Sunday, August 13, 2017

අපිව මේ විශ්වයේ රිද්මය සමග සම්බන්ධ කරන්නෙ වෙන කිසිවක් නෙවෙයි අපේම හදවත


සම්පූර්ණ අවබෝධත්වයට පත්වෙච්ච කෙනෙක් ඔහේ පවතිනවා විතරයි. පවතින්න දරන උත්සාහයක් එතන නෑ. විශ්වයේ රිද්මය ඒ උතුම් පුද්ගලයා තුලින් එලියට එනවා මිසක් ඇත්තටම යම් කිසි දෙයක් කරන්නෙක් එතන  නෑ. 

අපිට ඒ තත්වෙට එන්න බැරි වෙලා තියෙන්නෙ අපි බයයි අපේ සම්පූර්ණ පාලනය අපේ හදවතට භාර දෙන්න.   සම්පූර්ණයෙන් ම හදවතට එකඟව ජීවත් වෙන කෙනෙක් තුල දෙවියන් වැඩ සිටිනවා. අපි අපේ හදවතට එකඟව ජීවත් වෙන හැම මොහොතකම අපි විශ්වයත් එක්ක කෙලින්ම සම්බන්ධ වෙනවා.

අපිව සත්‍යය වෙත යොමු කරන්නෙ එහෙම නැත්නම් අපිව මේ විශ්වයේ රිද්මය සමග සම්බන්ධ කරන්නෙ වෙන කිසිවක් නෙවෙයි අපේම හදවත.

සත්‍යය අවබෝධත්වයට පත් උන / සියල්ලේම යථා ස්වරූපය අවබෝධ කරපු  ඒ තැනට පත් වෙච්ච කෙනෙක් ඉස්සරහට ගියාම ඇත්තටම මම මගේ අත්දැකීමෙන් කියන්නෙ. එයාලා කතා කරන්නෙ අපිට අවශ්‍ය සත්‍යයේ පණිවිඩය.  ඒ කියන්නෙ විශ්වයේ රිද්මය ඔවුන් තුලින් එලියට එනවා. එහෙම උතුම් කෙනෙක් ළඟදි අපිට යම් ශක්තියක්/ වේගයක්/aliveness එකක් දැනෙනවා ඒක වචන වලින් කියන්න ඇත්තටම අමාරුයි.

When ever I go in front of the Wise Yogi, the experience is as if I go near a mirror. I can see my entire self through him. I mean seeing almost everything about my inner most core. He speaks.... and it is like I tune the channel I want to hear and he speaks accordingly. In other words we turn on some channel in radio and the info in that channel being played. He speaks the ultimate truth in a way that we can understand and realize. This experience is the same with other people who comes to him as well. We all recognize our selves.

The Wise Yogi always says this is a practical way of living. Not any kind of knowledge or set of words. 

We all of us have the possibility to realize the truth and live a life which has no more suffering. Actually that is what we all seek for. 

අපේ ඇතුලාන්තයට කිසිම බාහිර සාධකයක් නිසා චලනයක් ඇති නොවෙන , මද්‍යස්ථයේ දිගටම පවතින තත්වයට අපි පත් උනොත් තව දුරටත් ජීවිතේ කිසි දෙයක් අපිට ප්‍රශ්නයක් වෙන්නෙ නෑ.

මේ ලෝකෙ ඉන්න මිනිස්සුන්ගෙන් එක්කෙනෙක් හරි මේකෙ ඇත්ත ස්වභාවය ඇති සැටියෙන් දැකලා අවබෝධ කරගන්නවා නම් ඒක මොනතරම් දෙයක් ද. අනේ ඒක කොයිතරම් වටිනවද. මොනතරම් උතුම් යහපත් ශක්තියක් ද/ආලෝකයක් ද  එතන ඇති වෙන්නෙ. 

අපි හැම කෙනෙක්ටම පුලුවන් අපිට මේ තේරෙන සත්‍යය තේරෙන මට්ටමෙන් අනික් අයට කියලා දෙන්න. ඇත්තටම වෙන්න ඕනෙත් ඒකමයි.  සත්‍යයේ පණිවිඩය හැම අස්සක් මුල්ලක් නෑරම ව්‍යාප්ත වෙන්න ඕනෙ. 
ලොකු දෙයක් නෙවෙයි අපේ අපේ ජීවිත වෙනස් කරගන්න ඕනෙ.  අපේ ජීවිතය තමයි අපි මේ ලෝකෙට දෙන පණිවිඩය.

මමත්වය ටික ටික දිය වෙලා යද්දි මෙතන මම කියලා තනි පුදගලයෙක් නෑ කියලා තේරෙද්දි , යම් කෙනෙක් කිසිම දෙයක් කිසිම  පෞද්ගලික ලාබ ප්‍රයෝජනයක් වෙනුවෙන් කරන්නෙ නෑ. එයා පවතින්නෙ අනික් අයගෙ සුඛ විහරනය/ සෙතක් සැලසීම උදෙසා මයි. සත්‍යයේ සැබෑ පණිවුඩය අනික් අයට කියලා දෙන්න ඒ වෙනුවෙන් එයා පවතිනවා. ඒක වචනවලින් කියන්න බැරි තරම්ම  උත්තරීතරයි.ශ්‍රේෂ්ඨයි. 

අපි කිසිම වෙලාවක තව කෙනෙක් අනුකරණය කරන්න යන්න නරකයි. ඒක ඇත්තටම ප්‍රායෝගිකව කරන්ඩත් බෑ. හැබැයි අපිට අනුගමනය කරන්න පුලුවන්. ඒක තමයි මාර්ගය. අවබෝධයෙන් දැකලා අනුගමනය කිරීමෙන් සත්‍යය අවබෝධ කරගන්න පුලුවන්.

මෙහෙමයි මේක සරලව තේරුම් ගන්න පුලුවන්.නිකන් හිතන්න දැන් මට ඕනෙ මේ ලෝකෙ තියන සියලු දේවල් වල ඇත්තම ඇත්ත අවබෝධ කරගෙන, යථාර්තය නුවණින් දැකලා, බොහොම සතුටින්, තෘප්තිමත්ව , කිසි කෙනෙක්ට බය නැතුව ජීවිතය විඳින්න පුලුවන් උපරිමයෙන් විඳිමින් ජීවත් වෙන්න. ඉතින් මම ඒකට විදියක් හොයනවා. හොයද්දි මට හම්බෙනවා කෙනෙක්... අන්න එයා සත්‍යය අවබෝධ කර ගත්තු උතුම් කෙනෙක්. මම එයා වගේ වෙන්න නම් එයා කියන මාර්ගයේ යන්න ඕනෙ. එයාව අනුගමනය කරන්න ඕනෙ. අනුකරණය කරොත් වෙන්නෙ බොහොම අවුලකට පත් වෙන එකයි. 

සත්‍යය කියන්නෙ මහා අමුතු දෙයක් නෙවෙයි, මේ සියලු දේ වල පවතින ඇත්ත ඇති සැටියෙන් දැකලා අවබෝධ කර ගැනීම මයි සත්‍යය අවබෝධය. එහෙම අවබෝධ වෙච්ච කෙනෙක්ට අපිට වඩා එහාට දේවල් දකින්න පුලුවන්, අහන්න පුලුවන්, විඳින්න පුලුවන්. ඒගොල්ලො මේ විශ්වයේ රිද්මයට නිරන්තරයෙන් සමබන්ධ වී පවතිනවා. (can experience more dimensions than we do)


Saturday, August 5, 2017

ද්විත්වත්වයෙන් මිදුනොත් කෙනෙක් එයා අනිවාර්යෙන් අවබෝධයට පත් වෙනවා



මේ ලෝකෙ මිනිස්සුන්ට/අපිට භෞතික ප්‍රශ්න වලට වඩා වැඩිපුර  තියෙන්නෙ මානසික ප්‍රශ්න. ඒ කියන්නෙ මනස මුල් කරගෙන ඇති වෙච්ච ප්‍රශ්න.  කන්ඩ බොන්ඩ තියනව නම්, අඳින්න  ඇඳුම් , ඉන්න හිටින්න තැනක් තියන මනුස්සයෙක්ට ඇත්තටම කතා කරොත් භෞතික ප්‍රශ්න නෑ. මූලික අවශ්‍යතා සම්පූර්ණයි. හැබැයි මානසිකව හදා ගත්තු ප්‍රශ්න එමටයි. මොනවද මේ ප්‍රශ්නවලට ප්‍රධාන හේතුව. තෘප්තිමත් නැති කම මයි. මිනිස්සුන්ට මොනා ලැබුණත් තෘප්තිමත් නෑ. තව හොයනවා. කෙලවරක් නෑ.

දැන් හිතන්න මිනිහෙක්ට බඩගිනි නම් එයා කෑම කනවා. තිබහ නම් වතුර බොනවා. රස්නෙයි නම් සීතල වතුර  ටිකක් නානවා.නිදිමත නම් නිදාගන්නව. හරිම සරලයි.  මේවා හරිම ස්වභාවික අවශ්‍යතා. ඒත් දැන් වෙලා තියන ප්‍රශ්නෙ මිනිස්සු මේ ශරීරයට ඕනෙ විදියට මේ අවශ්‍යතා ඉටු කර ගන්නෙ නෑ. එයාල මනසට මුල් තැන දීලා කන්නෙ බොන්නෙ නිදා ගන්නෙ ඔක්කොම මනසට ඕනෙ විදියට. ඉතින් එතනම ලොකු ගැටලුවක් තියන්වා.

අපේ හිත හරි ඉක්මන්ට වෙනස් වෙන සුලු දෙයක්.නිතරම වෙනස් වෙනවා. මේක හොඳටම තේරුම් ගන්න පුලුවන් උදාහරනයකින්. ස්වභාවික පරිසරය දිහා ටික වෙලාවක් බලා ඉන්න.

බලා ඉද්දි පේනවා මේ පරිසරය නිරන්තරයෙන් ම වෙනස් වෙනවා. හැම මොහොතකම වගේ වෙනස් වෙමින් පවතිනවා. අපේ හිතත් මෙන්න මේ වගේ මයි. මොහොතින් මොහොත වෙනස් වෙන සිතුවිලි නිසා මනස වෙනස් වෙනවා. 

එක වෙලාවක හිත සිතුවිලි වලින් පිරිලා පවතිනවා. ඒ වගේම තව වෙලාවක හිත සිතුවිලි වලින් තොරව පවතිනවා. තව විදියකින්  කිව්වොත් වෙලාවකට හිත හිස් වෙලා වගේ දැනෙනවා. හිත හිස් වෙච්ච වෙලාවට අපි හිතනවා දැන් ඔක්කොම හරි. සිතුවිලිත් නෑ. එතකොට ප්‍රශ්නයක් නෑ කියලා.  මේකත් ද්වි ස්වභාවයේම කොටසක්. ඒ කියන්නෙ සිත සිතුවිලි වලින් පිරී පැවතීම සහ සිත හිස් වීම. මේකත්  අන්ත දෙකක්.මේ අන්ත දෙකෙන් එකක හිටියත් වැඩක් නෑ, අපි එන්න ඕනෙ මද්‍යස්ථයට.

මනස බොහෝම සියුම්. අපි දිගින් දිගට එකම දෙයක් වටේ කැරකුනොත්/එහෙම නැත්නම් එකම සිතුවිල්ලක් ගැන කල්පනා කරොත් වෙන්නෙ අපි ව  මේ සියුම් මනසේ එහා පැත්තට කිසි දෙයක් මතක නැති සිහිය නැති තත්වෙකට පත් වෙන්න පුලුවන්. කොච්චර කල්පනා කරත්, කොච්චර හිතුවත් සිතුවිලි කියන්නෙ බොරු. අපි යමක් කරොත් අන්න ඒක ඇත්ත.

චේතනාව මයි කර්මය වෙන්නෙ කියලා බුදුන් වහන්සේ දේශනා කළා.  මනසේ නිවීම ,මනස තුලම තියන නිසා තමයි අපිට ඒක හම්බ වෙන්නෙ නැත්තෙ.  හරියට කෙනෙක් පනාව තමන්ගෙම  කොන්ඩෙ ගහගෙන හැම තැනම හොයනවා වගේ. අපි ලඟම තියන දෙයක් අපි වටේම හොයනවා. අපි ට පේන්නෙ නෑ. අපෙ නුවණ ඒ මට්ටමට දියුණු වෙලා නෑ.

උදේ එලි උනාම ඉස්සෙල්ලම බලන්ඩ ඕනෙ අපේ හුස්ම වැටෙනවද කියන කාරණය. ඉර පායල ද කියන එක. ඉර පායල නම් හුස්ම වැටෙනවා නම්. අපි තාම ජීවත් වෙනවා. ඒකම ඇති සතුටු වෙන්න.  ඒත් අපි නැගිට්ට ගමන් මොකද කරන්නෙ මානසිකව ඇති කර ගත්ත ප්‍රශ්න ගැන හිත හිතා ඉන්නවා. කිසී තේරුමක් නැතුව අහස පොලව ගැටලන්ඩ වගේ කල්පනා කරනවා. ඒකෙන් අපිට වෙහෙසක් දැනෙනවා  මිසක් කිසිවක් ලැබෙන්නෙ නෑ.

අපි හැමෝම  දැනගෙන හරි නොදැනගෙන හරි හොයන එකම දේ නිදහස සතුට සහ තෘප්තිමත් බව.මනස කියන කියන දේ කරලා කවදාවත් මනස නම් තෘප්තිමත් කරන්ඩ බෑ. මොකද ඒ මනස කියන දේවල් වලට සීමාවක් නෑ.  අපි බලන්ඩ ඕනෙ පුලුවන් තරම් සරල වෙන්ඩ. සන්කීර්ණ වෙන්ඩ වෙන්ඩ නිවීම සැනසීම අපෙන් ඈත් වෙනවා. 

මම මගේ මනස තරම් සන්කීර්ණ දෙයක් දිහා බලා ඉඳලම නෑ. ඒක් ඒ තරම් සන්කීර්ණයි. යමක් කරන්න ගියාම මනස කියන කතා එක එක පැති ගැන කියන දේවල් , සිතුවිලි විසින් හදවතට එලියට එන්ඩ දෙන්නෙම නෑ. හදව මනස අබිබවා දිගටම ක්‍රියාත්මක උනොත් ඕනෙ මනුස්සයෙකට නිවන් අවබෝධ වෙනවා. ඒකයි ඇත්ත. ඉතින් සම්පූර්න අවබෝධත්වයට පත් උනොත් මනස සම්පූර්ණයෙන්ම නිවෙනවා. ඒක වෙන නිසාමයි මනස මෙච්චර බලයක් යොදන්නෙ අනික් පැත්තට.  අපි හැමෝගෙම එහෙමයි. ඒකයි මෙච්චර ධර්මය අහල ත් අපිට සම්පූර්ණ අවබෝධය තාම නොලැබි තියෙන්නෙ.  

මනස දන්නෙ එක්තරා සීමාවකට පමණයි. සාපේක්ෂ මතකයක් හා දැනුමක් විතරයි මනසට තියෙන්නෙ.. ඒ ටික කරකව කරකවා මනස විසින් අපිට සාපේක්ෂව විවිධ අදහස් දෙනවා. 

සාපේක්ශතාවයෙන් සම්පූර්ණයෙන්ම මිදුනොත්, නැත්නම් හැම තැනකම ක්‍රියාත්මක වෙන ද්විත්වත්වයෙන් මිදුනොත් එයා අනිවාර්යෙන් අවබෝධයට පත් වෙනවා මයි.

සංස්කෘතිය, සදාචාරය, සම්මුති, සමාජය ආදී වශයෙන් සියලු සංකල්ප ඇති වෙලා තියෙන්නෙ මිනිහෙක්ට මේකෙන්  එහා දෙයක් දකින්න බැරි වෙන්ඩ. මොකද කෙනෙක්ට  සත්‍යය සම්පූර්ණයෙන් අවබෝධ උනොත් එයා මේ සියල්ල යටපත් කරගෙන නැගී සිටින නිසා.

Thursday, August 3, 2017

සියලු ප්‍රශ්න වලට විසඳුම් තියෙන්නෙ තමන්ගෙ ඇතුලෙ මිසක් එළියෙ නෙවෙයි





මේ මනුශ්‍යයා කියන කෙනාට විවිධ තල වලට ගමන් කිරීමේ හැකියාවත් , විවිධ සංඛ්යාත වල ශක්තීන් සමග සම්බන්ධ වීමේ හැකියාවකුත් පවතිනවා. ඒක මෙන්න මේ වගේ.... දේව බ්‍රහ්ම වගේ ඉහල තල වලට  යන්නත් ඒ වගේම යක්ෂ, ප්‍රේත, භූත වගේ පහල තල වලට යන්නත් මිනිසා ට පුලුවන්.  මේක බොහෝම සරලව තේරුම් ගන්න පුලුවන්. කෙනෙක් සත්තු මරාගෙන, බොරු කියාගෙන අනික් මිනිස්සුන්ට අයහපතක් කරගෙන ජීවත් වෙනවා නම් එයා නිතරම යක්ශ කියන තලයත් එක්ක සම්බන්ධව පවතිනවා.  ඒ වගේම ඇත්ත කතා කරන , දන් දෙන තමන්ට  වගේම අනික් අයට යහපතක් කරන මිනිස්සු දේව කියන තලයත් එක්ක සම්භන්ධ වෙනවා. ගොඩක් එක එක දේවල් වලට කෑදර කමේ ලෝභ කමෙන් තන්හාවෙන් ජීවත් වෙන මිනිහෙක් පෙරේතයෙක් වගේ. එතකොට තමන් කියන කිසි දෙයක් ඒ විදියට කරන්නෙ නැතුව ඒ වගේ පැවැත්මක් ඇති කෙනා භූතයෙක් වගේ.

මිනිහෙක්ට යක්ශයෙක් වෙන්න වගේම දෙවියෙක් වෙන්නත් පුලුවන් . ඒ එයා කරන කියන දෙවල් අනුව. තරහ ගිහින් වයිරයෙන් ක්‍රෝධයෙන් තැවෙන මිනිහෙක් දැක්කොත් අපි කියනව යකෙක් වගේ කියලා. සතුටෙන්, සංතෘප්තියක් , පහන් සිතින් යහපත් ව ජීවත් වෙන, අනික් අයට උපකාර කරන කෙනෙක් දැක්කොත් අනේ එයා නම් දෙවි කෙනෙක් වගේ කියනවා.

කොයියම්ම මනුස්සයෙක්ගෙ උනත් හිත දුර්වල වෙච්ච වෙලාවක එයාට යම් බලපෑමක් කරන්න විවිධ ශක්තීන් වලට පුලුවන්. ඒත් හිත ශක්තිමත් මනුස්සයෙක් ට බලපෑමක් කරන්න එහෙම ලේසියෙන් බැහැ. ඒ නිසා අපි හැම වෙලේම උත්සාහ දරන්න ඕනේ ශක්තිමත් හිතක් ඇතුව සැහැල්ලුවෙන් ජීවත් වෙන්න.

අපේ මනස ලෙඩ උන හැම වෙලාවකම වගේ අපේ භෞතික ශරීරයට යම් බලපෑමක් වෙනවා. අපි සතුටින් නම්, සැහැල්ලුයි නම්, නිදහස් නම් අපි නීරෝගී මිනිස්සු. 

තේරුම් ගන්න තියෙන්නෙ සරලව අපි අපේ සතුට නිදහස නැතිවෙන දේවල් නොකර මනස නීරෝගීව ශක්තිමත්ව පවත්වා ගැනීම. 

මිනිස්සු ගොඩක් වෙලාවට තමන්ගෙ අතින් වරදක් උනාම එක්කො තව කෙනෙක්ට වරද පටවලා තමන් හරි කියලා කියනවා, එහෙමත් නැත්නම් නොපෙනෙන බලවේගෙකට දොස් පවරනවා. ඒවා හරිම ප්‍රාථමිකයි.

 තමන්ගෙ මනස විසින් ඇති කරන යම් යම් දේ දේවල් නිසා තමන්ට සිද්ද වෙන දේවලට බාහිර දේවල් වලට අත දික් කරන්නෙ නැතුව  අපි විසින් හොයන්න ඕනෙ ක්‍රමයක් අපේ මනස දිගටම සැහැල්ලුවෙන්, නිදහස්ව, තෘප්තිමත්ව තියන ක්‍රමයක්. වෙන විදියකින් කිව්වොත් අපි නිවිලා ජීවත් වෙන ක්‍රමයක් හොයන්න ඕනෙ. එහෙම ක්‍රමයක් හොයන්නෙ නැතුව මිනිස්සු තමන්ගෙ අභ්‍යන්තරය මග හැරලා බාහිරයටම දොස් පවරගෙන ජීවත් වෙනවා.

සියලු ප්‍රශ්න වලට විසඳුම් තියෙන්නෙ තමන්ගෙ ඇතුලෙ මිසක් එළියෙ නෙවෙයි.

බොරුව බොරුවක් බව තේරෙන්නෙ නැති තාක් අපි ඒ බොරුවෙම ඇලී ගැලී ජීවත් වෙනවා



මේ ලෝකය විශාල බොරුවක්. මිනිස්සු බොරුවක් ඇත්ත කියලා පිලි අරන් ජීවත් වෙන සමාජයක තමයි අපි මේ ජීවත් වෙන්නෙ. ඉතින් මේ බොරුව බොරුවක් බව තේරෙන්නෙ නැති තාක් අපි ඒ බොරුවෙම ඇලී ගැලී ජීවත් වෙනවා.  ජීවත් වෙලා මැරිලා යනවා.  මිනිස්සු නළුවො වශයෙනුත් ගැහැනු නිළියො හැටියටත් ලොකු නාට්‍යයක් රඟ දක්වන විශාල වේදිකාවක අපිත් එක චරිතයක් රඟාපාගෙන ජීවත් වෙනවා. චරිතයක් රඟපාන කෙනෙක් නිතරම බරක් උස්සගෙන ජීවත් වෙනවා. මොකද ඒ චරිතෙට අවශ්‍ය විදියට ඇඳගෙන ඇත්ත හංගගෙන ජීවත් වෙන එක කොච්චර අමාරුද? මොනතරම් මුලාවක්ද? ඒක නොතෙරෙන තාක් හැමෝම එහෙමයි.

සම්පූර්ණ අවබෝධත්වයට පත් නොවුන හැම කෙනෙක්ටම දෙබිඩි ජීවිතයක් තියනවා. තව විදියකින් කිව්වොත් සමහර අය හදවත කියන විදියට එක වෙලාවකත් මනස කියන විදියට තව වෙලාවකත් ජීවත් වෙනවා. මේකයි සමස්ත සමාජයම ජීවත් වෙන විදිය.  මහ විශාල වශයෙන් බොරු කියන, හොරකම් කරන මිනිස්සු සුදු සූට් ඇඳගෙන සමාජයට වෙන මූනක් පෙන්නගෙන ජීවත් වෙනවා.සමස්ත සමාජයම එයාලට ගරු කරනවා. ඒත් බඩගින්න කීයක් හරි හොරකම් කරන මිනිහා අවුරුදු ගානක් හිරේට දානවා. මේක තමයි මේ සමාජය තුල තියන මුලාව. අපිට ඉතින් ඕනෙ කෙනෙක් රවට්ටන්ඩ පුලුවන්. ඒත් තමන්ට තමන්ව රවට්ටන්ඩ බෑ. ඒකයි ඇත්ත. මේව දකින්නත් ඉතින් දැඩි නිහතමානී කමක් අවශ්‍යයි. ගොඩක් වෙලාවට අනික් අයගෙ වැරදි දැක දැක අනික් මිනිස්සුන්ට දොස් කිය කියා ඉන්න අයට වඩා තමන් අතින් යම් වරදක් සිද්ද උනොත් ඒක තමන් විසින්ම පිලි අරන් එකෙන් අයින් වෙලා ජීවත් වෙන කෙනා ශ්‍රේෂ්ඨයි.

තමන්ගෙ කැලෑ පත්තරේ තමන් ම ගහ ගත්තම අනික් අයට ඉතින් ආයෙ කියන්න දෙයක් නෑ. බොහොම සරලයි.

නලු නිලියො වශයෙන් නාට්‍යය රඟපාන තාක් අපිට අපිව පේන්නෙ නෑ. මේ මහා වේදිකාවෙ අපිත් රඟපානවා. ඒත් සමහර අය මේ වේදිකාවෙන් අයින් වෙලා නාට්‍යය බලන් ඉන්නවා. අන්න ඒ අයට තේරෙනවා මේකෙ යථාර්ථය හෙවත් ඇත්ත ස්වභාවය.  එහෙම සත්‍යය දැකලා අවබෝධයෙන් ජීවත් වෙන අය අපි අතරම ඉන්නවා.ඒ අය මේක බොරුවක් බව දැකලා මේ බොරුවෙ තව දුරටත් පැටලෙන් නැතුව ජීවත් වෙනවා.

නිවන් දකින මාර්ගය ඇත්තටම යම් කිසි දැනුමක් එකතු කිරීමක් නෙවෙයි. ඒකෙ තනිකරම ප්‍රායෝගිකව ජීවත් වීමේ ක්‍රමයක්. අපි කොච්චර දැන ගත්තත් , කොයිතරම් කියෙව්වත් වැඩක් නෑ අපි ඒ අනුව ජීවත් වෙන්නෙ නැත්තම්.  

අපේ ජීවිතය තුල අපි තේරුම් ගන්න දෙයක් තමයි දෙබිඩි බවක් නැතුව හරි කෙලින් විවෘතව ජීවත් වීම.

දැඩි ආත්ම ශක්තියක් , විශ්වාසයක් ,භක්තියක් සහ නිහතමානී කමක් තියන මනුස්සයෙක්ට පුලුවන් ඇත්ත දකින්න. මම කියන කෙනා ට පහරක් වදී කියලා බය වෙන කෙනෙක් ට ඇත්ත දකින්න අමාරුයි.


Monday, July 24, 2017

මද්‍යස්ථය ට ආපු කෙනෙක් ට යම් කිසි අන්තයක ඉන්න කෙනෙක් ට වගේ විඳවීමක් නෑ


             

මේ ලෝකෙ අපිට හැම විටම අන්ත දෙකක් පවතිනවා දකින්න පුළුවන්. ඒ කියන්නෙ මේ ද්විත්ව ස්වභාවය. මේ ද්වි ස්වභාවය තුල සැප-දුක, ලාභ-අලාභ, හොඳ-නරක ආදී වශයෙන් හැම දේකම ඒකෙ ප්‍රති විරුද්ධ ස්වභාවයත් එක්ක පවතිනවා. හොඳට බැලුවම පේනවා මේ ද්විත්ව ස්වභාවය ඇතුලෙ එක පැත්තක් අල්ල ගත්තු ගමන් මොකක්ද වෙන්නෙ කියලා. එක පැත්තක් අල්ල ගත්තු ගමන් නිශ්චල බව නැති වෙනවා, සිතුවිලි ගොඩාක් ඇති වෙනවා. ඒ එක්කම අපි තුල ඇති නිදහස, සාමකාමී බව නැති වෙනවා. දුක අල්ල ගත්තත් එකයි-සැප අල්ල ගත්තත් එකයි. දෙකෙන් මොකක් අල්ල ගත්තත් තමන් ඉන්නෙ අන්තයක.  අපි හිතනවා සැප පැත්තෙ හිටියම ඔක්කොම හරි කියලා. හැබැයි ඕනෙම සැපතක් දුකක් බවට පරිවර්තනය වෙන්ඩ ගත වෙන්නෙ ඉතාම සුලු කාලයක්.

අපි මද්‍යස්ථයට එන්න අවශ්‍යයි. මද්‍යස්ථය ට ආපු කෙනෙක් ට යම් කිසි අන්තයක ඉන්න කෙනෙක් ට වගේ විඳවීමක් නෑ. සමහර වෙලාවට අපේ හිත අපිව රවට්ටනවා. එයා කියනවා දැන් ඔක්කොම හරි ඔයා මද්‍යස්ථයේ තමයි ඉන්නෙ කියලා. ඉතින් අපි එහෙම හිතාගෙන ඉන්න ගමන් යම් සිදුවීමක් හෝ බාහිර සාධකයක් නිසා ඔන්න සැලෙනවා, කම්පා වෙනවා, ඇලෙනවා, ගැටෙනවා ආදී වශයෙන් වෙනවා නම් තේරුම් ගන්න තියන දේ තමයි අපි තාවකාලිකව යම් මොහොතකට මද්‍යස්ථයට ඇවිල්ලා. හැබැයි ඒක ස්ථිර වෙලා නෑ. අපිට අන්තයකට යන්නෙ නැතුව ඒ කියන්නෙ මේ ද්විත්ව ස්වභාවයට අහු වෙන්නෙ නැතුව මද්‍යස්ථයේ දිගටම ඉන්ඩ පුලුවන් නම් අපි ඉන්නෙ ඉතාම උසස් තැනක.

 මේ ලෝකෙ ජීවත් වෙන මිනිස්සුන්ගෙන් ඇත්තටම දශමෙනුත් දශම ගානකට තමයි  මේ සංසාර දුකෙන් නිදහස් වෙන්නෙ ඕනෙ කියලා අදහසක් වත් ඇති වෙන්නෙ. අනික් අය මේ බණ අහන්නෙ, විවිධ පුද පූජාවන් කරන්නෙ, දන් දෙන්නෙ , සිල් රකින්නෙ අනික් අය කරන නිසා, නැත්නම් පොතක කියෙව්ව නිසා, නැත්තම් කවුරු හරි කියපු නිසා.  ඉතින් කළාතුරකින් කෙනෙක් තමයි මේක අවබෝධයෙන් දැකලා මේකෙන් නිදහස් වෙන්න ඕනෙ කියලා ක්‍රියාත්මක වෙන්නෙ. ඒ ක්‍රියාත්මක වෙන අයත් සමහර විටක මේ භෞතික ලෝකෙ දේවල් වලට අහු වෙලා ආයෙ සංසාරෙ පැටලෙනවා. මේකෙන් අයින් වෙන්ඩ නම් අපි අපේ මද්‍යස්ථය සොයා ගත යුතුයි. එතන්ට පැමිණිය යුතුයි. සියලු අන්තයන් අත් හැරිය යුතුයි.

පැත්තක් ගත්තු ගමන් එහෙම නැත්නම් අන්තෙකට ගියපු ගමන් අපි සිතුවිලි වලට නැත්නම් අපේම මනසට අහු වෙනවා. මැද ඉන්නකොට මනසට බෑ අපිට බලපෑම් කරන්න,

මට තේරෙනෙ විදියට අපි හැම කෙනෙක්ම යම් මොහොතක මේ විමුක්තිය හොයනවා.

 කිසිම කිසි දේකින් චලනය නොවන, කිසිම කිසි දේකින් කම්පනය නොවන චිත්ත ස්වභාවයකට පත් වෙන්නයි අපි උත්සාහ දැරිය යුත්තේ. ඒකට සියලු අන්තයන් අත් හරින්න ඕනෙ, නැත්නම් ද්විත්ව ස්වභාවයෙන් මිදිය යුතුයි.

අපි උත්සාහ කරලා හිතේ සිතුවිලි ඇතිවෙන එක වලක්වන්න හැදුවට වැඩක් නෑ. ඒක කරන්නත් බෑ. සිත නිරන්තරයෙන් සිතුවිලි නිෂ්පාදනය කරනවා. අපිට පුලුවන් ඒ දිහා බලන් ඉන්න විතරයි. බලාගෙන ඉන්න කොට අපිට ටික ටික හිතේ ස්වභාවය තේරෙන්න ගන්නවා. එතෙන්ට ආවම අපිට පුලුවන් සිත පැත්තකින් තියලා නිදහසේ ඉන්න.

 අපි පැහැදිලිව අවබෝධ කරගත යුතු දෙයක් තියනවා. ඒක තමයි අපි හැම වෙලේම සියලු දේ දෙස බලන්ඩ ඕනෙ අපි ඉන්න ස්ථානය අනුව. අපි ලඟ නැති දෙයක් තියනවා කියලා හිතාගෙන යම් යම් දේ දිහා බලලා නිගමන වලට ඒම මුලාවක්. උදාහරණයකින් කිව්වොත් අපායෙ ඉන්න එකා මුලින්ම බලන්ඩ ඕනෙ අපායෙන් ගොඩ එන ක්‍රමයක්, ඊට පස්සෙ පුලුවන් දිව්‍ය ලෝකෙ යන්න, නිවන් දකින්න ඕනෙ දෙයක් කරන්න.

අපි මේ නිවන කියලා හොයන්නෙ ඇත්තටම මොකක්ද ?ආත්ම විමුක්තිය නේද..මේ කියන ආත්ම විමුක්තිය තියෙන්නෙන් තමන් ලඟ. තමන්ගෙ නිවන තියෙන්නෙ තමන් තුල.  වෙන කොහෙවත් නෙවෙයි. ඒකයි තමන් දිහා බලන් ඉන්න කියන්නෙ සහ තමන්ව ගවේෂනය කරන්න කියන්නෙ. මේකට ඉතින් පුදුම ඉවසීමක් , ආත්ම විශ්වාසයක් , භය නැති කමත් අවශ්‍යයි. 

සත්‍යයේ පණිවිඩය විවිධ ආකාර වලින් , විවිධ අය හරහා මේ ලෝකයට එනවා. ඒ කොයි විදියට ආවත් සත්‍යය සත්‍යයමයි. සත්‍යය යට ගහන්න , වල දමන්න හදන කොට තව තව උඩට මතු වෙනවා. භෞතික දේවල් වලින් සත්‍යය කියන දේ නැති කරන්න බෑ.

ඇත්ත කියන දේ කවුරු මොන විදියට කිව්වත් හරය එකයි. එකම දේ ...... කියන ආකාරය පමණක් වෙනස්.

තමන් ගැන හරියටම දන්නෙ වෙන කවුරුත් නෙවෙයි තමන්ම තමයි. ඒ නිසා තමන් ගෙ මධ‍යස්ථය හොයා ගන්නත් ඕනෙ තමන් විසින්මයි. ඒ වගේම තමන් මයි තමන් ව නිදහස් කරන්න ඕනෙ. ඒ නිසා එතන්ට පත් වෙන ක්‍රමය  තමන් විසින්ම අවබෝධ කර ගත යුතුයි.

Thursday, July 20, 2017

තමන්ගෙ හදවතට අවංකව ජීවත් වෙන මිනිස්සු ඇත්තෙන්ම නිවන් දකිනවා


                       


මේ ලෝකයේ ජීවත් වන අපි හැම කෙනෙක් ම එක වෙලාවකට මනස කියන විදියටත් එක වෙලාවකට හදවත කියන විදියටත් වැඩ කරනවා. ගොඩක් දුරට මිනිස්සු මනස කියන දේවල් අනුව විතරයි වැඩ කරන්නෙ. ඒ ගොල්ලන්ට හදවතක් නැහැ. පුංචි කාලෙ ඉඳන් මනස කියන විදියට වැඩ කරන්න පුරුදු වෙලා. ඒක තමයි හරි ක්‍රමය කියලා මිනිස්සුන්ගෙ ඔළු වලට කාවද්දලා. ඉතින් අපි හැමෝම මුළා වෙලා.

ආදරය, කරුණාව, මයිත්‍රීය, විශ්වාසය, භක්තිය කියන මේ හැම දේම හදවත එක්ක සම්බන්ධයි. මනස සම්බන්ධ උන ගමන් එතන තියෙන්නෙ දුෂ්ඨ, තමන්ට වාසි දායක සිතුවිලි විතරයි. ගොඩක් වෙලාවට හදවත අපිට හරි දේ කියනවා. ඒත් අපේම මනස ඒක අවහිර කරනවා. ඒ විතරක් නෙවෙයි මනස බොහොම කපටි ශූර විවිධ විවිධ විදියට හදවත කියන දේ යට ගහලා මනසට ඕනෙ දේ අපි ලවා ක්‍රියාත්මක කරනවා.

තමන්ගෙ හදවතට අවංකව ජීවත් වෙන මිනිස්සු ඇත්තෙන්ම නිවන් දකිනවා. හදවත ම තමයි නිවනට මාර්ගය. ඒත් අපේ මනස මේකට ඉඩ දෙන්නෙ නෑ. අපිව මේ සංසාරෙ තව තව ඉපදි ඉපදි මැරි මැරි දුක් විඳින්න සලස්වන්නෙත් මේ මනස මයි. හදවතට අවංකව ජීවත් වෙන මිනිස්සු මේ ලෝකෙ ඉන්නවා. ඒ ගොල්ලො සැනසීමෙන් ජීවත් වෙනවා. මනසට අහුවෙච්ච අපි මනස කියන කියන දේ කර කර දුක් විඳිනවා.

හදවතට අවංකව ජීවත් වෙන්ඩ නම් බය කියන දේ නැති විය යුතුයි. බය කියන්නෙ මෙතන්දි තමන් කොහොමද පවතින්නෙ කියන එකට තියන බය.
තමන් කොහොමද ජීවත් වෙන්නෙ කියන එකට තියන බය. ඇයි මිනිස්සු හොරකම් කරන්නෙ, බොරු කියන්නෙ තමන්ට යම් වාසියක් ලබා ගන්න. මොනාහරි ලාභ ප්‍රයෝජනයකට. ඒවා කරන්නෙ මනසින්. හදවතත් එක්ක ජීවත් වෙන මනුස්සයට කිසිම අවැඩක් කරන්න බෑ. මොකද හදවත් ගොඩක් පිරිසිදුයි.
 
අපි තේරුම් ගන්න ඕනෙ දේ තමයි මොන තරම් අලාබයක් සිද්ද උනත් තමන්ගෙ හදවතට එකඟව ජීවත් වෙන්ඩ . විවිධ වාසි, පහසුකම්, සල්ලි වෙනුවෙන් තමන්ගෙ නිකැළල් ආත්මය විකුණන්ඩ හොඳ නෑ. එහෙම උනොත් හෘද ශාක්ෂිය නිතරම වද දෙනවා. යම් කිසි කාලයක් ඉතින් මනස කියන කියන දේ අහ අහ ඒ විදියට වාසි ලාභ ප්‍රයෝජන අත් විඳිමින්  යන්ඩ පුලුවන්. අවසන් විනිශ්චයේදි පුදුම අසරණ වීමක් තමයි සිද්ද වෙන්නෙ.
මේ ලෝකෙ කෝටි ප්‍රකෝටි ගානක් මිනිස්සු තමන්ගෙ ආත්මය විකුණගෙන කාලා ජීවත් වෙනවා. හදවත ට එකඟ නැති දේ කරනවා විවිධාකාර වාසි වෙනුවෙන්. ඒ වගේම දැන් ඉන්න දෙමවුපියොත් තමන්ගෙම ළමයින්ට එයාලගෙ හදවතට එකඟව ජීවත් වෙන්ඩ ඉඩ නොදී විවිධ ලාභ ප්‍රයෝජන, නම්බුව වෙනුවෙන් ඒ ළමයින්ගෙ හදවතට එකඟ නොවන දේ සිදු කරවනවා. 

අපිට මේ ගමන යන්න දැඩි ආත්ම විශ්වාසයක්, භය නැති කමක් අවශ්‍යයි. එතන්ට එන්ඩ අපිට එක පාරටම බෑ. අපි මනස කියන දේ අහන් නැතුව ඒ අනුව ක්‍රියා නොකර හදවතට එකඟව ජීවත් වෙන්ඩ පුරුදු කරන්න ඕනෙ.

ජීවිතේ ගන්න හැම තීරනයක්ම හදවතට එකඟව ගන්නව නම් තියන හැම පියවරක්ම හදවතට එකඟව තියනවා නම් ඒ මනුස්සයා ජීවත් වෙන්නෙ කිසිම පසු තැවීමකින්, පිච්චීමකින් තොරවයි. අන්න එතන්ට යි අපි පත් වෙන්ඩ ඕනෙ.

අපිට මේ සත්‍යය කොච්චර තේරුනත් අපි ගොඩක් වෙලාවට හදවත අතෑරලා මනසට මුල් තැනමයි දෙන්නෙ. මේ ලෝකෙ සියලු මිනිස්සු තම තමන්ගෙ හදවතට අවංකව ජීවත් වෙනවා නම් කොයිතරම් සුන්දරද?  මමත් ඔබත් අපි හැමෝමත් හදවත කියන දේට සවන් දීලා ඒ අනුව ජීවත් වෙන තැනට පත් වෙන්න ඕනෙ.

Friday, June 30, 2017

Pure awareness - utter beautiful silence and peace



We all need to realize that if a person can continue to be with pure awareness, he or she is at a continuous bliss and peace. Awareness is not concentration. We need to understand this clearly. concentration means you focus on to something. But awareness means you just be. That's all.

For a moment feel the breeze that is passing you and the sound of the rain outside. Don't listen to anything but hear. Don't look at but see .It means you open up your whole heart. You feel the Buddha nature. 

Pure awareness is silence, utter beautiful silence and the peace. You do not analyze, judge or separate. You will feel everything is in you and you are in everything. There is no mind. Mind has stopped. 

This could also happen in another way. Our five senses connects us with the outer world. Imagine you are seeing the most beautiful thing you ever want to see and you hear the maximum melodious tone you want to hear, you feel the most soothing touch you ever wanted , you feel your most favourite fragrance and you taste the most delicious taste. In this kind of a moment all your five senses (eye, ear, nose, tongue, body) all are fulfilled, at the maximum contentment. This is another moment that your mind completely stop. Because the mind cannot analyse anything. The experience is beyond mind and sacred. You become one with everything. This is another possibility a human can experience.

Our problem is that we are unable to be in the state connected with pure awareness due to our our mind interrupts. But we can practice this little by little. Just be where we are. Feeling that moment. No past, no future, no separation, no judgement and just here and now.
That is the way. Where we connect to the Buddha nature.