Tuesday, April 4, 2017

Final note - Words are mere words. But actions prove who you are.



There is no way one can walk on both spiritual path and physical world path at the same time. A person has to choose one path. 

This entire world exist in duality- dual nature. So do we. Yin-Yang, good-bad, hot-cold, heaven-earth, sun-moon etc. 

Dual nature simply means the separation. The conflict. We are all having this duality within us in different extent.

Until you are in dual nature there is no way you can experience complete peace and bliss.

If a person try to live with dual nature of mind which means Ego consciousness and Soul consciousness both at different times . They are really unable to experience the oneness of everything.

In simple example if we are caught up in duality... most of the times our minds are wavering with a internal dialog.
Ego consciousness says do this and soul consciousness says it is not the right way etc.

Dualistic view of reality can create confusion in one's mind and conflict.

A dualistic mind most of the time has a internal dialog. May be that, may be this etc. Duality is creating conflict in mind and it can make us deeply confused.

From my personal experience. I do have a sincere affection and need within to become completely liberated and to make this life my final visit to the earth. 

Also in this journey I sincerely wish to spread light of compassion in every corner by sharing the experiences of truth realization with every one I meet on the way and to bring more peace, love, & compassion to this earth. 

However Walking on this path After even seeing, experiencing and realizing many things..... still I do have this dual nature of my own mind.

Having found the cause. If you really want to walk on this spiritual path. Practice is a must. Which means daily meditation , yoga or pranayama is essential. That practice gives you the required strength . 
The willingness, determination and wisdom only is not enough. Practice is essential.

Not only for spirituality.... even if you want to become a good sports player or whatever you must practice and enhance yourself to become that. Without the practice it is impossible.

In this journey we have to very aware. By being aware of what is happening inside and outside every moment we can live without loosing the peace and tranquility of mind.

Anyone  can say many things in words, But the actions are the most important thing. Words are mere words. But actions prove who you are.

If your life is not a living example for what you tell others and your actions does not tally with what you are talking about then there is a issue. It is nothing - but the duality.
Being in duality and talking about non-duality is not right. 

We all have to come out of the duality.

May we all become free of dual nature of minds
May we have strength to spread compassion everywhere we step
May our actions bring more peace and happiness to all around
Through every step we keep forth bring pure love to this Earth
May we become completely liberated while helping many others also to embrace the complete liberation !!!!


Friday, March 24, 2017

සිත දමනය කිරීමෙන් මාර බැම්මෙන් මිදිය හැක



අපේ සිත නිවී නොපවතින හැම අවස්ථාවකම මේ සිත මාර ස්වභාවයට අහු වෙනවා. ඒ කියන්නෙ  ඇත්තටම මාර ස්වභාවය තමයි බොහෝ තැන්වල ක්‍රියාත්මක වෙන්නේ. කොහොමද අපි මේ ස්වභාවයට හසු නොවී ජීවත් වෙන්නෙ. තමන්ගෙ මනස මාර ස්වභාවය ට අසු වුනොත් ගලවා ගැනීම ටිකක් අමාරුයි.

මේක ක්‍රියාත්මක වෙන්නෙ හරියට මෙන්න මේ වගේ. අපි යම් දෙයක් හෝ කෙනෙක් සමග දැඩි ආශාවකින් බැඳුනොත් අන්න ඒ මොහොතේ අපි මාරයාගේ ග්‍රහණයට අහු වෙනවා. මොකද ඒක මාර බන්ධනයක්. ඒ මොහොතේ අපේ සිතේ නිවුණ ස්වභාවය නැති වෙනවා. සැහැල්ලු බව නැති වෙලා බර වැඩි වෙනවා. අකුසල් සිත් පහල වෙනවා. අපි වීර්යයෙන් මෙයින් මිදිය යුතුයි. මාරයා අපි ඉදිරියට එන්නෙ සසර කර උඩ තියාගෙන කියලයි මට හිතෙන්නෙ. මාරයාට අහුවෙන හැම මොහොතකම අපි සසරට අහු වෙනවා.

ඇත්තටම මෙතන ප්‍රශ්නය තියෙන්නෙ බාහිර ලෝකයේ කෙනෙක්, දෙයක් හෝ අදහසක වත් නෙවේ. ප්‍රශ්නය තියෙන්නෙ අපේ මනසෙ. මට බැහැ කවදාවත් කාවවත් හෝ දෙයක් පෙන්නලා ඔය එන්නෙ මාරයා කියලා නමක් දෙන්න.  අපේ ඇස , කන, නාසය, දිව , ශරීරය ඔස්සේ අපිට ඇතිවෙන අරමුණු වලින් අපි සසරට අහුවෙන්න පුලුවන්. අන්න එහෙම අරමුණක් මනස අල්ලා ගන්නා මොහොතෙදි අපි මාර ස්වභාවයට අහු වෙනවා.


බුදුන් වහන්සේ කිව්වෙ  දුර ගමන් යන -තනිව හැසිරෙන- සිරුරක් නැති -ශරීර කූඩුවෙහි වාසය කරන -සිත යමෙක් දමනය කරනවා නම් මාර බන්ධනයෙන් මිදෙන බවයි.  එතකොට මාර බන්ධනය බලපාන්නෙ අපේ සිතට. අපි නිරන්තරයෙන් සිහියෙන් ක්‍රියා කළ යුතුයි. සම්මා සතියෙන් හෙවත් යහපත් සිහියෙන් ජීවත් වෙන හැම මොහොතකම අපි ජීවත් වෙන්නෙ දමනය වූ සිත් ඇතිව.

 අපි එකිනෙකා ඇලීමට හෝ ගැටීමකට හසු වෙන ආකාරය එකිනෙකාට වෙනස්. ඇලෙන්නෙත් නැතුව ගැටෙන්නෙත් නැතුව මධ්‍යස්තයේ ඉන්න සිත බොහොම නිවිලා. කිසි දෙයක් භාර ගන්නේවත් ප්‍රතික්ශේප කරන්නේවත් නැති සිත පිවිතුරුයි.

අපේ ඇස් ඉස්සරහට  අපි මොනතරම් කැම්ති රූපයක් ආවත් අපි ඒකට ඇලිලා, බැඳෙන්නෙ නැතුව ඉන්න පුලුවන්නම් , එතෙන්දි අපි ඒ රූපෙ දැක්කා, ලස්සනයි, හොඳයි කියලා දැක්කා ඒක එච්චරයි නම් සිතුවිලි ඔස්සේ ඉස්සරහට ගෙනියන්නෙ නැත්නම් එතන්දි සිද්ද වෙන්නෙ "දැක්කොත් දැක්කා පමණයි" කියන දෙය. අන්න එහෙම කෙනෙක් ගෙ සිත රූපයකට ඇලිලා ඇති වෙන්න පුලුවන් මාර බන්ධනයෙන් මිදිලා. එලියෙ චලනයක් උනාට ඇතුලත චලනයක් වෙන්නෙ නෑ.

මේකෙම අනික් පැත්ත වෙන්නත් පුලුවන්. අපි දකින්න අකැමතිම රූපයක් අපි ඉස්සරහට එනවා කියලා හිතන්න. ඒ ආවම අපිට කේන්ති යනවා නම්, තරහෙන් පුපුරනවා නම් එතකොට ද්වෙශය ඇති වෙලා සිතුවිලි එක්ක දුර ගමනක් යනවා නම් අන්න එතකොට අපි අහු වෙන්නෙත් මාර ස්වභාවයට. මොකද එතෙන්දි අපේ හිතේ ඇති වෙන්නෙ ගැටීමක්.

අපේ කනට පුදුමාකාර මදුර ස්වරයක් ඇහිලා අපි ඒකට ඇලුනොත් නැත්නම් අමිහිරි ශබ්දයක් නිසා තරහ ගිහින් ඒකෙ ගැටුනොත් සහ ඒක මනසින් අල්ලා ගත්තොත් ඒ තැන් දෙකේදිම අපි අහුවෙන්නෙ මාර ස්වභාවයට. අපි පත් වෙන්න ඕනෙ තැන තමයි "ඇහුවොත් ඇහුවා පමණයි" කියන තැනට.

අපිට අපි කැමතිම පහසක් ශරීරයට දැනෙනවා කියලා හිතන්න. අපි මේකට දැඩිව ඇලිලා මනසින් අල්ලගෙන මේ ඔස්සේ දිග සිතුවිලි ට්‍රිප් එකක ගියොත් නැත්නම් මේක නැවත නැවත වින්දනය කිරීමේ සිතුවිල්ලක් ඇති කර ගත්තොත්  අන්න එතෙන්දි අපේ සිතේ සිහිය, නිවීම නැති වෙනවා. එතනදී අපේ සිත මාර ස්වභාවයට අහු වෙනවා. අපි පත් වෙන්න ඕනෙ "වින්දොත් වින්දා පමණයි" කියන තැනට.

පළවෙනිම දේ තමයි තමන්ගේ සිත දමනය කර ගැනිම. සිත දමනය වෙච්ච නැති කෙනෙක් තුල ඇති වෙන්නෙ අවුල් ස්වභාවයක්. සමහර අවස්ථාවල අපේ හිත අපිව පිස්සු වට්ටනවා. ඒ විතරක් නෙවෙයි අපිව පාලනය කරනවා. අපේ සිත අපිව සිතුවිලි ඔස්සේ එයාට ඕනෙ ඕනෙ තැන්වල අරන් යනවා. එතකොට අපිට සිහිය පිහිටන්නෙ නෑ.

නිතර භාවනා නොකළත් අඩුම තරමෙ අපි පුරුදු වෙන්න ඕනෙ මේ මොහොතේ ජීවත් වෙන්න. මගේ ආධ්‍යාත්මික ගුරුතුමා මට කිව්වෙ සත්‍ය වශයෙන්ම පවතින්නෙ මේ මොහොත විතරක්ම බවයි. අනෙක් සියලු මොහොතවල් හෙවත් අනගතයේ එන්ඩ තියන මොහොතවල් නැත්නම් අතීතයේ පහු ගිය මොහොතවල් ඔක්කොම බොරු. මොකද ඒ කිසිම මොහොතක් එක්කො ඇවිත් නෑ, නැත්නම් ගිහිල්ලා ඉවරයි.  සත්‍ය වශයෙන්ම පවතින්නෙ මේ මොහොත විතරයි.

මේ මොහොතෙ ජීවත් වෙද්දි අපේ පන්චේන්ද්‍රිය අරමුණු වලට හසු වෙන ස්වභාවය  සහ වේගය අඩු වෙනවා.  සිතුවිලි පරම්පරා හද හදා සසර නිර්මාණය වීම පවා නවතිනවා.  එක එක්කෙනාගෙ මති මතාන්තර නැත්නම් අපේ මතකයන් අපේ සිත් මුළාකරන්නෙ නෑ මේ මොහොතේ විතරක්ම පවතිද්දි. සම්මා සතිය තුල පිහිටන්න පුලුවන්.

මේ මුලු ලෝකයම මහා මායාවක්. ඇත්තටම බොරුවක්. සිහිනයක්. ඉතින් ඒකෙන්ම අපි අවබෝධ කරන්න ඕනෙ මේක මාර ලෝකයක් බව. බුද්ධ ස්වභාවය /බුදු ගුණය ට වඩා මේ ලෝකෙ නැඹුරු වෙලා තියෙන්නෙ අපේ සිත් මාර බන්ධන (ඇලීම්, ගැටීම්) වලට හසු කිරීමට.


මනුෂ්‍යයා කියන කෙනා ස්වභාවයෙන්ම අප්‍රමාණ මයිත්‍රීයක් තියන කෙනෙක්. ඒ මයිත්‍රීය බොහෝ දුරට අපිට අවබෝධය ලබන්න උපකාර වෙනවා. 

අපේ සිත කිසිම මාර බන්ධනයකට හසු වෙන්න ඉඩ නොදී , නිවීම තුලම ජීවත් වීමට අපි සියල්ලෝම වීර්යය කළ යුතුයි.


Friday, March 17, 2017

Love without attachment is absolute light




Love without attachment is absolute light. Its the best kind of love one can experience.

The main root cause for suffering in this world is attachment. In other words the origin for suffering is attachment. We people get attached to many things  such as physical objects, people, our own ideas etc and with this attachment suffering happens.

In this world where we live.... we can see, smell, feel, hear, taste many things that we feel like getting attached to. But the reality is everything is changing every time. In a constantly changing , impermanent world what is there to be attached to. That is what we need to realize. 

Think of our own selves. Are we the same people lived some years back? Are the interests same to the interests we had as a child. Look at our own face, skin and hair. Are they same or changed. We are changed physically as well as all our thoughts, desires etc everything is changed.

However the much you are attached to anything, it is no point - does not do any good. Because some day you are definitely going to loose/leave it. See the fact everyone who born to this world ultimately die.

What are the consequences of getting attached to anything? Once attached we feel like experiencing it over and over again, we cannot bear the change, we try to own it , the clarity of mind disappears , might feel burdened etc. Once these kind of things happen we loose the peace of mind and the suffering begins.

The true dharma Buddha and other Spiritual teachers preached was really practical. It is all about the reality.  The true dharma can be applied practically in to our day to day life and it is possible to live in real world /in reality by realizing all these things. 

Love is possible without attachment. But we cannot think and do it. Once see the true nature of reality and with realization it happens within us.Then we become like a Lotus flowers. Very beautiful, unattached, liberated and full of love and compassion.

True love is not attachment. In the practical reality a human can live loving any one/ any thing or everyone without being attached to. This love is the purest love on earth. 

If it applies for a relationship with someone - the love is total surrender, total acceptance of the other person, unconditional, no expectations in return, only giving , loving in all the ways possible but not attached. A person who experiences this kind of a supreme love- he or she become god like. Godly love.

There is a way that you can love anyone or anything without attachment. That is very beautiful and best kind of a feeling. It is a beyond feeling- it is the compassion.

How can we love without attachment? Very first thing is to look at the reality with an open mind without acceptance or rejection. See the constantly changing nature of this world. How impermanent everything is. What a short period of time we live here. When you see these things with wisdom, you can see the light.

We all need to see the real nature. We are all born again and again until liberated. Time to time we born as animals, humans, gods in hell, heaven, earth etc. This life is actually a temporary stop as a human in this world. This is not the very first time we met our mother and father, brother , sister , girlfriend, boyfriend , wife husband etc. We have met them thousands & thousands of times in different lives in various forms. This life our brother and sister could be previous life mother and father. We do not know. We meet them over and over again until karmic debts are settled or may be until we liberate.

After someone seeing all this, if she or he realizes the true nature of every attachment. Then he or she is able to love totally without any kind of attachment. 

A person who loves without attachment does not mean he or she does not enjoy the life and the world. They enjoy everything more freely and contented.

Thursday, March 16, 2017

සියලුම දෙනා දැනගෙන හෝ නොදැනගෙන හොයන එකම දේ නිදහසයි, නිවීමයි


මනුෂ්‍යයින් වශයෙන් අපි, අපේ පැවැත්මේ සම්පූර්න වගකීම අපිම භාර ගත යුතුයි. ජීවත් වන කාල සීමාව තුල අපි කරන කියන දේ, හිතන පතන දේ, තීන්දු තීරණ මේ සියල්ලේ සම්පූර්ණ අයිතිකරුවා හෙවත් වග කිව යුත්තා තමන්මයි. බොහෝ විට මිනිසුන් අපිට මෙහෙම උනේ අරයා හින්දා , මෙයා හින්දා, මේගොල්ලො හින්දා කියමින් නිදහසට කරුණු කිය කියා තමන්ගේ පැවැත්මේ වගකීම අනුන්ට පවරයි. එය මුලාවකි.

අපේ ජීවිත වල අපිට අවශ්‍ය දේ මොකක්ද යන්න නිරවුල්ව තෝරා බේරා ගෙන ඒ අනුව ජීවත් වීමටත්, සත්‍යවාදී වීමටත් තරම් ආත්ම විශ්වාසයක් අපි තුල ගොඩ නගා ගත යුතුයි. අපි යන ගමන භෞතික වේවා , ආධ්‍යාත්මික වේවා ඒ මොකක් උනත් කරන දේ හරියට කළ යුතුයි. 

මනුශ්‍යයෙක් වශයෙන් ඉපදිච්ච සියලුම දෙනා දැනගෙන හෝ නොදැනගෙන හොයන එකම දේ නිදහසයි, නිවීමයි. සියලු දෙනා විවිධාකාර ක්‍රම වලින් හොයන්නෙ නිදහස සහ නිවීමයි. මේ භෞතික ලෝකෙ ඇත්තක් කියලා හිතන මිනිස්සු පවා සියලු දේ කරලා ඒ තුලින් හොයන්නෙ නිදහස. සමහර අය මානසික නිදහස හොයනවා. අපි හැමෝම මොන ක්‍රමයකින් හරි හොයන්නෙ නිදහසක් /නිවීමක්.

අපි විනෝද චාරිකා යනවා, එතකොට පෝයට පන්සල් යනවා මේ හැමදේම කරන්නෙ තාවකාලිකව නිවීම හොයන්න.එතකොට අපි තේරුම් ගන්න ඕනෙ අපි මේ එක එක ක්‍රම වලින් හොයන්නෙ නිදහසක් හෙවත් නිවෙන්න ක්‍රමයක්.

අපේ නිදහස/නිවීම අපි විසින්ම ආවරණය කරගෙනයි මේ ජීවත් වෙන්නෙ. මොකද නිවීම සූක්ෂම විදියට අපේ ඇතුලෙම හංගලා.  අපි කරන කියන දේවල්, අපේ සිතුවිලි, අපේ ආශාවන්, තණ්හාවන්,ද්වේශය, මෝඩකම් විසින් අපි තුල තියන නිවීම සූක්ෂම විදියට ආවරණය කරලා. 

අපේ මනස නිරතුරුවම අපිව මුළා කරනවා. මනස නිසා භෞතික ශරීරය පවා ලෙඩ වෙන්න පුලුවන්. මනස වෙහෙසට පත් වුන ඕනෙම වෙලාවක අපිට ශාරීරික වෙහෙසකට වඩා දැඩි අපහසුතාවක් දැනෙනවා. ඇත්තටම මනස සුවපත් නම් අපිට දැනෙන්නෙ විශාල සැනසීමක්. තමන්ගේ මනස ගැන තමන් තරම් දන්න තව කෙනෙක් නැති තරම්. 

ඒ වුනාට අපේ අනුබලයක් නැතුව තනියෙන් ක්‍රියාත්මක වෙන්න මනසට බෑ. අපි එක්කො ඇස, කන, නාසය, දිව, ශරීරය තුලින් යම් තොරතුරක් එයට ලබා දිය යුතුයි. නැත්තම් පෙර මතකයක්, යම් දැනුමක් විසින් මනස මෙහෙයවිය යුතුයි. 

අපේ මනසට නිරතුරුවම විවිධාකාර සිතුවිලි ගලාගෙන එනවා. ඒක මනසේ ස්වභාවය. සැනසිලිදායක සිතුවිලි එනවනම් ගැටලුවක් නෑ. හැබැයි ලෝබය, ද්වේශය, මෝහය වගේ සිතුවිලිත් මේ අතර ඇති වෙන්න පුලුවන්. අපිට සිතුවිලි ඇති වෙන එක වලක්වන්න බෑ. හැබැයි ඒ දෙස බලා සිටීමෙන්ම එයින් නිදහස් වෙන්න පුලුවන්. තමන්ට ලෝබ සිතුවිල්ලක් ආවොත් ඒක දිහා බලා හිටියම එයින් ම ඒක දුරු වෙලා යනවා.

දැක්කොත් දැක්කා පමණයි, ඇහුවොත් ඇහුවා පමණයි, වින්දොත් වින්දා පමණයි - කියන තැනට ඇවිත්, පවතින කෙනෙක් ඉන්නවනම් අන්න ඒ කෙනා සම්පුර්ණ නිවුන ස්වභාවයක පවතිනවා.


Wednesday, March 1, 2017

අපි භෞතික ලෝකයක ජීවත් වෙන මිනිස්සු



මේ අපි භෞතික ලෝකයක ජීවත් වෙන භෞතික ශරීර තියන මිනිස්සු.එතකොට අපේ අත්දැකීම් බොහෝමයක් ඇත්තටම භෞතිකයි. උදාහරණ වශයෙන් පැහැදිලි කරොත් මිනිස්සු වෙන අපිට බඩගිනි දැනෙනවා. ඒ වෙලාවට අපි කෑම කෑවම මේ බඩගින්න නිවෙනවා. ඊලඟට තිබහ ආවම, වතුර බිව්වම ඒක නිවෙනවා. අපිට නිදිමත දැනෙනවා. නිදා ගත්තම සනීපයි.වැසිකිලි යාමේ අවශ්‍යතාවක් ඇති උනොත් ඒක පිට කරාම නැවත සනීපයක් තමයි ඇති වෙන්නෙ.  ඔය විදියට අපිට මේ මනුශ්‍ය ශරීරයක් ලැබුන හින්දා භෞතික දැනීම් අනුව අවශ්‍යතා ඇති වෙලා තියනවා. 

හැබැයි ඔන්න බඩගිනි වෙලා ඕනෙවට වඩා කෑවොත් මොකද වෙන්නෙ.අපහසුයි.  ඒ වගේම අඩුවෙන් කෑවොත් මොකද වෙන්නෙ. වැඩිපුර කෑවත් , අඩුවෙන් කෑවත් ඇති වෙන්නෙ අපහසුවක්.හැබැයි ප්‍රමාණයට කෑවොත් දැනෙන්නෙ පහසුවක්. නිදිමතයි කියලා ඕනෙවට වඩා නිදා ගත්තත් අමාරුයි. අඩුවෙන් නිදා ගත්තත් එහෙමයි.ඉතින් අපි අවබෝධ කරගන්න අවශ්‍යයි අපේ ශරීරයට වඩාත් පහසුවක් දැනෙන විදියට ජීවත් වෙන්න.

මේව ඇත්තටම භෞතික ශරීරයක් ලැබිච්ච හින්දා දැනෙන දැනීම්. එතකොට නිකමට හිතන්න කවුරුහරි මනුශ්‍යයෙක් එයාට මේ ඇති වෙන භෞතික දැනීම් අනුව ජීවත් වෙනවා කියලා.. එතකොට ඒ කෙනාගෙ ජීවිතේ ගොඩාක් පහසු වෙනවා. මොකද බඩගිනි දැනුනම කනවනම්, නිදිමත ආවම නිදා ගන්නවනම් එයා එයාගෙ මේ භෞතික ශරීරය ට දැනෙන දැනීම් අනුව ජීවත් වෙනවා.ජීවිතේ බොහොම සරලයි.

කොහොමද මේ පැවැත්ම සංකීර්ණ උනේ. දැන් කොතනද ප්‍රශ්නෙ ඇති වෙලා තියෙන්නෙ.පොඩි කාලෙ ඉඳන් ළමයින්ට උගන්නවා දවසට කන්න පුලුවන් වේල් තුනයි. ඒක කන්නෙත් වෙලාවට.එතකොට කන වෙලාවල් කාල සටහන් දෙනවා. ඊලඟට නිදා ගන්න වෙලාවක් දෙනවා.මේ වෙලාවෙ ඉඳන් මේ වෙලාව වෙනකල් විතරයි නිදා ගන්න පුලුවන් කියලා නීති දානවා. ඔය විදියට කාලයට අහු කරනවා. එතකොට මේ පුන්චි ළමයි කන්නෙ තමන්ගෙ ශරීරයට බඩගිනි දැනිලා නෙවෙයි අර දීපු කාල සටහනට. එතකොට නිදා ගන්නෙ නිදිමතට නෙවෙයි.කාල සටහනට. මෙහෙම උනාම මේ ළමයින් තුල ඇති වෙන්නෙ  මහා අසමතුලිත භාවයක්.  තමන්ගෙ ශරීරයට දැනෙන දේ අනුව නෙවෙයි ඒගොල්ලන්ගෙ අවශ්‍යතා සිද්ධ වෙන්නෙ. එතකොට බිහිවෙන්නෙ හිරවෙච්ච, බොහොම අසමතුලිත මිනිස්සු.

කොහොමද මිනිස්සු මේ තත්වයට ඇත්තටම පත් උනේ? මනස නිසාමයි. මොකද මනසින් කොටු, රාමු හැදුවා. හදලා ඒවා ඇතුලෙ මිනිස්සු හිර උනා. ඊට පස්සෙ මිනිස්සු මුල් තැන දුන්නෙ තමන්ගෙ ශාරීරික අවශ්‍යතා වලට නෙවෙයි මානසික අවශ්‍යතාවලට.  මනසේ අවශ්‍යතා හරිම සංකීර්ණයි. ඉශ්ඨ කරලා ඉවරයක් කරන්න බෑ. ඒකනෙ ගොඩක් මිනිස්සු අසංතෘප්ත තත්වයෙන් ජීවත් වෙන්නෙ.

ශාරිරික අවශ්‍යතා සරලයි. මානසික අවශ්‍යතා වගේ නෙවෙයි. ඒකයි මේ ශරීරයට දැනෙන දැනීම් අනුව ජීවත් වෙච්ච පුරාණ කාල වල මිනිස්සු බොහොම සංතෘප්තියෙන් හා සතුටෙන් ජීවත් වුනේ.

නිවීම කියන එක භෞතිකයි. අපි ජීවත් වෙන්නෙ මේ නිවීම තුළමයි. අපිට වෙලා තියෙන්නෙ අපි මානසික ලෝකයක් හා මම කියලා කෙනෙක් හදාගෙන කිසිම තේරුමක් නැතිව දුක් විඳිනවා. අපිට මේ භෞතික ලෝකෙක භෞතිකව ඉන්න අපේ ස්වභාවය පේන්නෙ නෑ. අපිට පේන්නෙ මානසිකව හදා ගත්තු මම. ඒකයි දුක ඇති වෙන්නෙ.

අපිට කවුරුහරි බැන්නම දුක හිතෙන්නෙ , ඒ කියපු දේවල් ඇවිල්ල අපේ ඇඟට වැදිලා හානියක් උන නිසාද? නෑ. අපිම හදාගත්තු අපේ මානසික ප්‍රතිරූපයටයි මේ දුක.  අපිට කවුරුහරි හොඳ කිව්වම සතුටු හිතෙන්නෙත් මේ හේතුව නිසාමයි. 

භෞතික ශරීරයක් ලැබිච්ච නිසා අපිට ලෙඩ හැදෙන්න පුලුවන්. අපි මොහොතින් මොහොත වයසට යනවා. අවසානයේ මැරිලා යනවා.මැරිලා පොළවට පස් වෙනවා. මේ දේවල් සිද්ද වෙන හැටි අවබෝධයෙන් දැක්කම මනුශ්‍යයෙක්ට පුලුවන් සමතුලිතව , මධ්‍යම ප්‍රතිපදාවට අනුව ජීවත් වෙමින්... ඇත්තටම නිවිලා ජීවත් වෙන්න පුලුවන්.

කවදාවත් අවබෝධ වෙච්ච කෙනෙක් නිවීම තව දුරටත් හොයන්නෙ නෑ. නිවීම තුළ පවතිනවා මිසක්.

Wednesday, February 15, 2017

The possibilities as a Human




The best way to look at this world is to look at it, as if you are a guest here. In other words look at it in a way, how would this world be seen in an eye of an Alien. Then we can realize lots of things. When we see like that... we will start laughing and laughing about our own doings as well as about what other people are doing. Also in the meantime realize the reality of things in its actual state.

What are the qualities of humans? They are most compassionate and spiritual beings by the creation. But now what has happened. Original nature of humans are covered by various factors. Actually they have almost forgotten that they are humans. That is hilarious.

Actually most of humans in today's world are in a box created by themselves. They cannot see anything else other than the box they have created on their own. Actually the earth is full of prisoners. But no one put them in prison. They themselves built their own prison and they are living in it suffering throughout the whole life. People are not free, that is the main issue.

Nowadays for some people their entire world is sitting in front of a computer . So their prison like 2 feet length. For some it is few yards, for others it could be a smart phone and him/herself... for them the prison is 1 feet. When this happens they never identify the full capacity as a human. They live a extremely limited life and die.

But actually we humans have come here with unlimited capacity and possibilities. Buddha said to people being born as a human is a rare thing and never be late for realization.

Every spiritual process on this earth is trying to show us this capacity of humans in various ways. Spiritual processes are revealing the human possibilities. 

Human is the only being who can make a choice about his journey. Other animals cannot do that. By his own actions humans can decide where they are heading. To the heaven or hell or towards liberation. Its our own choice. 

What ever the religion we belong or where ever we are coming from we all can practice one thing. That is to enhance our wisdom to see the true nature of everything. Realize and come out of boxes created by our own. To become very happy, free, contented, compassionate beings. 

This life is one stop for us on a continuous journey. But we think this Maya as a real truth and live life blindly and die. But the truth is this is a temporary destination of a very long journey. 

What is the point of coming to a life and not exploring it. We have to observe and explore our own selves and find out who we are. Then only we realize what a universal joke the life is.


Monday, February 13, 2017

සැබෑ ආදරය, කරුණාව, මයිත්‍රීය ඇති වෙන්නේ සත්‍යය අවබෝධය තුලින්මයි


මේ ලෝකෙ සැබෑ ආදරයක් , කරුණාවක් , මයිත්‍රීයක් කාගෙ හරි තුල සත්‍ය වශයෙන්ම ඇති වෙනවා නම් ඒ ඇත්තටම යම්කිසි ප්‍රමාණයකට හෝ සත්‍යය අවබෝධ කර ගත්තු කෙනෙක්  තුළ විතරමයි. 

බොහෝ අය ආදරෙයි කියලා තව කෙනෙක්ට කිව්වට ඒගොල්ලො ඇත්තටම ආදරේ තමන්ටම විතරයි. ඒක තමයි තිත්ත උනත් ඇත්තම කතාව. මිනිස්සු මේ ආකාර කියන මේ "ආදරය " කියන වචනයේ ඇත්තටම ආදරයක් තියෙනවද කියලා කල්පනා කරල බලන්න. මිනිස්සු ගොඩක් වෙලාවට හිතන්නෙ සහ බලන්නෙ මේ ආදරේ නිසා තමන්ට ලැබෙන ලාබ ප්‍රයෝජන , වාසි මොනවද කියන එක. මේක මේ ආදරවන්තයො විතරක් නෙවෙයි දෙමවුපියන්ගෙ , නෑදෑයොන්ගෙ ඉඳලා ඇත්තම කතාව ඕකයි. ඒගොල්ලො කියනවා ආදරෙයි කියලා, ඒත් ඇතුලතින් තියෙන්නෙ තමන් ගැනම ආදරයක් විතරයි. ඒ ආදරය තුල යටින් නූලක් තියනවා. බලාපොරොත්තු තියනවා. මිනිස්සු ගොඩක් වෙලාවට කියන්නෙ ඔයා මට අරක අරන් දුන්නොත් ඔන්න මන් ආදරෙයි කියලා. නැත්නම් මෙන්න මේ මේ දේවල් කලොත් ආදරේලු. මේ මොනතරම් බොරුවක්ද. තමන්ට ඒ ලැබෙන දේවල් නිසා ආදරෙයිලු. 

සැබෑම ආදරය තුල යටින් නූලක් නෑ. ඒකෙන් යම් යම් දේ බලාපොරොත්තු වෙන්නෙ නෑ. තමන්ට ලබා ගැනීමක් ගැන හිතන්නෙ නෑ. ඒ තුල තියෙන්නෙ දීමක් විතරමයි. අන්න ඒක නිසා තමයි ඇත්තම සත්‍යම ආදරයක් කරුණාවක් අපිට ලැබුණොත් ලැබෙන්නෙ සත්‍යය අවබෝධ කරපු කෙනෙක්ගෙන් විතරමයි. ඒගොල්ලො අපිට ඇත්තටම කරුණාවන්තයි, ආදරෙයි. කවදාවත් දීමක් මිස ලබා ගැනීමක් ගැන උවමනාවක් ඒ අය තුල නෑ. අන්න එහෙම කෙනෙක් තමන්ගෙ ජීවිත කාලෙ මුණ ගැහුනොත් අපිට දැනෙනවා සැබෑම ආදරය කරුණාව මොනතරම් දුරක් විහිදුනු මොනතරම් නිවුනු දෙයක්ද කියන එක. ඇත්තටම ඒක වචන වලින් කියන්න බැරි තරම් ශ්‍රේෂ්ඨයි.  ඇත්තටම ඒක අප්‍රමාණ වූත් අනන්ත වූත් ආදරේකට එහා ගියපු මයිත්‍රීයක්.

අපිට ජීවමාන බුදු වරයෙක් මුණ ගැහුනොත් ඇත්තටම උන් වහන්සේ තුල මොනතරම් කරුණාවක් , සැබෑ ආදරයක් තියෙයිද. ඒක අපිට අප්‍රමාණව දැනේවි. ඒ වගේම සත්‍යය යම් කිසි දුරකට හෝ අවබෝධ වෙච්ච කෙනෙක් තුලත් මේ සැබෑ කරුණාව යම් තරමක් පවතිනවා. මේ භෞතික ලෝකෙ ආදරෙයි , ආදරෙයි කියා ගත්තු කිසි මිනිහෙක් තුල ඒක නෑ. තමන් ආදරේ තමන්ට විතරයි. මේ ගොල්ලො බලන්නෙ තමන්ට ලැබෙන දේවල්, තමන්ගෙ ගොඩ වැඩි කරගන්න හැටි, එතකොට කොහොමද ගරු නම්බු නාම ලබන්නෙ ඕවා මේව විතරයි. ඒ උනාට කියන්නෙ ආදරෙයි , කරණාවයි කියලා. මේ ලෝකෙ මේ සජීවී ව තිරගත වෙන ඩ්‍රාමා එක බලන් ඉන්න එක හරිම විනෝද ජනකයි.මිනිස්සු කොයිතරම් මෝඩයිද සහ මොනතරම් බොරු ගොඩකද මේ ජීවත් වෙන්නෙ. කිව්වත් තේරෙන්නෙ නෑ. මොකද ඒ තරම් අපි මේ මායාවට නැත්තම් බොරුවට අහු වෙලා.

ඇත්තටම මම ඇතුලු අපි හැමෝම මේ ලෝකෙ ගැටීම් වලට වඩා හිරවෙන තැන තමයි බැඳීම්. අපි සමහර දේවල් කෙරේ මනසින් බැඳෙනවා. එතනයි ගැටලුව තියෙන්නෙ. මනසින් බැඳෙන් නැත්තම් අපි අවට ඉන්න දෙමවුපියො, නෑදෑයො, යාලුවො , එතකොට අනිකුත් සම්බන්ධතා මේ සියල්ල තිබුණා කියලා ප්‍රශන්යක් නෑ. මොකද මේ කිසිම බැඳීමක් අපි ඔසවාගෙන ජීවත් වෙන්නෙ නෑ. ඒත් මනසින් බැඳුනොත් එතන ඉඳන් අපි භෞතිකව ඔසවා නොගත්තට බැඳීම මානසිකව ඔසවාගෙන ගමන් කරනවා. එතනදි ගැළවීම ටිකක් අපහසු වෙනවා. ඔය මොන මානසික බැඳීමක් ගත්තත් යතාර්ථය නම් , ඇත්තම ඇත්ත නම් ඒවා තුල නිවනක් නම් නෑ.

සැබෑම ආදරයක් ඇති කෙනෙක් අපිට හම්බුණොත් එයා අපිට සත්‍යය කියලා දෙනවා. යතාර්ථය පෙන්වලා දෙනවා කිසිම යටි බලාපොරොත්තුවකින්, තමන්ට ලැබෙන දෙයක් ගැන අදහසකින් තොරව. අන්න ඒ වගේ උතුමන් හැර මේ ලෝකෙ කවුරු ආදරෙයි ,කරුණාවයි කිව්වත් ඒ ආදරය, කරුණාව කියන වචන තුල ඇත්තටම ඒක නෑ. 

අපිට පුලුවන් සැබෑම ආදරක් , කරුණාවක් , දයාවක්, මයිත්‍රීයක් ඇති කරගන්න. අපි බලාපොරොත්තුවකින් තොරව දෙන්න පුරුදු වෙන්න ඕනෙ.  මිනිස්සු අඩුම තරමෙ පින් හරි බලාපොරොත්තු වෙනවමයි මොන මොනවා හරි කරලා. එතනයි ගැටලුව.  මිනිස්සුන්ට කරුණාවෙන් කතා කරන්න, තියන දේවල් බෙද හදා ගන්න, එතකොට උදව්වක් කරන්න, අඩුම තරමෙ අවන්කව හිනාවෙන්න වත් පුලුවන් නම් ඒක සැබෑ මයිත්‍රී සහගත දීමක් වෙනවා.

සැබෑ ආදරය, කරුණාව, මයිත්‍රීය ඇති වෙන්නේ සත්‍යය අවබෝධය තුලින්මයි.