප්‍රමාණ ආත්ම විශ්වාසයක් අවශ්‍යයි. අපි අපේ තුල ඒ ආත්ම විශ්වාසය ඇති කරගත්තු මොහොතේ අපි පුදුමාකාර ආත්ම තෘප්තියක් එක්ක නැගිටිනවා.

කෙනෙක්ට මේ සියළු දේවල් වල යථා ස්වභාවය අවබෝධ වෙන්න ගත්තොත්..එයා පුදුම වාසනාවන්තයෙක් . සත්‍යය අවබෝධය තමයි තමයි මේ ලෝකෙ තියන ඉන්ටරස්ටින් ම දේ (realization of truth is the most interesting thing). යථාර්තය අවබෝධ කර ගැනීම තරම් සුන්දර තව කිසිම දෙයක් මේ ලෝකෙ නෑ.