Thursday, September 7, 2017

හිතේ ස්වභාවය දකින්න -අවබෝධ කරගන්න


                     


මේ සියලු දේ තුල තියන දිවිත්ව ස්වභාවය දැක්කයින් පස්සෙ ඒක අවබෝධ කරගෙන,..... ඊලඟට බලන්න තමන්ගෙම හිත දිහා. හිත වැඩ කරන හැටි. සිතුවිලි එන හැටි, යන හැටි බලාගෙන ඉන්න.
මෙහෙම බලන් ඉද්දි පේනවා අපේ හිතට ද්විත්වත්වයෙන් ඔබ්බ්ට කිසි දෙයක් හිතන්න බෑ. හිතට හිතන්න පුලුවන් මේ ද්විත්වත්වය ඇතුලෙ විතරයි. මම මේක හොඳින් නිරීක්ෂණය කරා. උදාහරණ වලින් පැහැදිලි කරොත් සිතුවිලි ඇති වෙන්නෙ මෙහෙමයි. අපි හිතනවා දෙයක් ගැන...එක්කො ඒක හරි හොඳයි, ලස්සනයි ආදී වශයෙන් දිගින් දිගට හිතනවා... නැත්නම් හිතනවා අරක හරි කැතයි, නරකයි කියලා.....දැන් බලන්න මේ ප්‍රතිවිරුද්ධ සිතුවිලි ද්විත්ව ස්වභාවය තුල එක පැත්තකට අහු වෙලා තමයි ඇති වෙන්නෙ. තව ගැඹුරට ගියොත් ආ අර වැඩේ කරොත් මට වාසි, නැත්නම් හරම කරොත් පාඩුයි ආදී වශයෙන් හිතේ ඇති වෙන සිතුවිලි දෙබිඩි බවෙන් යුක්තයි.

ඒ විතරක්ද සිතුවිලි හරිම සාපේක්ෂයි. මගේ හිතේ සිතුවිලි ඇති වෙන්නෙ මට මගේ දැනුමට, අත්දැකීමට, මතකයට සාපේක්ෂව. තව කෙනෙක්ගෙ හිතේ ඇතිවෙන සිතුවිලි එයාට සාපේක්ෂයි. එක එක්කෙනාට ඇතිවෙන සිතුවිලි එකිනෙකාට සාපේක්ෂයි.

ඇත්තටම භාවනා කරන අය හිත එක අරමුණක තියා ගන්න උත්සාහ කරන හැටි අපි දැකලා තියනවා. මොකක්ද මේ ඒගොල්ලො කරන්නෙ? ඇත්තටම කරන්නෙ හිත යම් කිසි පොඩි වෙලාවකට ද්විත්වත්වයෙන් නිදහස් කරලා තියාගන්නවා. ඒකයි එතන වෙන්නෙ. දෙපැත්තට සහ නිතරම ප්‍රතිවිරුද්ධව ඇති වෙන සිතුවිලි නවත්වලා හිත නිශ්චල කරගන්නවා. ඉතින් අවුරුදු ගනන් භාවනා කරන කෙනෙක් යම් වෙලාවකට අත් දකින මේ සුවය අත් දකින්න තියන කෙටිම ක්‍රමය තමයි හිත දිහා බලන් ඉඳල මේ සිතුවිලි ඇති වෙන හැටි අවබෝධයෙන්  දැකලා මේකෙන් අයින් වෙන එක. බුද්ධිමත්ව මේ දේවල් දිහා බලන කෙනෙක්ට සරලව මේක අවබෝධ කරගන්න පුලුවන්. මේක එකපාර තේරුම් ගන්න අමාරු කෙනෙක්ට කාලයක් භාවනා කරගෙන යද්දි මේක අවබෝධ වෙන්න පුලුවන්.

සාපේක්ෂ හැමදේම කාලයට අහුවෙලා පවතින්නෙ. ඒකයි සමහර මිනිස්සු නිතරම කියන්නෙ අයියෝ කාලය යන්නෙ නෑනෙ කියලා. එයාලා දවස ගෙවාගන්න පුදුම දුකක් විඳින්නෙ. ක්‍රමයක් තියනවා කාලයට අහු නොවී පවතින්න. ඒ විදිය තමයි තමන්ගෙ හිත සම්පූර්ණයෙන් සිතුවිලි වලින් හිස් කරගෙන සිහියෙන් සිටීම. ඒක හරි ගැඹුරු දෙයක්. හැබැයි අත්දකින්න පුලුවන්. එකපාරම නෙවෙයි ටික ටික, මේ සියලු දේ වල යතාර්ථය අවබෝධ කරමින් යන ගමනේ මනුශ්‍යයෙක්ට මේ  කියන දේ අත්විඳින්න පුලුවන්.

අපි හිතන් ඉන්නෙ හිතේ සිතුවිලි නැතුව සිහියෙන් ඉන්න බෑ කියලා. ඒක එහෙම නෑ. හරිම සිහිය පිහිටන්නෙ ද්විත්වත්වයෙන් ඔබ්බෙහි. මේක ඇත්තටම වචන වලට පරිවර්තනය කරන්න අමාරුයි.  මේ සත්‍යය කෙනෙක් අත්දැකීමෙන් අවබෝධ කරගත යුතු දෙයක්.

හොඳට අවන්කව හිනා වෙලා බලන්න. හිනා වෙද්දි සිතුවිලි එනවද? නෑ.  හිනා වෙද්දි හිතේ සිතුවිලි නෑ. හිතේ සිතුවිලි අඩු වෙලා ගිහින් නිශ්චල උනාම අපි කෙලින්ම සම්බන්ධ වෙන්නෙ හදවතට. හදවත අතිශයින් පිරිසිදුයි. ඒකයි හදවතට දැනෙන විදියට ජීවත් වෙන්න කියලා කියන්නෙ.

අපි හොඳටම දන්නවා මේ ලෝකය ලොකු බොරුවක් බව, මායාවක් , සිහිනයක් බව. ඉතින් මේක මායාවක් නිසාම  අපි හැම මොහොතකම සන්තෝෂයෙන් හිනා වෙලා ඉන්න ඕනෙ. අපි නිකාන් බොරුවට නිස්කාරණේ විව්ධ දේවල් ඔලුවට අරගෙන කල්පනා කර කර ඉන්න එක තේරුමක් ම නෑ.  සැහැල්ලුවෙන් ජීවත් වෙන්න ඕනෙ.

අපි ට මනුෂ්‍යයෙක් හැටියට අසීමාන්තික ධාරිතාවයක් තියනවා. මනුෂ්‍යයෙක් ආධ්‍යාත්මික ගමනක් යනවා කියන්නෙ ඒ මනුස්සයා හරියට ඒ ගමන යනවා නම් එයා සාමාන්‍ය භෞතික ජීවිතයක් ගත කරන කෙනෙක්ට වඩා සතුටකින්, ජවයකින් ජීවත් වෙන, නිර්භය කෙනෙක්. ගොඩක් අය හිතන් ඉන්නෙ බණ භාවනා කරනවා කිව්වම,ආධ්‍යාත්මික ගමනක් යනවයි කිව්වම එහෙම කරන අය කලකිරුණු , කිසි දෙයක් කරගන්න බැරි, අසරණ කට්ටියක් කියලා. ඒක මහ පට්ටපල් බොරුවක්. ආධ්‍යාත්මික වීම ම මහා කුශලයක්, හැකියාවක්, යහපත් ශක්තියක්, ආශිර්වාදයක්තමන්ට වගේම, අනික් අයටත්, ස්වභාව ධර්මයටත් ආශිර්වාදයක්.

අපි ජීවත් වෙන්නෙ උපරිම අවුරුදු සීයක් වගේ කාලයක් . ඉතින් මේ කෙටි කාලය තුල අපි  ඇත්තටම මොනවද කරන්නෙ. නිකාන් ඔහේ භෞතික සම්පත් භුක්ති විඳිමින් , තේරුමක් නැතුව විඳව විඳවා ජීවත් වෙලා මැරිලා යනවද, එහෙම මැරිලා ආයෙ ආයෙ ඉපදි ඉපදි මේ දුක් ටිකම විඳිනවද? නැත්නම් අවබෝධයෙන් ධර්මය  දැකලා සන්තෝශෙන්, උපරිම තෘප්තියෙන් ජීවත් වෙලා මේකෙන් අයින් වෙලා යනවද කියන එක ...අපේ ම චොයිස් එක.  ඒක කාටවත් තව කෙනෙක් වෙනුවෙන් කරන්න බෑ. තමන් ගාවමයි මේ තීරණය තියෙන්නෙ. 

Wednesday, September 6, 2017

ද්විත්ව ස්වභාවය සහ එහි නිරන්තර වෙනස් වීම අවබෝධයෙන් දැකීම


                           

මේ ලෝකය, එහෙම නැත්නම් මේ සියලු දේ දිහා කිසිම පැත්තක් ගන්නෙ නැතුව,අපක්ෂපාතීව විවෘතව බලාගෙන හිටියම ගොඩාක් දේ පේන්න ගන්නවා. ඒ වගේම බෝධ කරගන්නත් පුලුවන්.

මෙහෙම බලන් ඉද්දි පේන දෙයක් තමයි මේ ලෝකෙ හැම දේකම දෙකක්  තියනවා. නැත්නම් ද්විත්ව ස්වභාවයක් තියනවා. හොඳ-නරක, ලස්සන-කැත, හරි-වැරදි, තිබහයි-තිබහ නෑ, ඇත්ත-බොරු , ඕනෙ -එපා මේ විදියට කියන්න පුලුවන් ඕනෙ තරමක් . හැම දෙයක් දිහාම බලන්න. හැම එකකටම ද්විත්වත්වයක් තියනවා. කොටින්ම කිවොත් අපිට දැනෙන දේවල් වල පවා මේ ද්විත්වත්වය පවතිනවා. තව ගැඹුරට බැලුවොත් සීතලයි-රස්නෙයි, බඩගිනි-බඩගිනි නෑ, රසයි-රස නෑ මේ ආදී වශයෙන් ද්විත්ව ස්වභාවය හැම තැනම අපිට දකින්න පුලුවන්.

ඒ වගේම අපි හැමෝම තුල පවා මේ ද්විත්ව ස්වභාවය පවතිනවා.

අපි ගොඩක් දෙනෙක් මේ ද්විත්ව ස්වභාවයට අහු වෙච්ච මිනිස්සු. අපි කියනවා අරයා හොඳ මිනිහෙක් කියලා. එතකොට අරයා නරකයි. අරක ලස්සනයි. අරක නම් කැතයි. මේ ඔක්කොම මේ ද්විත්ව ස්වභාවය ට අහු වීමක්. ලස්සනයි කියලා බැඳීමක් ඇති කර ගත්තොත් ටික දවසකින් ලස්සන නැති උනා ම දුකයි.  රස කෑමක් කාලා හරි රසයි කියලා ඒකට බැඳිලා , තව ටික දවසකින් ඒ කෑම ම කනවා. දැන් රස නෑ. රස වෙනස් වෙලා. දැන් ආයෙ දුක ඇති වෙනවා. ඒ කියන්නෙ මේ ද්විත්ව ස්වභාවය පුදුම වේගෙන් වෙනස් වෙනවා.අර මනුස්සයා නරක කෙනෙක්, ආශ්‍රය කරන්න හොඳ නෑ කියලා පැත්තක් ගන්නවා, එහෙම ඉද්දි ඒ මනුස්සයම හොඳ කෙනෙක් වෙලා යහපත් ජීවිතයක් ගත කරනවා පේනවා. එතකොට අර ද්විත්ව ස්වභාවයට අහු වෙලා අපි ගත්තු නිගමනය නිවැරදි නෑ. අපි දකිනවා ද්විත්ව ස්වභාවයේ නිරන්තර වෙනස් වීම.

මෙන්න මේ ද්විත්ව ස්වභාවය මතු පිටින් නෙවෙයි , ගැඹුරින් දැකලා අවබෝධ කරගත්තු අය මේ තියන ද්වි ස්වභාවයෙන් අයින් වෙනවා. ඒගොල්ලො ද්විත්ව ස්වභාවය විතරක් නෙවෙයි ඒකෙ වෙන නිරන්තර වෙනස් වීම අවබෝධයෙන් දකිනවා.දැකලා තව දුරටත් මේ ද්විත්වත්වයට අහු නොවී අයින් වෙනවා.
එතකොට තේරෙනවා ලස්සනයි, හොඳයි කියලා බැඳීම් ඇති කරගන්න එකත් කැතයි, නරකයි කියලා ගැටීම් ඇති කර ගන්න එකත් මුලාවක් බව.
එහෙම අයින් වෙච්ච කෙනෙක් සත්‍යය අවබෝධ කර ගන්නවා.

මේ ස්වභාව ර්මයේ තියන ද්විත්ව ස්වභාවය දකින් නැති නිසාමයි අපි දේවල් එක්ක ඇලෙන්නෙත් ගැටෙන්නෙත්.මේ ලෝකෙ මිනිස්සුන්ට/ඒ කියන්නෙ අපිට  තියන ප්‍රශ්න ගොඩකට මුල  තමයි මේ ද්විත්ව ස්වභාවය ට අහු වීමයි, ඒකෙ වෙනස් වීම දකින්නෙ නැති එකයිඇත්තටම දකින්න උවමනාවක් නැති කම සහ මේ යථාර්තය දකින්න තරම් විවෘත මනසක් ඇති කර ගන්නෙ නැති කම.

මෙහෙම කිව්වම ලේසී වගේ පෙනුනට මේ දෙබිඩි බව දැකලා අයින් වෙන්න ලේසි නෑ. අයින් උන ගමන් අවබෝධ වෙන්න පටන් ගන්නවා. මොකද මට මේ ලෝකෙ තියන දෙබිඩි බවත්,  මගේ තුල තියන ද්විත්ව ස්වභාවයත් මගේ ආධ්‍යාත්මික ගුරුතුමා විසින්  පෙන්නලා දීලාඒක දැකලත් අවබෝධ කරගෙන ද්විත්වත්වයෙන් සම්පූර්ණයෙන් අයින් වෙන්න තවමත් ඒ මාර්ගයේ ගමන් කරන කෙනෙක් නිසා. හැබැයි කෙනෙක්ට මේක අහලා නුවණින් දැකපු ගමන් අවබෝධ වෙන්නත් බැරි කමක් නෑ.

මේ ද්විත්වත්වය සාපේක්ෂයි. හොඳ පේන්නෙ නරක තියන නිසා. ආලෝකය දකින්නෙ අඳුර තියන නිසා. අපි ඉපදිලා තියෙන්නෙ අනිවාර්යෙන්ම නොඉපදෙන ස්වභාවයකුත් තිබිය යුතු නිසා. දුක දැනෙන්නෙ සැපට සාපේක්ෂව, ප්‍රශංසා කියලා අපි ගන්නෙ නින්දා කියලා දේකට සාපේක්ෂව.පව් කියන දේ තියෙන්නෙ පින් කියන දේට සාපේක්ෂව. මේකෙ අන්තිම හරය තමයි කෙනෙක් ද්විත්ව ස්වභාවයෙන් අයින් උනොත් එයා සාපේක්ෂතාවයෙන් මිදෙනවා. නිරපේක්ෂ වෙනවා. අපි පත් වෙන්න ඕනෙ අන්න එතනට.

මේ සියලු දේවල් වල ද්විත්ව ස්වභාවය ගැඹුරින් දැකීම, අවබෝධ කර ගැනීම, මේ ද්විත්ව ස්වභාවයේ හැම මොහොතකම නිරන්තර වෙනස් වෙන ස්වභාවය දැකීම  හා අවබෝධය තමයි ......මට පේන විදියට සම්පූර්ණ සත්‍යය හෙවත් යථාර්තය අවබෝධ වෙන්නත්, හැම දුකකින්ම නිදහස් වෙන්නත් තියන ලේසිම කෙටිම මාර්ගය.

Sunday, September 3, 2017

තමන් ගැන හොයන කෙනා ජීවිතය ගැන, සියළු දේ ගැන යථා ස්වභාවය දකින්න පටන් ගන්නවා





අපි හැමෝම වගේ ඕනෙ තරම් මරණ ගෙවල්වල ගිහින් තියනවා. අපි ගිහිල්ලා දුක් වෙලා, අඬලා එහෙමත් තියනවා. හැබැයි කවදාවත් අපි හිතන්නෙ නෑ අපිත් දවසක මැරෙන බව. අපි ත් දවසක මැරෙනවා කියලා අපිට සිහි වෙන්නෙ නෑ.

අපේ ජීවිත වල ගොඩක් සිදුවීම් මෙන්න මේ වගේ.
අපි හරි කැමතියි අනුන්ගෙ දේවල් වලට. අනුන්ගෙ ප්‍රශ්න වලට. අනුන් ගැන කතා වලට. අපි  හුඟක් දෙනෙක් වැඩිපුරම කාලය ගත කරන්නෙ අනුන් ගැන හිතන්නයි ඒ වගේම අනුන් ගැන කතා කරන්නයි.  කීයෙන් කී දෙනා ද තමන් ගෙ ගැන හොයන්නෙ,කතා කරන්නෙ .  අපි තමන් ගැන ඇත්ත තත්වෙ දකින්න, ප්‍රශ්න වලට මූණ දෙන හැටි අලුත් විදියට හිතන්න දකින්න හරි බයයි. ඒ නිසා අපි ගොඩක් දෙනෙක් ජීවිතේ ප්‍රශ්න ගැටළු වලට තාවකාලික පැලැස්තර දම දමා අනුන්ගෙ ඒවා හොය හොයා ඒකෙන් වින්දනයක් ලබමින් ජීවත් වෙනවා. අනුන් ගැන හොයන මනුෂ්‍යයෙක්ට ජීවිතාවබෝධය හරි අඩුයි. තමන් ගැන හොයන කෙනා ජීවිතය ගැන, සියළු දේ ගැන යථා ස්වභාවය දකින්න පටන් ගන්නවා.

දැන් බලන්න දවසේ වැඩි වෙලාවක් ටෙලි නාට්‍ය බලමින් කාලය ගත කරන මිනිස්සු කරන්නෙත් මේකමයි. තමන්ගෙ ජීවිතේ දහසක් ප්‍රශ්න තියනවා. මේවා ඔක්කොම අමතක කරලා ටෙලි නාට්‍ය වල අනුන්ගෙ ප්‍රශ්න දිහා බල බල, ඒවා ගැන හිත හිතා, අනික් අයත් එක්කත් ටෙලි නාට්‍ය ප්‍රශ්න කතා කර කර තමන්ගෙ ජීවිතේ ප්‍රශ්න තාවකාලිකව මග හරිමින් ජීවත් වෙනවා.

අපි දකිනවා මිනිස්සුන්ට ලෙඩ දුක් හැදෙන හැටි, විඳවන හැටි, මිනිස්සුන්ට තියන ප්‍රශ්න මේ ඔක්කොම අපි දකිනවා. ඒත් අපි කවුරුවත් මොහොතකට වත් හිතන්නෙ නෑ අනේ මටත් මේ වගේ අවස්ථාවන් මටත් ජීවිතේ ඇතිවෙන්න පුළුවන් කියලා.  මේක අර කලින් කිව්ව වගේ අනුන්ගෙ මරණ ගෙදර වල් වල ගියාට අපි කවදාවත් අපි මැරෙන බව දකින් නෑ වගේ.

ප්‍රශ්න ,ගැටළු නැති ජීවිත මේ ලෝකෙ කොහේවත් නෑ. ප්‍රශ්න නැත්තෙ මැරිච්ච මිනිස්සුන්ටජීවත් වෙන හැමෝටම ප්‍රශ්න තියනවා.ප්‍රශ්නයක් තියනවා නම් එතනම ඒකට උත්තරේකුත් තියනවා. විසඳුමක් නැති ප්‍රශ්න මේ ලෝකෙ නෑ.

ජීවත් වෙද්දි අපි ඒ එන එන ප්‍රශ්න වලට ඒ ඒ මොහොතේ මුහුණ දෙනවා මිසක එක ප්‍රශ්නයකින් ගැලවෙන්ඩ ඊට වඩා ලොකු  ප්‍රශ්නයක් බදා ගන්න එක මෝඩ කමක්. දන් බලන්න අපි ගොඩක් වෙලාවට කරන්නෙ මේක නේද?ප්‍රශ්නයක් ආවහම ඒක විසඳ ගන්නවා වෙනුවට ඒකෙන් ගැලවෙන්න අපි තව ප්‍රශ්නයක් බදා ගන්නවා. ඔහොම ඔය විදියට පැටලිලි හදාගෙන මේ අපි විඳව විඳවා සසරේ ගමන් කරනවා. මේක තමයි මුළාව.

ඇත්ත අවබෝධ කරගෙන ලෝකෙ අනික් හැමෝම ගමන් කරන දිශාවට ප්‍රතිවිරුද්ධ පැත්තට යන කෙනාට මාර්ගය මට සිළුටු නෑ. හැමෝම ඒ කෙනාව විවේචනය කරන්න පුලුවන්, බනින්න පුලුවන්, පිස්සෙක් කියන්න පුලුවන්. ඒ මේ ලෝකෙ හැටි. හැමෝම කරන දේ කරගෙන මේ මුළාවට අහුවෙලා ඉන්න මිනිස්සුන්ට අනේ හැමෝම  සාර්ථක මිනිස්සු විදියට තාවකාලිකව දකිනවා. ඇත්ත කතා කරන, හදවතට එකඟව ජීවත් වෙන මිනිහට ඉතින් ජීවිතේ විවිධ තාවකාලික විවේචන, ගැටලු ඇති වෙන්න පුලුවන්. ඒ උනාට එයා සදාකාලික ගැලවීමට පත් වෙනවා. ඒකයි ඇත්ත. ඒ වගේම යම් මොහොතක අනික් අයට තේරෙනවා අර මනුස්සයා කිව්වෙ ඇත්ත කියලා.

අපි තාවකාලික සැප වලට අහු වෙලා, ප්‍රශ්න වලට තාවකාලික පැලැස්තර දම දමා ආපු නිසයි තාමත් සසරෙ මේ දුක් විඳින්නෙ. අපිට සත්‍යය අවබෝධ වෙච්ච උතුමො සෑහෙන්න මේ ගමනෙදි හමු වෙන්න ඇති. ඒත් අපි අඳුර ගත්තෙ නෑ. ඒ කියපු සත්‍යයේ පණිවිඩය අපි ඇහුවෙ නෑ. ඒවා අහන් නැතුව මේ ලෝකෙ විචිත්‍ර , විවිධ අරමුණු වලට අහුවෙලා සසර දික් කර ගත්තා. දැන් වත් ඇස් දෙක ඇරලා බලලා අවධි වෙන්න අවශ්‍යයි..

ජීවිතේ අපි හැමෝම එක මොහොතක එක නොසැලෙන අධිෂ්ඨානයක් ඇති කර ගන්න ඕනෙ. ඒක තමයි කොයි කවුරු මොනවා කිව්වත් මම මගේ හදවතට එකඟව, හෘද ශාක්ෂිය අනුව ජීවත් වෙනවා. මොන වගේ අලාභ පාඩු සිද්ද උනත් මම හදවතට එකඟවයි ජීවත් වෙන්නෙ.. මම කියන දේ කරන කරන දේ කියන කිසිම රහස් ජීවිතයක් නැති සෘජු, තමන්ට අවංක, විවෘත මනුශ්‍යයෙක් වෙනවා කියලා අධිෂ්ඨාන කරගෙන ඒ අනුව ජීවත් වෙන්න පටන් ගන්න ඕනෙ. ඒකමයි අවබෝධයේ මාර්ගය. 


Wednesday, August 30, 2017

ස්වභාවික වීම කියන්නෙ තමන්ට දැනෙන දේ අනුව ජීවත් වීම





මේ මනුෂ්‍ය ලෝකෙත් හරියට කැළයක් වගේ. මිනිස්සු හරියට කැලේ ගස් වගේ.  හැබැයි සෑහෙන්න ලොකු වෙනසක් තියනවා. කැළේ තියන ගස් තමන්ගෙ ආවේණික ස්වභාවයට අනුව පවතිනවා. නමුත් මනුෂ්‍යයො එහෙම නෑ. ඒගොල්ලො  මනසින් ආරෝපණය කර ගත්තු කෘත්‍රිම ස්වභාවයක පවතිනවා. ගොඩක් මිනිස්සු ස්වභාවික නෑ.  බැලු බැල්මට පේන්න තියෙන්නෙ කෘත්‍රිම ජීවිත.

 තව පැහැදිලි කරොත් ....දැන් මේ තියන ගස් දිහා හොඳින්  බලන්න. අපිට බොහෝ දේවල් අවබෝධ කරගන්න ඒවා උපකාර වෙනවා.  අඹ ගස් තියනවා. පොල් ගස් තියනවා. විව්ධ ගස් වර්ග තියනවා, අඹ ගහ මේ ලෝකෙ පවතින්නෙ අඹ ගහක් විදියට. ඒකෙ හැදෙන්නෙ අඹ ගෙඩි මිසක් පොල් ගෙඩි නෙවෙයි. පොල් ගහ දන්නවා තමන් පොල් ගහක් කියලා. ඉතින් පොල් ගහේ හැදෙන්නෙ පොල් ගෙඩි.  දැන් ඔන්න මිනිස්සු දිහා බලන්න. මිනිස්සු හරි විවිධාකරයි.දාහක් දෙනා දිහා බැලුවොත් දහස් ආකාරයි. හැබැයි මනුස්ස ලෝකෙ මිනිස්සු තමන් කවුද කියලා , ඇතුලාන්තයේ නියම ස්වභාවය දන් නැතුව ජීවත් වෙන ජාතියක්. මේ මිනිස්සු තමන්ගෙ නියම ස්වභාවය නොදැන වෙන වෙන ඒවා වෙන්න ට්‍රයි කරනවා. ඒක හරියට පොල් ගහක අඹ හදන්න උත්සාහ කරනවා වගේ නිශ්ඵල නිරර්ථක මෝඩම වැඩක්. මොකද පොල් ගහක අඹ හදන්න බෑ මොන විදියෙන් ට්‍රයි කරත්. ඒ වගේම අඹ ගහේ පොල් හැදෙන්නෙත් නෑ. අපි මේක අවබෝධ කරගෙන ජීවත් වෙන්න ඕනෙ.

ඇයි මිනිස්සු අසහනයෙන්, අතෘප්තිකරව ජීවත් වෙන්නෙ. ප්‍රධානම හේතුව තමන්ගෙ නියම ස්වභාවය තමන් නොදැනීම නිසා.

අම්මලා තත්තලා හැම ළමයෙක්ම ඉන්ජිනේරුවෙක්, දොස්තර කෙනෙක් කරන්නමයි ට්‍රයි කරන්නෙ. ඒ අතරෙ ඉන්න පුලුවන් පොත පතේ වැඩ බැරි උනත් හොඳට සින්දු කියන්න පුලුවන් හැකියාව තියන ළමයෙක්. ඉතින් ඒ ළමයව සින්දු කියන අංශයෙන් යන්න නොදී දොස්තර කෙනෙක් කරන්න හදනවා කියන්නෙ අඹ  ගහේ පොල් හදන්න උත්සාහ කිරීමක් වගේ.

අපි තුල රන් වෙන්නෙ අපි ගෙනාපු පැකේජ් එක. අපිට කරන්න පුලුවන් දේ තමයි ක්රෙඩිට් එකතු කරගෙන මේ පැකේජ් එක අප්ග්‍රේඩ් කරගන්න එක.  ඒ වගේම අයහපත් වැඩ කරලා ඩිග්‍රේඩ් කරගන්න චොයිස් එක තියෙන්නෙත් අපි ගාවමයි.

ස්වභාවික වීම කියන්නෙම තමන්ට දැනෙන දේ අනුව ජීවත් වීම. බඩගිනි නම් කනවා. නිදිමත නම් නිදා ගන්නවා. හිනාවෙන්ඩ ඕනෙ නම් හිනා වෙනවා.  අඬන්න ඕනෙ නම් අඬනවා.හංගන්න කිසි දෙයක් නෑ. බොහොම විවෘතව ජීවත් වෙනවා.තමන් තමන් විදියට තමන් කවුද කියලා අඳුරගෙන ජීවත් වෙනවා.   ඉතින් කිසි ප්‍රශ්නයක් නෑ.  

තමන් ගැන ආත්ම විශ්වාසයක් නැති කම නිසාම මිනිස්සු තමන්ගෙ ජීවිත කාලෙ පුරාම ස්වභාවික නොවී , ආරෝපණය කරගත්තු කෘත්‍රිම චරිතයක් රඟපාලා මැරිලා  යනවා. අපා ගත වෙනවා. 

ඇත්තට මූණ දෙන්න බය නිසා මිනිස්සු විඳවනවා. සමාජ අපවාද වලට බයේ හැංගෙනවා. ස්වභාවික විදියට ජීවත් වෙන්නෙ නෑ. 

තමන් තමන් විදියට ජීවත් වෙන මිනිහා කිසි කෙනෙක්ට බය නෑ, එයා තුල තමන් ට තමන් වෙන්න ආත්ම විශ්වාසයක් තියනවා. ඒක තමයි ගමනක් යන්න අපිට උවමනාම දේ.

අපි ජීවත් වෙන්නෙ ටික කාලයයි. ඒ කාලය තුල අපි , අපේ හදවතට දැනෙන ඇත්ත ස්වභාවයෙන් ස්වභාවිකව ජීවත් වෙන්න ඕනෙ.  

ලොකුම මුලාව තමයි අපි අපිට ලැබෙන ලාභ , වාසි ප්‍රයෝජන වලට අපි යට වෙනවා. ඒවා වෙනුවෙන් ආත්මය විකුනලා ජීවත් වෙනවා. ඉතින් ඒක අපිට කිව්වට තෙරෙන්නෙත් නෑ. හැමෝම එහෙම නිසා මාත් එහෙමයි කියලා ඉන්නවා.

 මේක මහ මුලාවක්.  මේකෙන් ගැලවෙන්න අප්‍රමාණ ආත්ම විශ්වාසයක් අවශ්‍යයි. අපි අපේ තුල ඒ ආත්ම විශ්වාසය ඇති කරගත්තු මොහොතේ අපි පුදුමාකාර ආත්ම තෘප්තියක් එක්ක නැගිටිනවා.

කෙනෙක්ට මේ සියළු දේවල් වල යථා ස්වභාවය අවබෝධ වෙන්න ගත්තොත්..එයා පුදුම වාසනාවන්තයෙක් . සත්‍යය අවබෝධය තමයි තමයි මේ ලෝකෙ තියන ඉන්ටරස්ටින් ම දේ (realization of truth is the most interesting thing). යථාර්තය අවබෝධ කර ගැනීම තරම් සුන්දර තව කිසිම දෙයක් මේ ලෝකෙ නෑ. 


Monday, August 21, 2017

You become joyful when you make peace with your true self



How many of us are joyful. What is joyfulness?

Joyfulness comes from our hearts. It is a heartfelt feeling. Actually the joyfulness comes from your inside. You become joyful when you make peace with your true self …..Means who you are / when you experience the completeness within.

Very rarely a person could feel the joyfulness. Most of the time people think happiness is similar to joyfulness, which is not true.

Happiness comes from the external factors. It is associated with the mind. Happiness does not come from your inside. When a person visit a place they like, or meet a person whom they like, or get something they wanted etc based on external factors happiness occurs. Happiness is a dependent feeling upon the external circumstances.

Many of us have not experienced joyfulness in life. Unfortunately many have missed this feeling.

Joyfulness could occur in instances such as some kind of spiritual experience, caring and sharing with others, when you are wholeheartedly greatful , doing things with no personal gain.  Love and peace is always surrounded by the Joy.

What is the first step of becoming joyful?
We must make sure not to do anything that we do not enjoy. If we do anything that we do not enjoy there itself the joyfulness is lost.

We must always do the things that we enjoy.
We must listen to the things that we enjoy.
We must be with people whom we enjoy the company.
We must taste the things we enjoy.

Simply start enjoying every moment of your life. Be in the present moment and enjoy.

When a person continues to do things which they can enjoy, automatically his or her heart starting to feel joyfulness.

Journey is from happiness to joyfulness and from joyfulness towards blissfulness.


When we get in touch with our true self, the need of seeking any external influences for momentary happiness becomes very less.  Joyfulness becomes our state of being. 

Saturday, August 19, 2017

ඇඳ ගත්තු සූට් එක තමන් කියලා හිතන අපි



මොහොතකට හිතන්න අපි කට්ටියක් හඳට යනවා කියලා. දැන් හඳට යන්න නම් අපිට මේ ඇඳගෙන ඉන්න ඇදුම් පිටින් මේ ඉන්න තත්වෙන් ම යන්න බෑනෙ. අපි කරන්නෙ හඳ මත පරිසරයට ගැලපෙන විදියෙ සූට් එකක් ඇඳ ගන්නවා. එහෙම සූට්  එකක් ඇඳගෙන අපි හඳට ගියා කියල හිතමු. අපි හඳට ගිය වෙලේ ඉඳන් හිතුවොත් "මම" කියන්නෙ මේ ඇඳන් ඉන්න සූට්  එක කියලා... තේරෙනෙවා නේද ඒක මහා විහිලුවක්.

තව විදියකට කිව්වොත් මම කාර් එකක් එලවනවා. මම තමයි ඩ්‍රයිවර්. එහෙම කාර් එක එලවගෙන යන ගමන් මම හිතනවා. මන් තමයි මේ කාර් එක කියලා... එතන්දි මොකක්ද වෙන්නෙ. ලොකු මුලාවක්... විහිලුවක්.

අපිට වෙලා තියෙන්නෙත් ඒකමයි. මේ ටිකමයි. හොඳට  බැලුවම පේනවා මේ කියන කාරණය ඇත්ත බව. අපි මේ මනුස්ස ලෝකෙට ඇවිල්ලා ඉන්නෙ මනුශ්‍යයෙක් විදියට.ඒක එක්තරා විදියකින් මෙහෙට එන්න අපි ඇඳ ගත්තු සූට් එක වගේ. ඇත්තම අපි ඉන්නෙ මේ මනුශ්‍ය ශරීරය ඇතුලෙ. 

ශරීරය මැශින් එකක් කියලා ගත්තොත්, අපි මේක ඇතුලෙ ඉන්න ඔපරේටර් වගේ. ඒ උනාට අපි ගොඩක් දෙනා හිතන් ඉන්නෙ මේ මැශින් එක තමයි තමන් කියලා. එයාලට මේක ඇතුලෙ ඉන්න ඇත්ත තමන් ව පේන්නෙ නෑ. ඔපෙරේටර් ව අඳුනන්නෙ නෑ.

දැන් ඉන්න මිනිස්සුන්ට/අපිට වෙලා තියෙන්නෙ ඒගොල්ලන්ට ඔපරේටර් එක්ක සම්බන්ධ වෙන්ඩ බැරි වෙලා. ඒකට හේතුව එගොල්ලො හිතන් ඉන්නෙ මේ ශරීරය හෙවත් සූට් එක තමන් කියලා. හරියට කාර් එක එලවගෙන යන ගමන් ඩ්‍රයිවර් හිතනවා මම තමයි මේ කාර් එක කියලා වගේ දෙයක්.

දැන් මේ භෞතික ශරීරය තමන් කියලා හිතපු ගමන්ම වෙන දේ මොකක්ද? එතනම සීමාවක් හැදෙනවා. ඉන් එහාට දෙයක් දකින්න හෝ විඳින්න බැරි වෙනවා. 

මැශින් එකයි ඔපරේටර් ගෙ කතාව ගත්තොත් දැන් තමන් මේ මැෂින් එක කියලා හිතන තාක් එයාට පුලුවන්ද හරියට එයාව දකින්ඩ. බෑ. ඒ වගේම අපිත් රාමු හදාගෙන අපි දිහා බලනකල් පුලුවන්ද අපිට අපිව /අපේ සැබෑ ස්වරූපය දකින්න... බෑ නේද.

කිසිම මනුස්සයො දෙන්නෙක් ගත්තොත් ඒ දෙන්නා සර්ව සමාන නෑ. ඒගොල්ලන්ගෙ හැකියාවන්, ධාරිතාව ය ඇතුලු මේ සියල්ලම අතිශයින් හාත්පසින්ම වෙනස්. එහෙම තියෙද්දි තමයි අපිට අර පොඩි කාලෙ කියන්නෙ පුතේ ඔයා අරයා වගේ වෙන්න, මෙයා වගේ වෙන්න කියලා. ඇත්තටම ප්‍රායෝගිකව අපිට පුලුවනිද එහෙම වෙන කෙනෙක් වගේ වෙන්න. 
ඒක සරලව මේ ලෝකෙ මැශින් ගොඩාක් තියනවා, ලොකු මැශින් එකක් පොඩි මැශින් එකකට තව මැශින් එකක් පෙන්නලා කියනවා අන්න අර මැශින් එක වගේ වෙන්ඩ කියලා. ඉතින් මේ පොඩි ළමයි තමන්ගෙ මුලු ළමා කාලයම කැප කරන් උත්සාහ කරනවා තව කෙනෙක් වගේ වෙන්න. මේක තනිකර විහිලුවක්

මේ මනුෂ්‍යයා කියන කෙනාට සීමාවක් නැති තරම්/ අසීමිත ධාරිතාවයක් තියනවා. ඒක බොහෝ දෙනෙක් හඳුනා ගෙන නැති නිසා බොහොම සීමා සහිතව ජීවත් වෙනවා. ජීවත් වෙලා මැරිලා යනවා. හදිසියෙ වත් පිට සක්වලින් ජීවියෙක් ඇවිත් අපි මේ මනුෂ්‍ය ලෝකෙ කරන කියන දේවල් බලා හිටියොත් හිනා යයි.... මොකද අපිට මෙච්චර ලොකු හැකියාවක් /ධාරිතාවක් තියෙද්දිත් බොහොම සීමා සහිත ජීවිත ගත කරලා මැරිලා යනවා.

අපි හැමෝම තුල විවිධාකාර කුසලතාවයන් තියනවා. ඒ කුසලතා හඳුනා ගන්න තරම් අපි  නුවණ ඇති කර ගන්න ඕනෙ.අපි එක එක්කෙනාගෙ කුශලතාවයන් විවිධාකාරයි.

කොටින්ම කිව්වොත් අපි අපේ ඔපරේටර් මැනුවල් එක කියවන්න ඕනෙ. ඒක කියවන්න පුලුවන් අපේ ඇතුලෙ ඉන්න ඔපරේටෙර් ට මිසක් සාපේක්ෂ මනස ට නෙවෙයි.  තමන්ගෙ ඔපරේටර් මැනුවල් එක කියවපු කෙනෙක් ක්‍රියා කරන්නෙ ඒ අනුව.  එතකොට එයාට බොහොම සාමකමීව, පහසුවෙන් තමන්ගෙ ගමන යන්න පුලුවන්.

මැනුවල් එක කියව ගන්නෙ නැතුව ක්‍රියා කරන තාක් ඉතින් අපි යන්නෙ වෙන ගමනක්. ඉතින් නොයෙකුත් ප්‍රශ්න. අපේ හදවත තමයි අපේ ඇතුලෙ ඉන්න ඔපරේටර් ව  මේ විශ්වයට සම්බන්ධ කරන්නෙ.  අපි හරියට අපේ ඇතුල දකින්න ඕනෙ. අපිට ඉතින් වෙලා තියෙන්නෙ ඇඳ ගත්තු සූට් එක අපි කියලා හිතාගෙන ක්‍රියා කරනවා.

මේ මුලාවෙන් අපි ගැලවෙන්න ඕනෙ. මේ උදාහරණ කතාවෙන් හරියටම අපිට මුලාව තේරුම් ගන්න පුලුවන්.

Sunday, August 13, 2017

අපිව මේ විශ්වයේ රිද්මය සමග සම්බන්ධ කරන්නෙ වෙන කිසිවක් නෙවෙයි අපේම හදවත


සම්පූර්ණ අවබෝධත්වයට පත්වෙච්ච කෙනෙක් ඔහේ පවතිනවා විතරයි. පවතින්න දරන උත්සාහයක් එතන නෑ. විශ්වයේ රිද්මය ඒ උතුම් පුද්ගලයා තුලින් එලියට එනවා මිසක් ඇත්තටම යම් කිසි දෙයක් කරන්නෙක් එතන  නෑ. 

අපිට ඒ තත්වෙට එන්න බැරි වෙලා තියෙන්නෙ අපි බයයි අපේ සම්පූර්ණ පාලනය අපේ හදවතට භාර දෙන්න.   සම්පූර්ණයෙන් ම හදවතට එකඟව ජීවත් වෙන කෙනෙක් තුල දෙවියන් වැඩ සිටිනවා. අපි අපේ හදවතට එකඟව ජීවත් වෙන හැම මොහොතකම අපි විශ්වයත් එක්ක කෙලින්ම සම්බන්ධ වෙනවා.

අපිව සත්‍යය වෙත යොමු කරන්නෙ එහෙම නැත්නම් අපිව මේ විශ්වයේ රිද්මය සමග සම්බන්ධ කරන්නෙ වෙන කිසිවක් නෙවෙයි අපේම හදවත.

සත්‍යය අවබෝධත්වයට පත් උන / සියල්ලේම යථා ස්වරූපය අවබෝධ කරපු  ඒ තැනට පත් වෙච්ච කෙනෙක් ඉස්සරහට ගියාම ඇත්තටම මම මගේ අත්දැකීමෙන් කියන්නෙ. එයාලා කතා කරන්නෙ අපිට අවශ්‍ය සත්‍යයේ පණිවිඩය.  ඒ කියන්නෙ විශ්වයේ රිද්මය ඔවුන් තුලින් එලියට එනවා. එහෙම උතුම් කෙනෙක් ළඟදි අපිට යම් ශක්තියක්/ වේගයක්/aliveness එකක් දැනෙනවා ඒක වචන වලින් කියන්න ඇත්තටම අමාරුයි.

When ever I go in front of the Wise Yogi, the experience is as if I go near a mirror. I can see my entire self through him. I mean seeing almost everything about my inner most core. He speaks.... and it is like I tune the channel I want to hear and he speaks accordingly. In other words we turn on some channel in radio and the info in that channel being played. He speaks the ultimate truth in a way that we can understand and realize. This experience is the same with other people who comes to him as well. We all recognize our selves.

The Wise Yogi always says this is a practical way of living. Not any kind of knowledge or set of words. 

We all of us have the possibility to realize the truth and live a life which has no more suffering. Actually that is what we all seek for. 

අපේ ඇතුලාන්තයට කිසිම බාහිර සාධකයක් නිසා චලනයක් ඇති නොවෙන , මද්‍යස්ථයේ දිගටම පවතින තත්වයට අපි පත් උනොත් තව දුරටත් ජීවිතේ කිසි දෙයක් අපිට ප්‍රශ්නයක් වෙන්නෙ නෑ.

මේ ලෝකෙ ඉන්න මිනිස්සුන්ගෙන් එක්කෙනෙක් හරි මේකෙ ඇත්ත ස්වභාවය ඇති සැටියෙන් දැකලා අවබෝධ කරගන්නවා නම් ඒක මොනතරම් දෙයක් ද. අනේ ඒක කොයිතරම් වටිනවද. මොනතරම් උතුම් යහපත් ශක්තියක් ද/ආලෝකයක් ද  එතන ඇති වෙන්නෙ. 

අපි හැම කෙනෙක්ටම පුලුවන් අපිට මේ තේරෙන සත්‍යය තේරෙන මට්ටමෙන් අනික් අයට කියලා දෙන්න. ඇත්තටම වෙන්න ඕනෙත් ඒකමයි.  සත්‍යයේ පණිවිඩය හැම අස්සක් මුල්ලක් නෑරම ව්‍යාප්ත වෙන්න ඕනෙ. 
ලොකු දෙයක් නෙවෙයි අපේ අපේ ජීවිත වෙනස් කරගන්න ඕනෙ.  අපේ ජීවිතය තමයි අපි මේ ලෝකෙට දෙන පණිවිඩය.

මමත්වය ටික ටික දිය වෙලා යද්දි මෙතන මම කියලා තනි පුදගලයෙක් නෑ කියලා තේරෙද්දි , යම් කෙනෙක් කිසිම දෙයක් කිසිම  පෞද්ගලික ලාබ ප්‍රයෝජනයක් වෙනුවෙන් කරන්නෙ නෑ. එයා පවතින්නෙ අනික් අයගෙ සුඛ විහරනය/ සෙතක් සැලසීම උදෙසා මයි. සත්‍යයේ සැබෑ පණිවුඩය අනික් අයට කියලා දෙන්න ඒ වෙනුවෙන් එයා පවතිනවා. ඒක වචනවලින් කියන්න බැරි තරම්ම  උත්තරීතරයි.ශ්‍රේෂ්ඨයි. 

අපි කිසිම වෙලාවක තව කෙනෙක් අනුකරණය කරන්න යන්න නරකයි. ඒක ඇත්තටම ප්‍රායෝගිකව කරන්ඩත් බෑ. හැබැයි අපිට අනුගමනය කරන්න පුලුවන්. ඒක තමයි මාර්ගය. අවබෝධයෙන් දැකලා අනුගමනය කිරීමෙන් සත්‍යය අවබෝධ කරගන්න පුලුවන්.

මෙහෙමයි මේක සරලව තේරුම් ගන්න පුලුවන්.නිකන් හිතන්න දැන් මට ඕනෙ මේ ලෝකෙ තියන සියලු දේවල් වල ඇත්තම ඇත්ත අවබෝධ කරගෙන, යථාර්තය නුවණින් දැකලා, බොහොම සතුටින්, තෘප්තිමත්ව , කිසි කෙනෙක්ට බය නැතුව ජීවිතය විඳින්න පුලුවන් උපරිමයෙන් විඳිමින් ජීවත් වෙන්න. ඉතින් මම ඒකට විදියක් හොයනවා. හොයද්දි මට හම්බෙනවා කෙනෙක්... අන්න එයා සත්‍යය අවබෝධ කර ගත්තු උතුම් කෙනෙක්. මම එයා වගේ වෙන්න නම් එයා කියන මාර්ගයේ යන්න ඕනෙ. එයාව අනුගමනය කරන්න ඕනෙ. අනුකරණය කරොත් වෙන්නෙ බොහොම අවුලකට පත් වෙන එකයි. 

සත්‍යය කියන්නෙ මහා අමුතු දෙයක් නෙවෙයි, මේ සියලු දේ වල පවතින ඇත්ත ඇති සැටියෙන් දැකලා අවබෝධ කර ගැනීම මයි සත්‍යය අවබෝධය. එහෙම අවබෝධ වෙච්ච කෙනෙක්ට අපිට වඩා එහාට දේවල් දකින්න පුලුවන්, අහන්න පුලුවන්, විඳින්න පුලුවන්. ඒගොල්ලො මේ විශ්වයේ රිද්මයට නිරන්තරයෙන් සමබන්ධ වී පවතිනවා. (can experience more dimensions than we do)


Saturday, August 5, 2017

ද්විත්වත්වයෙන් මිදුනොත් කෙනෙක් එයා අනිවාර්යෙන් අවබෝධයට පත් වෙනවා



මේ ලෝකෙ මිනිස්සුන්ට/අපිට භෞතික ප්‍රශ්න වලට වඩා වැඩිපුර  තියෙන්නෙ මානසික ප්‍රශ්න. ඒ කියන්නෙ මනස මුල් කරගෙන ඇති වෙච්ච ප්‍රශ්න.  කන්ඩ බොන්ඩ තියනව නම්, අඳින්න  ඇඳුම් , ඉන්න හිටින්න තැනක් තියන මනුස්සයෙක්ට ඇත්තටම කතා කරොත් භෞතික ප්‍රශ්න නෑ. මූලික අවශ්‍යතා සම්පූර්ණයි. හැබැයි මානසිකව හදා ගත්තු ප්‍රශ්න එමටයි. මොනවද මේ ප්‍රශ්නවලට ප්‍රධාන හේතුව. තෘප්තිමත් නැති කම මයි. මිනිස්සුන්ට මොනා ලැබුණත් තෘප්තිමත් නෑ. තව හොයනවා. කෙලවරක් නෑ.

දැන් හිතන්න මිනිහෙක්ට බඩගිනි නම් එයා කෑම කනවා. තිබහ නම් වතුර බොනවා. රස්නෙයි නම් සීතල වතුර  ටිකක් නානවා.නිදිමත නම් නිදාගන්නව. හරිම සරලයි.  මේවා හරිම ස්වභාවික අවශ්‍යතා. ඒත් දැන් වෙලා තියන ප්‍රශ්නෙ මිනිස්සු මේ ශරීරයට ඕනෙ විදියට මේ අවශ්‍යතා ඉටු කර ගන්නෙ නෑ. එයාල මනසට මුල් තැන දීලා කන්නෙ බොන්නෙ නිදා ගන්නෙ ඔක්කොම මනසට ඕනෙ විදියට. ඉතින් එතනම ලොකු ගැටලුවක් තියන්වා.

අපේ හිත හරි ඉක්මන්ට වෙනස් වෙන සුලු දෙයක්.නිතරම වෙනස් වෙනවා. මේක හොඳටම තේරුම් ගන්න පුලුවන් උදාහරනයකින්. ස්වභාවික පරිසරය දිහා ටික වෙලාවක් බලා ඉන්න.

බලා ඉද්දි පේනවා මේ පරිසරය නිරන්තරයෙන් ම වෙනස් වෙනවා. හැම මොහොතකම වගේ වෙනස් වෙමින් පවතිනවා. අපේ හිතත් මෙන්න මේ වගේ මයි. මොහොතින් මොහොත වෙනස් වෙන සිතුවිලි නිසා මනස වෙනස් වෙනවා. 

එක වෙලාවක හිත සිතුවිලි වලින් පිරිලා පවතිනවා. ඒ වගේම තව වෙලාවක හිත සිතුවිලි වලින් තොරව පවතිනවා. තව විදියකින්  කිව්වොත් වෙලාවකට හිත හිස් වෙලා වගේ දැනෙනවා. හිත හිස් වෙච්ච වෙලාවට අපි හිතනවා දැන් ඔක්කොම හරි. සිතුවිලිත් නෑ. එතකොට ප්‍රශ්නයක් නෑ කියලා.  මේකත් ද්වි ස්වභාවයේම කොටසක්. ඒ කියන්නෙ සිත සිතුවිලි වලින් පිරී පැවතීම සහ සිත හිස් වීම. මේකත්  අන්ත දෙකක්.මේ අන්ත දෙකෙන් එකක හිටියත් වැඩක් නෑ, අපි එන්න ඕනෙ මද්‍යස්ථයට.

මනස බොහෝම සියුම්. අපි දිගින් දිගට එකම දෙයක් වටේ කැරකුනොත්/එහෙම නැත්නම් එකම සිතුවිල්ලක් ගැන කල්පනා කරොත් වෙන්නෙ අපි ව  මේ සියුම් මනසේ එහා පැත්තට කිසි දෙයක් මතක නැති සිහිය නැති තත්වෙකට පත් වෙන්න පුලුවන්. කොච්චර කල්පනා කරත්, කොච්චර හිතුවත් සිතුවිලි කියන්නෙ බොරු. අපි යමක් කරොත් අන්න ඒක ඇත්ත.

චේතනාව මයි කර්මය වෙන්නෙ කියලා බුදුන් වහන්සේ දේශනා කළා.  මනසේ නිවීම ,මනස තුලම තියන නිසා තමයි අපිට ඒක හම්බ වෙන්නෙ නැත්තෙ.  හරියට කෙනෙක් පනාව තමන්ගෙම  කොන්ඩෙ ගහගෙන හැම තැනම හොයනවා වගේ. අපි ලඟම තියන දෙයක් අපි වටේම හොයනවා. අපි ට පේන්නෙ නෑ. අපෙ නුවණ ඒ මට්ටමට දියුණු වෙලා නෑ.

උදේ එලි උනාම ඉස්සෙල්ලම බලන්ඩ ඕනෙ අපේ හුස්ම වැටෙනවද කියන කාරණය. ඉර පායල ද කියන එක. ඉර පායල නම් හුස්ම වැටෙනවා නම්. අපි තාම ජීවත් වෙනවා. ඒකම ඇති සතුටු වෙන්න.  ඒත් අපි නැගිට්ට ගමන් මොකද කරන්නෙ මානසිකව ඇති කර ගත්ත ප්‍රශ්න ගැන හිත හිතා ඉන්නවා. කිසී තේරුමක් නැතුව අහස පොලව ගැටලන්ඩ වගේ කල්පනා කරනවා. ඒකෙන් අපිට වෙහෙසක් දැනෙනවා  මිසක් කිසිවක් ලැබෙන්නෙ නෑ.

අපි හැමෝම  දැනගෙන හරි නොදැනගෙන හරි හොයන එකම දේ නිදහස සතුට සහ තෘප්තිමත් බව.මනස කියන කියන දේ කරලා කවදාවත් මනස නම් තෘප්තිමත් කරන්ඩ බෑ. මොකද ඒ මනස කියන දේවල් වලට සීමාවක් නෑ.  අපි බලන්ඩ ඕනෙ පුලුවන් තරම් සරල වෙන්ඩ. සන්කීර්ණ වෙන්ඩ වෙන්ඩ නිවීම සැනසීම අපෙන් ඈත් වෙනවා. 

මම මගේ මනස තරම් සන්කීර්ණ දෙයක් දිහා බලා ඉඳලම නෑ. ඒක් ඒ තරම් සන්කීර්ණයි. යමක් කරන්න ගියාම මනස කියන කතා එක එක පැති ගැන කියන දේවල් , සිතුවිලි විසින් හදවතට එලියට එන්ඩ දෙන්නෙම නෑ. හදව මනස අබිබවා දිගටම ක්‍රියාත්මක උනොත් ඕනෙ මනුස්සයෙකට නිවන් අවබෝධ වෙනවා. ඒකයි ඇත්ත. ඉතින් සම්පූර්න අවබෝධත්වයට පත් උනොත් මනස සම්පූර්ණයෙන්ම නිවෙනවා. ඒක වෙන නිසාමයි මනස මෙච්චර බලයක් යොදන්නෙ අනික් පැත්තට.  අපි හැමෝගෙම එහෙමයි. ඒකයි මෙච්චර ධර්මය අහල ත් අපිට සම්පූර්ණ අවබෝධය තාම නොලැබි තියෙන්නෙ.  

මනස දන්නෙ එක්තරා සීමාවකට පමණයි. සාපේක්ෂ මතකයක් හා දැනුමක් විතරයි මනසට තියෙන්නෙ.. ඒ ටික කරකව කරකවා මනස විසින් අපිට සාපේක්ෂව විවිධ අදහස් දෙනවා. 

සාපේක්ශතාවයෙන් සම්පූර්ණයෙන්ම මිදුනොත්, නැත්නම් හැම තැනකම ක්‍රියාත්මක වෙන ද්විත්වත්වයෙන් මිදුනොත් එයා අනිවාර්යෙන් අවබෝධයට පත් වෙනවා මයි.

සංස්කෘතිය, සදාචාරය, සම්මුති, සමාජය ආදී වශයෙන් සියලු සංකල්ප ඇති වෙලා තියෙන්නෙ මිනිහෙක්ට මේකෙන්  එහා දෙයක් දකින්න බැරි වෙන්ඩ. මොකද කෙනෙක්ට  සත්‍යය සම්පූර්ණයෙන් අවබෝධ උනොත් එයා මේ සියල්ල යටපත් කරගෙන නැගී සිටින නිසා.

Thursday, August 3, 2017

සියලු ප්‍රශ්න වලට විසඳුම් තියෙන්නෙ තමන්ගෙ ඇතුලෙ මිසක් එළියෙ නෙවෙයි





මේ මනුශ්‍යයා කියන කෙනාට විවිධ තල වලට ගමන් කිරීමේ හැකියාවත් , විවිධ සංඛ්යාත වල ශක්තීන් සමග සම්බන්ධ වීමේ හැකියාවකුත් පවතිනවා. ඒක මෙන්න මේ වගේ.... දේව බ්‍රහ්ම වගේ ඉහල තල වලට  යන්නත් ඒ වගේම යක්ෂ, ප්‍රේත, භූත වගේ පහල තල වලට යන්නත් මිනිසා ට පුලුවන්.  මේක බොහෝම සරලව තේරුම් ගන්න පුලුවන්. කෙනෙක් සත්තු මරාගෙන, බොරු කියාගෙන අනික් මිනිස්සුන්ට අයහපතක් කරගෙන ජීවත් වෙනවා නම් එයා නිතරම යක්ශ කියන තලයත් එක්ක සම්බන්ධව පවතිනවා.  ඒ වගේම ඇත්ත කතා කරන , දන් දෙන තමන්ට  වගේම අනික් අයට යහපතක් කරන මිනිස්සු දේව කියන තලයත් එක්ක සම්භන්ධ වෙනවා. ගොඩක් එක එක දේවල් වලට කෑදර කමේ ලෝභ කමෙන් තන්හාවෙන් ජීවත් වෙන මිනිහෙක් පෙරේතයෙක් වගේ. එතකොට තමන් කියන කිසි දෙයක් ඒ විදියට කරන්නෙ නැතුව ඒ වගේ පැවැත්මක් ඇති කෙනා භූතයෙක් වගේ.

මිනිහෙක්ට යක්ශයෙක් වෙන්න වගේම දෙවියෙක් වෙන්නත් පුලුවන් . ඒ එයා කරන කියන දෙවල් අනුව. තරහ ගිහින් වයිරයෙන් ක්‍රෝධයෙන් තැවෙන මිනිහෙක් දැක්කොත් අපි කියනව යකෙක් වගේ කියලා. සතුටෙන්, සංතෘප්තියක් , පහන් සිතින් යහපත් ව ජීවත් වෙන, අනික් අයට උපකාර කරන කෙනෙක් දැක්කොත් අනේ එයා නම් දෙවි කෙනෙක් වගේ කියනවා.

කොයියම්ම මනුස්සයෙක්ගෙ උනත් හිත දුර්වල වෙච්ච වෙලාවක එයාට යම් බලපෑමක් කරන්න විවිධ ශක්තීන් වලට පුලුවන්. ඒත් හිත ශක්තිමත් මනුස්සයෙක් ට බලපෑමක් කරන්න එහෙම ලේසියෙන් බැහැ. ඒ නිසා අපි හැම වෙලේම උත්සාහ දරන්න ඕනේ ශක්තිමත් හිතක් ඇතුව සැහැල්ලුවෙන් ජීවත් වෙන්න.

අපේ මනස ලෙඩ උන හැම වෙලාවකම වගේ අපේ භෞතික ශරීරයට යම් බලපෑමක් වෙනවා. අපි සතුටින් නම්, සැහැල්ලුයි නම්, නිදහස් නම් අපි නීරෝගී මිනිස්සු. 

තේරුම් ගන්න තියෙන්නෙ සරලව අපි අපේ සතුට නිදහස නැතිවෙන දේවල් නොකර මනස නීරෝගීව ශක්තිමත්ව පවත්වා ගැනීම. 

මිනිස්සු ගොඩක් වෙලාවට තමන්ගෙ අතින් වරදක් උනාම එක්කො තව කෙනෙක්ට වරද පටවලා තමන් හරි කියලා කියනවා, එහෙමත් නැත්නම් නොපෙනෙන බලවේගෙකට දොස් පවරනවා. ඒවා හරිම ප්‍රාථමිකයි.

 තමන්ගෙ මනස විසින් ඇති කරන යම් යම් දේ දේවල් නිසා තමන්ට සිද්ද වෙන දේවලට බාහිර දේවල් වලට අත දික් කරන්නෙ නැතුව  අපි විසින් හොයන්න ඕනෙ ක්‍රමයක් අපේ මනස දිගටම සැහැල්ලුවෙන්, නිදහස්ව, තෘප්තිමත්ව තියන ක්‍රමයක්. වෙන විදියකින් කිව්වොත් අපි නිවිලා ජීවත් වෙන ක්‍රමයක් හොයන්න ඕනෙ. එහෙම ක්‍රමයක් හොයන්නෙ නැතුව මිනිස්සු තමන්ගෙ අභ්‍යන්තරය මග හැරලා බාහිරයටම දොස් පවරගෙන ජීවත් වෙනවා.

සියලු ප්‍රශ්න වලට විසඳුම් තියෙන්නෙ තමන්ගෙ ඇතුලෙ මිසක් එළියෙ නෙවෙයි.

බොරුව බොරුවක් බව තේරෙන්නෙ නැති තාක් අපි ඒ බොරුවෙම ඇලී ගැලී ජීවත් වෙනවා



මේ ලෝකය විශාල බොරුවක්. මිනිස්සු බොරුවක් ඇත්ත කියලා පිලි අරන් ජීවත් වෙන සමාජයක තමයි අපි මේ ජීවත් වෙන්නෙ. ඉතින් මේ බොරුව බොරුවක් බව තේරෙන්නෙ නැති තාක් අපි ඒ බොරුවෙම ඇලී ගැලී ජීවත් වෙනවා.  ජීවත් වෙලා මැරිලා යනවා.  මිනිස්සු නළුවො වශයෙනුත් ගැහැනු නිළියො හැටියටත් ලොකු නාට්‍යයක් රඟ දක්වන විශාල වේදිකාවක අපිත් එක චරිතයක් රඟාපාගෙන ජීවත් වෙනවා. චරිතයක් රඟපාන කෙනෙක් නිතරම බරක් උස්සගෙන ජීවත් වෙනවා. මොකද ඒ චරිතෙට අවශ්‍ය විදියට ඇඳගෙන ඇත්ත හංගගෙන ජීවත් වෙන එක කොච්චර අමාරුද? මොනතරම් මුලාවක්ද? ඒක නොතෙරෙන තාක් හැමෝම එහෙමයි.

සම්පූර්ණ අවබෝධත්වයට පත් නොවුන හැම කෙනෙක්ටම දෙබිඩි ජීවිතයක් තියනවා. තව විදියකින් කිව්වොත් සමහර අය හදවත කියන විදියට එක වෙලාවකත් මනස කියන විදියට තව වෙලාවකත් ජීවත් වෙනවා. මේකයි සමස්ත සමාජයම ජීවත් වෙන විදිය.  මහ විශාල වශයෙන් බොරු කියන, හොරකම් කරන මිනිස්සු සුදු සූට් ඇඳගෙන සමාජයට වෙන මූනක් පෙන්නගෙන ජීවත් වෙනවා.සමස්ත සමාජයම එයාලට ගරු කරනවා. ඒත් බඩගින්න කීයක් හරි හොරකම් කරන මිනිහා අවුරුදු ගානක් හිරේට දානවා. මේක තමයි මේ සමාජය තුල තියන මුලාව. අපිට ඉතින් ඕනෙ කෙනෙක් රවට්ටන්ඩ පුලුවන්. ඒත් තමන්ට තමන්ව රවට්ටන්ඩ බෑ. ඒකයි ඇත්ත. මේව දකින්නත් ඉතින් දැඩි නිහතමානී කමක් අවශ්‍යයි. ගොඩක් වෙලාවට අනික් අයගෙ වැරදි දැක දැක අනික් මිනිස්සුන්ට දොස් කිය කියා ඉන්න අයට වඩා තමන් අතින් යම් වරදක් සිද්ද උනොත් ඒක තමන් විසින්ම පිලි අරන් එකෙන් අයින් වෙලා ජීවත් වෙන කෙනා ශ්‍රේෂ්ඨයි.

තමන්ගෙ කැලෑ පත්තරේ තමන් ම ගහ ගත්තම අනික් අයට ඉතින් ආයෙ කියන්න දෙයක් නෑ. බොහොම සරලයි.

නලු නිලියො වශයෙන් නාට්‍යය රඟපාන තාක් අපිට අපිව පේන්නෙ නෑ. මේ මහා වේදිකාවෙ අපිත් රඟපානවා. ඒත් සමහර අය මේ වේදිකාවෙන් අයින් වෙලා නාට්‍යය බලන් ඉන්නවා. අන්න ඒ අයට තේරෙනවා මේකෙ යථාර්ථය හෙවත් ඇත්ත ස්වභාවය.  එහෙම සත්‍යය දැකලා අවබෝධයෙන් ජීවත් වෙන අය අපි අතරම ඉන්නවා.ඒ අය මේක බොරුවක් බව දැකලා මේ බොරුවෙ තව දුරටත් පැටලෙන් නැතුව ජීවත් වෙනවා.

නිවන් දකින මාර්ගය ඇත්තටම යම් කිසි දැනුමක් එකතු කිරීමක් නෙවෙයි. ඒකෙ තනිකරම ප්‍රායෝගිකව ජීවත් වීමේ ක්‍රමයක්. අපි කොච්චර දැන ගත්තත් , කොයිතරම් කියෙව්වත් වැඩක් නෑ අපි ඒ අනුව ජීවත් වෙන්නෙ නැත්තම්.  

අපේ ජීවිතය තුල අපි තේරුම් ගන්න දෙයක් තමයි දෙබිඩි බවක් නැතුව හරි කෙලින් විවෘතව ජීවත් වීම.

දැඩි ආත්ම ශක්තියක් , විශ්වාසයක් ,භක්තියක් සහ නිහතමානී කමක් තියන මනුස්සයෙක්ට පුලුවන් ඇත්ත දකින්න. මම කියන කෙනා ට පහරක් වදී කියලා බය වෙන කෙනෙක් ට ඇත්ත දකින්න අමාරුයි.


Monday, July 24, 2017

මද්‍යස්ථය ට ආපු කෙනෙක් ට යම් කිසි අන්තයක ඉන්න කෙනෙක් ට වගේ විඳවීමක් නෑ


             

මේ ලෝකෙ අපිට හැම විටම අන්ත දෙකක් පවතිනවා දකින්න පුළුවන්. ඒ කියන්නෙ මේ ද්විත්ව ස්වභාවය. මේ ද්වි ස්වභාවය තුල සැප-දුක, ලාභ-අලාභ, හොඳ-නරක ආදී වශයෙන් හැම දේකම ඒකෙ ප්‍රති විරුද්ධ ස්වභාවයත් එක්ක පවතිනවා. හොඳට බැලුවම පේනවා මේ ද්විත්ව ස්වභාවය ඇතුලෙ එක පැත්තක් අල්ල ගත්තු ගමන් මොකක්ද වෙන්නෙ කියලා. එක පැත්තක් අල්ල ගත්තු ගමන් නිශ්චල බව නැති වෙනවා, සිතුවිලි ගොඩාක් ඇති වෙනවා. ඒ එක්කම අපි තුල ඇති නිදහස, සාමකාමී බව නැති වෙනවා. දුක අල්ල ගත්තත් එකයි-සැප අල්ල ගත්තත් එකයි. දෙකෙන් මොකක් අල්ල ගත්තත් තමන් ඉන්නෙ අන්තයක.  අපි හිතනවා සැප පැත්තෙ හිටියම ඔක්කොම හරි කියලා. හැබැයි ඕනෙම සැපතක් දුකක් බවට පරිවර්තනය වෙන්ඩ ගත වෙන්නෙ ඉතාම සුලු කාලයක්.

අපි මද්‍යස්ථයට එන්න අවශ්‍යයි. මද්‍යස්ථය ට ආපු කෙනෙක් ට යම් කිසි අන්තයක ඉන්න කෙනෙක් ට වගේ විඳවීමක් නෑ. සමහර වෙලාවට අපේ හිත අපිව රවට්ටනවා. එයා කියනවා දැන් ඔක්කොම හරි ඔයා මද්‍යස්ථයේ තමයි ඉන්නෙ කියලා. ඉතින් අපි එහෙම හිතාගෙන ඉන්න ගමන් යම් සිදුවීමක් හෝ බාහිර සාධකයක් නිසා ඔන්න සැලෙනවා, කම්පා වෙනවා, ඇලෙනවා, ගැටෙනවා ආදී වශයෙන් වෙනවා නම් තේරුම් ගන්න තියන දේ තමයි අපි තාවකාලිකව යම් මොහොතකට මද්‍යස්ථයට ඇවිල්ලා. හැබැයි ඒක ස්ථිර වෙලා නෑ. අපිට අන්තයකට යන්නෙ නැතුව ඒ කියන්නෙ මේ ද්විත්ව ස්වභාවයට අහු වෙන්නෙ නැතුව මද්‍යස්ථයේ දිගටම ඉන්ඩ පුලුවන් නම් අපි ඉන්නෙ ඉතාම උසස් තැනක.

 මේ ලෝකෙ ජීවත් වෙන මිනිස්සුන්ගෙන් ඇත්තටම දශමෙනුත් දශම ගානකට තමයි  මේ සංසාර දුකෙන් නිදහස් වෙන්නෙ ඕනෙ කියලා අදහසක් වත් ඇති වෙන්නෙ. අනික් අය මේ බණ අහන්නෙ, විවිධ පුද පූජාවන් කරන්නෙ, දන් දෙන්නෙ , සිල් රකින්නෙ අනික් අය කරන නිසා, නැත්නම් පොතක කියෙව්ව නිසා, නැත්තම් කවුරු හරි කියපු නිසා.  ඉතින් කළාතුරකින් කෙනෙක් තමයි මේක අවබෝධයෙන් දැකලා මේකෙන් නිදහස් වෙන්න ඕනෙ කියලා ක්‍රියාත්මක වෙන්නෙ. ඒ ක්‍රියාත්මක වෙන අයත් සමහර විටක මේ භෞතික ලෝකෙ දේවල් වලට අහු වෙලා ආයෙ සංසාරෙ පැටලෙනවා. මේකෙන් අයින් වෙන්ඩ නම් අපි අපේ මද්‍යස්ථය සොයා ගත යුතුයි. එතන්ට පැමිණිය යුතුයි. සියලු අන්තයන් අත් හැරිය යුතුයි.

පැත්තක් ගත්තු ගමන් එහෙම නැත්නම් අන්තෙකට ගියපු ගමන් අපි සිතුවිලි වලට නැත්නම් අපේම මනසට අහු වෙනවා. මැද ඉන්නකොට මනසට බෑ අපිට බලපෑම් කරන්න,

මට තේරෙනෙ විදියට අපි හැම කෙනෙක්ම යම් මොහොතක මේ විමුක්තිය හොයනවා.

 කිසිම කිසි දේකින් චලනය නොවන, කිසිම කිසි දේකින් කම්පනය නොවන චිත්ත ස්වභාවයකට පත් වෙන්නයි අපි උත්සාහ දැරිය යුත්තේ. ඒකට සියලු අන්තයන් අත් හරින්න ඕනෙ, නැත්නම් ද්විත්ව ස්වභාවයෙන් මිදිය යුතුයි.

අපි උත්සාහ කරලා හිතේ සිතුවිලි ඇතිවෙන එක වලක්වන්න හැදුවට වැඩක් නෑ. ඒක කරන්නත් බෑ. සිත නිරන්තරයෙන් සිතුවිලි නිෂ්පාදනය කරනවා. අපිට පුලුවන් ඒ දිහා බලන් ඉන්න විතරයි. බලාගෙන ඉන්න කොට අපිට ටික ටික හිතේ ස්වභාවය තේරෙන්න ගන්නවා. එතෙන්ට ආවම අපිට පුලුවන් සිත පැත්තකින් තියලා නිදහසේ ඉන්න.

 අපි පැහැදිලිව අවබෝධ කරගත යුතු දෙයක් තියනවා. ඒක තමයි අපි හැම වෙලේම සියලු දේ දෙස බලන්ඩ ඕනෙ අපි ඉන්න ස්ථානය අනුව. අපි ලඟ නැති දෙයක් තියනවා කියලා හිතාගෙන යම් යම් දේ දිහා බලලා නිගමන වලට ඒම මුලාවක්. උදාහරණයකින් කිව්වොත් අපායෙ ඉන්න එකා මුලින්ම බලන්ඩ ඕනෙ අපායෙන් ගොඩ එන ක්‍රමයක්, ඊට පස්සෙ පුලුවන් දිව්‍ය ලෝකෙ යන්න, නිවන් දකින්න ඕනෙ දෙයක් කරන්න.

අපි මේ නිවන කියලා හොයන්නෙ ඇත්තටම මොකක්ද ?ආත්ම විමුක්තිය නේද..මේ කියන ආත්ම විමුක්තිය තියෙන්නෙන් තමන් ලඟ. තමන්ගෙ නිවන තියෙන්නෙ තමන් තුල.  වෙන කොහෙවත් නෙවෙයි. ඒකයි තමන් දිහා බලන් ඉන්න කියන්නෙ සහ තමන්ව ගවේෂනය කරන්න කියන්නෙ. මේකට ඉතින් පුදුම ඉවසීමක් , ආත්ම විශ්වාසයක් , භය නැති කමත් අවශ්‍යයි. 

සත්‍යයේ පණිවිඩය විවිධ ආකාර වලින් , විවිධ අය හරහා මේ ලෝකයට එනවා. ඒ කොයි විදියට ආවත් සත්‍යය සත්‍යයමයි. සත්‍යය යට ගහන්න , වල දමන්න හදන කොට තව තව උඩට මතු වෙනවා. භෞතික දේවල් වලින් සත්‍යය කියන දේ නැති කරන්න බෑ.

ඇත්ත කියන දේ කවුරු මොන විදියට කිව්වත් හරය එකයි. එකම දේ ...... කියන ආකාරය පමණක් වෙනස්.

තමන් ගැන හරියටම දන්නෙ වෙන කවුරුත් නෙවෙයි තමන්ම තමයි. ඒ නිසා තමන් ගෙ මධ‍යස්ථය හොයා ගන්නත් ඕනෙ තමන් විසින්මයි. ඒ වගේම තමන් මයි තමන් ව නිදහස් කරන්න ඕනෙ. ඒ නිසා එතන්ට පත් වෙන ක්‍රමය  තමන් විසින්ම අවබෝධ කර ගත යුතුයි.

Thursday, July 20, 2017

තමන්ගෙ හදවතට අවංකව ජීවත් වෙන මිනිස්සු ඇත්තෙන්ම නිවන් දකිනවා


                       


මේ ලෝකයේ ජීවත් වන අපි හැම කෙනෙක් ම එක වෙලාවකට මනස කියන විදියටත් එක වෙලාවකට හදවත කියන විදියටත් වැඩ කරනවා. ගොඩක් දුරට මිනිස්සු මනස කියන දේවල් අනුව විතරයි වැඩ කරන්නෙ. ඒ ගොල්ලන්ට හදවතක් නැහැ. පුංචි කාලෙ ඉඳන් මනස කියන විදියට වැඩ කරන්න පුරුදු වෙලා. ඒක තමයි හරි ක්‍රමය කියලා මිනිස්සුන්ගෙ ඔළු වලට කාවද්දලා. ඉතින් අපි හැමෝම මුළා වෙලා.

ආදරය, කරුණාව, මයිත්‍රීය, විශ්වාසය, භක්තිය කියන මේ හැම දේම හදවත එක්ක සම්බන්ධයි. මනස සම්බන්ධ උන ගමන් එතන තියෙන්නෙ දුෂ්ඨ, තමන්ට වාසි දායක සිතුවිලි විතරයි. ගොඩක් වෙලාවට හදවත අපිට හරි දේ කියනවා. ඒත් අපේම මනස ඒක අවහිර කරනවා. ඒ විතරක් නෙවෙයි මනස බොහොම කපටි ශූර විවිධ විවිධ විදියට හදවත කියන දේ යට ගහලා මනසට ඕනෙ දේ අපි ලවා ක්‍රියාත්මක කරනවා.

තමන්ගෙ හදවතට අවංකව ජීවත් වෙන මිනිස්සු ඇත්තෙන්ම නිවන් දකිනවා. හදවත ම තමයි නිවනට මාර්ගය. ඒත් අපේ මනස මේකට ඉඩ දෙන්නෙ නෑ. අපිව මේ සංසාරෙ තව තව ඉපදි ඉපදි මැරි මැරි දුක් විඳින්න සලස්වන්නෙත් මේ මනස මයි. හදවතට අවංකව ජීවත් වෙන මිනිස්සු මේ ලෝකෙ ඉන්නවා. ඒ ගොල්ලො සැනසීමෙන් ජීවත් වෙනවා. මනසට අහුවෙච්ච අපි මනස කියන කියන දේ කර කර දුක් විඳිනවා.

හදවතට අවංකව ජීවත් වෙන්ඩ නම් බය කියන දේ නැති විය යුතුයි. බය කියන්නෙ මෙතන්දි තමන් කොහොමද පවතින්නෙ කියන එකට තියන බය.
තමන් කොහොමද ජීවත් වෙන්නෙ කියන එකට තියන බය. ඇයි මිනිස්සු හොරකම් කරන්නෙ, බොරු කියන්නෙ තමන්ට යම් වාසියක් ලබා ගන්න. මොනාහරි ලාභ ප්‍රයෝජනයකට. ඒවා කරන්නෙ මනසින්. හදවතත් එක්ක ජීවත් වෙන මනුස්සයට කිසිම අවැඩක් කරන්න බෑ. මොකද හදවත් ගොඩක් පිරිසිදුයි.
 
අපි තේරුම් ගන්න ඕනෙ දේ තමයි මොන තරම් අලාබයක් සිද්ද උනත් තමන්ගෙ හදවතට එකඟව ජීවත් වෙන්ඩ . විවිධ වාසි, පහසුකම්, සල්ලි වෙනුවෙන් තමන්ගෙ නිකැළල් ආත්මය විකුණන්ඩ හොඳ නෑ. එහෙම උනොත් හෘද ශාක්ෂිය නිතරම වද දෙනවා. යම් කිසි කාලයක් ඉතින් මනස කියන කියන දේ අහ අහ ඒ විදියට වාසි ලාභ ප්‍රයෝජන අත් විඳිමින්  යන්ඩ පුලුවන්. අවසන් විනිශ්චයේදි පුදුම අසරණ වීමක් තමයි සිද්ද වෙන්නෙ.
මේ ලෝකෙ කෝටි ප්‍රකෝටි ගානක් මිනිස්සු තමන්ගෙ ආත්මය විකුණගෙන කාලා ජීවත් වෙනවා. හදවත ට එකඟ නැති දේ කරනවා විවිධාකාර වාසි වෙනුවෙන්. ඒ වගේම දැන් ඉන්න දෙමවුපියොත් තමන්ගෙම ළමයින්ට එයාලගෙ හදවතට එකඟව ජීවත් වෙන්ඩ ඉඩ නොදී විවිධ ලාභ ප්‍රයෝජන, නම්බුව වෙනුවෙන් ඒ ළමයින්ගෙ හදවතට එකඟ නොවන දේ සිදු කරවනවා. 

අපිට මේ ගමන යන්න දැඩි ආත්ම විශ්වාසයක්, භය නැති කමක් අවශ්‍යයි. එතන්ට එන්ඩ අපිට එක පාරටම බෑ. අපි මනස කියන දේ අහන් නැතුව ඒ අනුව ක්‍රියා නොකර හදවතට එකඟව ජීවත් වෙන්ඩ පුරුදු කරන්න ඕනෙ.

ජීවිතේ ගන්න හැම තීරනයක්ම හදවතට එකඟව ගන්නව නම් තියන හැම පියවරක්ම හදවතට එකඟව තියනවා නම් ඒ මනුස්සයා ජීවත් වෙන්නෙ කිසිම පසු තැවීමකින්, පිච්චීමකින් තොරවයි. අන්න එතන්ට යි අපි පත් වෙන්ඩ ඕනෙ.

අපිට මේ සත්‍යය කොච්චර තේරුනත් අපි ගොඩක් වෙලාවට හදවත අතෑරලා මනසට මුල් තැනමයි දෙන්නෙ. මේ ලෝකෙ සියලු මිනිස්සු තම තමන්ගෙ හදවතට අවංකව ජීවත් වෙනවා නම් කොයිතරම් සුන්දරද?  මමත් ඔබත් අපි හැමෝමත් හදවත කියන දේට සවන් දීලා ඒ අනුව ජීවත් වෙන තැනට පත් වෙන්න ඕනෙ.

Friday, June 30, 2017

Pure awareness - utter beautiful silence and peace



We all need to realize that if a person can continue to be with pure awareness, he or she is at a continuous bliss and peace. Awareness is not concentration. We need to understand this clearly. concentration means you focus on to something. But awareness means you just be. That's all.

For a moment feel the breeze that is passing you and the sound of the rain outside. Don't listen to anything but hear. Don't look at but see .It means you open up your whole heart. You feel the Buddha nature. 

Pure awareness is silence, utter beautiful silence and the peace. You do not analyze, judge or separate. You will feel everything is in you and you are in everything. There is no mind. Mind has stopped. 

This could also happen in another way. Our five senses connects us with the outer world. Imagine you are seeing the most beautiful thing you ever want to see and you hear the maximum melodious tone you want to hear, you feel the most soothing touch you ever wanted , you feel your most favourite fragrance and you taste the most delicious taste. In this kind of a moment all your five senses (eye, ear, nose, tongue, body) all are fulfilled, at the maximum contentment. This is another moment that your mind completely stop. Because the mind cannot analyse anything. The experience is beyond mind and sacred. You become one with everything. This is another possibility a human can experience.

Our problem is that we are unable to be in the state connected with pure awareness due to our our mind interrupts. But we can practice this little by little. Just be where we are. Feeling that moment. No past, no future, no separation, no judgement and just here and now.
That is the way. Where we connect to the Buddha nature.

Friday, June 23, 2017

තමන්ම ඇඳපු , පාට කරපු, හැඩ දාපු චිත්‍ර නිසා අහිමි වන නිවීම - සැනසීම




මේ ලෝකෙ ජීවත් වෙන අපි හැමෝම වගේ ගූගල් පාවිච්චි කරනවා, ඒ හරහා විවිධ දේ ගැන හොයනවා. කරුණු එකතු කරගන්නවා, දැනුම වැඩි කරගෙන මතකයට ගන්නවා.  මේ ඉන්ටනෙට් පාවිච්චි කරන්නෙ නැති කෙනෙක් හොයා ගන්න වත් නෑ. මේකෙ විශේෂත්වය තමයි අපි හොයන ඕනෙ දෙයක් ගැන විස්තර මේ ඉන්ටනෙට් එකේ තියනවා. ඉතින් අපි ඒවා ඩවුන්ලෝඩ් කරනවා. කම්පියුටර් එකක් තියනවා නම් , කරන්ට් එකට සම්බන්ධ කරලා නම් ඒකෙ ඉන්ටෙර්නෙට් එකට කනෙක්ට් වෙන සිග්නල් තියනවා නම් අපිට ඕනෙ වෙලාවක ඉන්ටෙර්නෙට් ගිහින් විවිධ දේවල් බලන්න පුලුවන්. 

විශ්වයත් හරියට ඉන්ටනෙට් එක වගේ. මේ විශ්වය තුල අපිට අවශ්‍ය ඕනෙ දෙයක් තියනවා. ඕනෙ වෙලාවට ඕනෙ දෙයක් ලබා ගන්න පුලුවන්.  

අපි හරියට චිත්‍ර ශිල්පියො වගේ , අපි විශ්වයේ තියන එක එක පාට , පැන්සල් , හැඩතල භාවිතා කරලා එක එක චිත්‍ර අඳිනවා. තමන් ඇඳපු චිත්‍රය වෙන මොකක්වත් නෙවෙයි තමන්ගෙම ජීවිතය. 

මිනිස්සු මොකද කරන්නෙ..... මේ මායා ලෝකේ ඇතුලෙ ඔන්න ගෙයක් හදනවා. ඒ කියන්නෙ තමන්ට අවශ්‍ය අකාරයට ගේ නැමති චිත්‍රය අඳිනවා. ඇඳලා නිකන් ඉන්නෙ නෑ. මේකට බැඳෙනවා. වාහනයක් ගන්නවා. ඒකත් අර තමන් හිතලා තමන්ට අවශ්‍ය විදියට වාහන චිත්‍රෙ පාට කරලා හැඩ කරලා ඒක තමන් සතු කර ගන්නවා. ඊට පස්සෙ දැන් වාහනේට බැඳෙනවා. ටිකක් කල් යද්දි තව මොකක් හරි ....තමන්ට ඕනෙ රක්ෂාවකට යනවා. ඒකට ගිහින් එතන බැඳෙනවා. ඔය විදියට මිනිස්සු තමන්ම අඳින තමන්ම පාට කරන විවිධ චිත්‍ර වලට බැඳෙනවා. මොකක්ද මේ බැඳීමත් එක්ක වෙන්නෙ? තමන්ගෙ සැහැල්ලු බව නැති වෙනවා. දැන් ඔලුවට හරි බරයි. හැම වෙලේම බර උස්සගෙන ඇවිදිනවා. ඉතින් කොයින්ද නිවීමක්, නිදහසක් හෝ සැනසීමක්?

අපි හිතන පතන හැම දේටම , අපි කරන ක්‍රියා හැම දේටම අපිට ප්‍රතිඵලයක් තියනවා. ඉතින් අපි මේ විශ්වය හරහා ඩවුන්ලෝඩ් කරන හැම දේකටම සාපේක්ෂව අවුට්පුට් එකක් නිර්මාණය වෙනවා.

බුදුන් වහන්සේ දේශනා කරපු විදියට චේතනාවමයි කර්මය වෙන්නෙ. ඒ නිසා අපේ චේතනාව අනුව කර්මය සිද්ද වෙනවා.

මේ මායා ලෝකෙ, එහෙමත් නැත්නම් බොරුවක් ඇත්ත විදියට පේන මේ ලෝකෙ අපි මොන වගේ දේවල් අපිට අවශ්‍ය ආකාරයට නිර්මාණය කර ගත්තත් කමක් නෑ එ දෙවල් වලට බැඳෙන්නෙ නැතුව. එහෙම නැත්නම් දේවල් එක්ක ගැටෙන්නෙ නැතුව.

අපි කාලෙන් කාලෙට විවිධ චිත්‍ර ඇඳ ඇඳ ඒවා අපේ කියලා හිතාගෙන මනසින් බැඳිලා  ජීවිත කාලයක් නිවීම සැනසීම අහිමි කරන් ජීවත් වෙලා මැරිලා යනවා.

නුවණින් විමසලා බැලුවොත් තේරෙනවා නිරන්තරයෙන් චලනය වෙන ලෝකයක, ඒ කියන්නෙ ඇසි පිය ගහන ක්ෂණයකින් වෙනස් වෙන ලෝකෙක අපිට මේකෙ බැඳෙන්න වත් ගැටෙන්නවත් දෙයක් නැති බව. ඒත් අපේ මේ මනස අපිව මුලා කරනවා. මනසට ඕනෙ අපිව මේකෙ දිගටම තියා ගන්න. ඒ නිසා මනස නිරතුරුවම අපිව බැඳීම් හෝ ගැටීම් වල හිර කරනවා. අවබෝධයෙන් නොදැක්කොත් අපි පත්වෙන්නෙ දුකට. ඒ නිසා සියලු දේවල යථා ස්වභාවය දකින්න තරම් නුවණක් ඇති කර ගන්න අවශ්‍යයයි.


සත්‍යයේ මාර්ගය සාමන්‍ය භෞතික ලෝකෙයේ පවතින ස්වභාවයට ප්‍රතිවිරුද්ධයි




මිනිස්සු වෙන අපිට ජීවත් වීමට විවිධ අරමුණු තියනවා. එක එක්කෙනා තම තමන්ගේ ජීවිත වල විවිධ අරමුණු ඇති කරගෙන ඒවා කරා ගමන් කරන එකයි කරන්නෙ. ඉතින් ගොඩක් මිනිස්සු උදේ ඉඳන් රෑ වෙනකන් හිතින් සැලසුම් කරනවා. කවදාවත් සීයට සීයක් සැලසුම් කරපු විදියට කිසි දෙයක් සිද්ද වෙන්නෙ නෑ. එහෙම නොවුනත් මිනිස්සු මේ මනසින් සැලසුම් හද හදා විවිධ අරමුණු කරා යන එක නවත්තන්නෙත් නෑ. මේක තමයි මනුස්ස ලෝකෙ හැම තැනකම වෙන්නෙ.

සමහර අය ජීවිතේ හොඳට උපරිමේටම විඳිනවා. උපරිම සැප , මිල, මුදල්, යාන වාහන, දේපල, ව්‍යාපාර, කීර්තිය, බලය ආදී වශයෙන් විඳිනවා. මෙහෙම විඳින ගමන් මෙයාල ට තේරෙනවා මේ දේවලින් එහා ගිය දෙයක් ඇති කියලා. එතන්දි සත්‍යය හොයන්න පටන් ගන්නවා. ධර්මය පැත්තට නැඹුරු වෙනවා. එතකොට තව කට්ටියක් ඉන්නවා ඉපදුන දවසෙ ඉඳන් කන්න බොන්න වත් නැතුව කිසිම සැපතක් නැතුව දුකම විඳිනවා. මේ අයත් මේ දුක් වලින් නිදහස් වෙන්න ධර්මය පැත්තට නැඹුරු වෙනවා. තවත් කොටසක් හැමදේම මධ්‍යස්ථ විදියට ලැබිලා සැප දුක දෙකම ජීවිතේ විඳලා යතාර්ථය නුවණින් දැකලා සත්‍යය ධර්මය පැත්තට නැඹුරු වෙනවා. මේ ධර්මය පැත්තට සත්‍යය පැත්තට නැඹුරු වෙන හැම කෙනෙක්ම නිවන ම හොයන්නෙ නෑ. සමහරුන්ට දිව්‍ය ලෝකෙ යන්න, එතකොට ඊලඟ භවය මීට වඩා යහපත් වෙන්න ආදී වශයෙන් එක එක හේතු නිසා ධර්මය පැත්තට තම තමන් යොමු වෙනවා. සමහර අය ආදරය කරන්න ගිහින් ඒකෙ ඇති වෙන දුකත් එක්ක සැනසීමක් ලබන්න ධර්මය පස්සෙන් එනවා. ඇත්තට සත්‍ය ධර්මය කියන්නෙ ආගමක් නෙවෙයි, සියලු දේවල් වල යථා ස්වභාවය හෙවත් ඇත්ත ට තමයි ධර්මය කියන්නෙ. සමහර මිනිස්සු ධර්මය ගැන මේ ලෝකෙ උවමනාවක් නැතුව ජීවිතේ එකපාර මුහුණ දෙන අත්දැකීමකින් ආධ්‍යාත්මය දෙසට යොමු වෙනවා.

ඉතින් තමන් ට මොකක්ද ඇත්තටම ඕනෙ නිවන් දකින්නද නැත්නම් වෙන දෙයක්ද ආදී වශයෙන් තමන් ගැන හරියටම සීයට සීයක් අවංකව දන්න එකම කෙනා තමන්මයි. වෙන කවුරුත් දන්නෙ නෑ.  එතකොට මේ භෞතික ලෝකෙ දියුණුව පතාගෙන ආධ්‍යාත්මික මාර්ගයකට එන කෙනෙක් ට කවදාවත් ඒ ගමන යන්න බෑ.  නමුත් භෞතික ලෝකෙ මේ තියන දේවල් කරගෙන ඉන්න ගමන් බණ අහලා, භාවනා කරලා, දන් දීලා, යහපත් ව ජීවත් වෙන්න කෙනෙක්ට පුලුවන්.

සත්‍යයේ මාර්ගය හැම විටම සාමන්‍ය ලෝකෙයේ පවතින ස්වභාවයට ප්‍රතිවිරුද්ධයි. මොකද මේ භෞතික ලෝකෙ අපි යමක් ගැන දැන ගෙන, කරුණු එක් රැස් කරල, අධ්‍යනය කරලා ආදී වශයෙන් අන්තිමට අත්දකින්න හදනවා. හැබැයි ආධ්‍යාත්මික මාර්ගයක ඒක වෙන්නෙ ප්‍රතිවිරුද්ධ පැත්තට. යමක් අත්දැක්කට පස්සෙ තමයි අපි දැන ගන්නෙ ඒ ගැන.

Friday, June 16, 2017

Truth is your own experience


This world is a maya, which means a dream. We all of us are born alone with absolutely nothing and we will be departing at death also with nothing. So the in between time period of birth and death is called life. And we people are so serious about this dream of life. We think this dream is true and permanent.

Unless someone completely liberates, his or her death in this life is temporary. After death we arrive somewhere else as a new being in different form.  

Most of us are seeking knowledge, which means we are looking to borrow the ideas of others. Knowledge that we gather is something what has been told by somebody. But the experience is different. The real thing is what we truly experience. 

About the Nirwana we people know a lot. How do we know is we know it by gathering the knowledge from the things what others told us etc. Our minds also add so much in to this. So does the word "Nirwana" carry it's real experience or true meaning? no. 

Experience is the real truth.  What we think is false.

The moment mind stops we connect to such a beautiful place with silence. Very peaceful. The same thing happens when we look deeper within and look for this "I". Where is "I" ? Can you find, where to find. This takes us very very deep. You only find the beautiful silence there.

The more we see the truth in this world and the reality within life, we need to become more compassionate and gentle. 

Because when you see that people, due to the reason they have not realized this world is a maya, they think it is true and trying so many ways to maintain permanence as well as they are seeking happiness from one after the other etc. Huge percentage of people are on  a unsatisfied journey continuously running. Even if someone point the finger and show them truth, they do not want to believe. Because the "lie" has gone in to them as a truth. They only know about it.   So once we start seeing reality our hearts need more compassion.

The moment we experience something and realize it..... then it is within us. Realizing the truth, coming to the center, going beyond the mind all these are experiences which we humans can get. You can never get the real experience only by knowing it. 

 Example is we can say many things about meditation with our knowledge, this that and other thing. But when truly experience meditation then only you realize it. There is no way realization happen with knowledge. All concepts, ideas has to be dropped.

Thursday, June 8, 2017

ඇත්ත ඇති සැටියෙන්ම දැක අවබෝධ කර ගැනීම



සත්‍යය නම් කොයි පැත්තකින් බැලුවත්, මොන කෝණයකින් බැලුවත් සත්‍යයම විය යුතුයි. සත්‍යය කියන දේ එක එක පැති වලට හරවලා , විවිධ විදියට බැලුවත් එකක්ම විය යුතුයි.   බුදු රජාණන් වහන්සේ දේශනා කළේ උන් වහන්සේ කියන දේ පවා නුවණින් විමසා බලා පිලිගන්න කියලා. සත්‍යාවබෝධය කියන්නෙ මේ තියන දේවල ඇත්ත ඇති සැටියෙන්ම දැක අවබෝධ කර ගැනීමයි.

අපි ජීවත් වෙන්නෙ සාපේක්ෂක ගොඩක් එක්ක. කොටින්ම කිව්වොත් සාපේක්ෂ ලෝකයක් තුල  තමයි අපි හැමෝම ජීවත් වෙන්නෙ. සාපේක්ෂව හිතන තාක් ම අපිට නිවනක් නෑ. සාපේක්ෂකත්වයෙන් මිදුන තැන නිවීම පවතිනවා.

අපි ගොඩක් වෙලාවට ජීවත් වෙන්නෙ තමන්ට වාසි සහගත වෙන විදියට. ඒ කියන්නෙ අපි ගොඩක් වෙලාවට තමන්ට වාසි වෙන විදියට ක්‍රියාත්මක වෙනවා. ගොඩක් විට අපි මට මොනවද මේ මිනිස්සු වෙනුවෙන් දෙන්න පුලුවන් කියන දෙයට වඩා හිතන්නෙ මට මොනවද මේ මිනිස්සුන්ගෙන් ගන්න පුලුවන් කියලා. දීමට වඩා ගැනීම පැත්තටයි මිනිස්සු යොමු වෙලා ඉන්නෙ. සැබෑ මයිත්‍රීය තුල තියෙන්නෙ දීමක් ම විතරයි. ගැනීමක් ගැන සිතුවිලි මාත්‍රයක් හෝ බලාපොරොත්තුවක් සැබෑ මයිත්‍රීය තුල නෑ. මිනිස්සු දානෙ දෙනවා. දානෙ දීලා ඇවිත් මම මෙහෙම දුන්නා කියලා පුරසාරම් කියනවා, ඒ මදිවට අඩුම තරමෙ පින් හරි බලාපොරොත්තු වෙනවා. දන් දීම ඉතා හොඳ ක්‍රියාවක් . නමුත් සැබෑම දානය කියන්නෙ කිසිම බලාපොරොත්තුවකින් තොරව දීමක්. මයිත්‍රීය තුල කිසිම බලාපොරොත්තුවක් නෑ.

සත්‍යාවබෝධයට පත් වෙච්ච උතුමන් බොහොම මයිත්‍රී සහගතයි. ඇත්තටම සත්‍යය අවබෝධ වෙච්ච කෙනෙක් ඒ තමන්ට අවබෝධ උන පරම නිර්මල සත්‍යය අනික් අයට අවබෝධ කරලා දෙන්න හදනවා. එහෙම කරන්නෙ කිසිම බලාපොරොත්තුවකින් තොරව සැබෑම මයිත්‍රීයකින්. 

මයිත්‍රීය කියන්නෙ ආදරයට ත් වඩා එහාට ගියපු උත්තරීතර දෙයක්.කෙනෙක් තුල සැබෑ මයිත්‍රීයක් ඇති වෙන්නෙ අවබෝධය තුලින්මයි. 

මෙතන තියෙන්නෙ වෙන මොකුත් නෙවෙයි, ඇත්ත ඇති සැටියෙන් දැකලා අවබෝධයෙන් පැවැත්මයි.

අපි තුල බොහෝ ද්‍රට ක්‍රියාත්මක වෙන්නෙ සංසාර පුරුදු. සසර පුරුදු කියන ඒවා මේ මහ දිගම දිග සංසාර ගමනක  එකතුවකින් නිර්මාණය වූ දේවල්. නමුත් අපිට යම් අයහපත් පුරුද්දක් යහපත් පුරුද්දකින් වෙනස් කර ගන්ඩ පුලුවන්. ඒක මෙහෙමයි. අපි හැමදාම උදේ නැගිට්ටම දත් මදිනවා, ඒක පුරුද්දක්.ඒතකොට අපි තුන් වේලක් කෑම කනවා. ඒකත් පුරුද්දක්. ඒ වගේම ඇයි අපිට බැරි හැමදාම ටික වෙලාවක් භාවනා කරන්න එහෙම නැත්නම් යෝගා කරන්න. යම් කිසි කාලයක් අපි මේ භාවනා කිරීම එක දිගට කිරීම ඉතාමත් අවශ්‍යයි.

බලාපොරොත්තුවක් නැතුව ජීවත් වෙන මනුස්සයා නිතරම ඉන්නෙ සතුටෙන්. හෙටක් ගැන බලාපොරොත්තුවක් නැති මනුස්සයා ජීවත් වෙන්නෙ සැහැල්ලුවෙන්. කාගෙන්වත් මුකුත්ම බලාපොරොත්තු වෙන්නෙ නැතුව තියන දෙයක් බෙදා හදාගෙන ඉන්න මනුස්සයා තෘප්තිමත්.

නිවීම කියන දේ අපි තුළම තියන දෙයක්. අපේ ඔලු වලට පුංචි කාලෙ ඉඳන් දාපු සංකල්ප, මති මතාන්තර වලින් සහ "මම" කියලා හදා ගත්තු බොරුවකින් නිවන ආවරණය වෙලා. අපේ මනසේ ඇති සියලු සංකල්ප අයින් වෙලා, "මම" කියන දේ දිය වෙලා නැති වුන මොහොතක අපිට සම්පූර්ණ සත්‍යය අවබෝධ විය යුතුයි.

Wednesday, June 7, 2017

මිනිසා සහ ගැහැණිය



අපි සියල්ලෝම මිනිසුන් උවත්, ගැහැණු පිරිමි ලෙස වර්ග දෙකක් ලෝකෙ පවතිනවා. මේකත් ද්විත්වත්වයේම කොටසක්.   

මේ ගැහැණිය, පිරිමියා වශයෙන් හඳුනා ගැනීම මූලිකවම සිද්ද වෙලා තියෙනෙන් ලිංගිකත්වය මුල් කරගෙන. ඇත්ත ඇති සැටියෙන් දකින මනුස්සයෙකුට පේනවා මිනිස්සු ගෑණු නිසා මොනතරම් දුකක් විඳිනවද? අනික් පැත්තට ගෑණු මිනිස්සු නිසා මොනතරම් නම් දුකක් විඳිනවද? මොකක්ද මේ දුකට හේතුව? තමන්ගේ කියා අල්ලා ගැනීම, තමන්ගේ නම් තමන්ට අවශ්‍ය විදියට සිටිය යුතුයි කියලා හිතාගෙන සිටීම.

 බොහෝ පිරිමින් තමාගේ යයි , තමන්ට අයිති යයි මනසින් හදාගත් ගැහැනියක් ආරක්ශා කිරීමට ජීවිත කාලයක් වෙහෙස වෙන අතර... ගැහැනුන් තමන්ට අයිති යැයි සිතා ගත් පිරිමියෙකු ආරක්ශා කිරීමට මුලු ජීවිත කාලයක් වැය කරයි.

ඇත්තම කතාව නම් කිසි කෙනෙක් , කිසි කෙනෙක්ට අයිති නැහැ. ඒක සමාජ සම්මතය විසින් ගොඩ නගපු සංකල්පයක් ම විතරයි.

 දැන් නුවණින් බලන්න සසර යම් පමණකට අවබෝධ කරගත්තු කෙනෙක්ට තේරෙනවා මේ භවයේ අපේ අම්මා ගිය භවයේ මගේ දරුවෙක් වෙන්ඩ පුලුවන්. අපේ තාත්තා සමහර විට ගිය භවයේ මගේ ස්වාමි පුරුෂයා වෙන්ඩ පුලුවන්. මේ භවයේ මගේ ස්වාමිපුරුෂයා ගිය භවයේ මගේ සීයා වෙන්ඩ පුලුවන්.බිරිඳ ආච්චි වෙන්න පුලුවන්. මෙහෙම දැක්කහම තේරෙනවා මේකෙ බැඳීම් හදාගෙන අල්ල ගන්න කෙනෙක් වත් දෙයක් වත් නැති බව.

අපිට කවදාවත් තව කෙනෙක් තමන්ගේ කියලා අල්ල ගන්න බෑ. ඇත්තටම ඒක මහා විහිලුවක්. මේක උදාහරණයකින් ගැහැණිය සහ පිරිමියා ඔස්සේ පැහැදිලි කලොත්. ගැහැණිය ගරාජ් එකක් කියලා මොහොතකට හිතන්න. පිරිමියා වාහනයක් කියලා හිතන්න. දැන් මොනවද මේ ගෑණු මිනිස්සු කරන්නෙ... තමන්ගෙ ගරාජ් එකේ වෙන වාහන පාක් කරයි කියලා බයේ ඒක ආරක්ෂා කරන්න අසීමන්තිකව දඟලන මිනිස්සු පිරිසකුයි, තමගෙ වාහනේ වෙන ගරාජ් එකක පාක් කරයි කියලා හිතන ගෑණු ටිකකුයි නේද අපිට දකින්න ලැබෙන්නෙ? 

වෙන වචන වලින් කිව්වොත් තමන්ගෙ මිනිහා  වෙන ගෑනු කෙනෙක් එක්ක යයි, තමන්ගේ ගැහැණිය වෙන පිරිමි කෙනෙක් එක්ක යයි කියලා බයේ ඒක එහෙම නොකර ගන්න දැඩි වෙහෙසක් දරනවා. ඇත්ත කතාව නම් යන කෙනා කොහොමත් යනවා.  යන්නෙ නැති කෙනා කොහොමත් යන්නෙ නෑ. මිනිස්සු මේවා ඇත්ත උනත් පිලිගන්න කැමති නෑ.

මිනිස්සු පිලිගන්න අකැමති තිත්ත ඇත්ත මේකයි.

මේ ඉන්න ගෑණු , මිනිස්සු ඔක්කොම බොරුවක් තුල , බොරු කර කර ජීවත් වෙනවා.

තමන්ගේ පැවැත්ම තමන් ට අවශ්‍ය ආකාරයට සකස් කර ගැනීමට සියලු ගැහැනුන්ට මිනිසුන්ට නිදහසක් තියනවා.  අපි පුළුවන් තරම් මයිත්‍රී සහගත විය යුතුයි. 

මමත්වය මූලික කරගෙන මගේ කියා අල්ල නොගත යුතුයි. අල්ලා ගැනීමත් සමගම මොකක්ද නිර්මාණය වෙන්නෙ. සසර.

අපි හැම කෙනෙක්ම අප්‍රමාදීව සත්‍යය අවබෝධ කර ගත යුතුයි.

සත්‍යය නම් අපි කොයිතරම් ආකර්ෂණය වෙලා මගෙ කියලා අල්ලන් ඉන්න ගෑනියෙක් උනත් එයාගෙ මතුපිට හම නිසා තමයි ලස්සනට පේන්නෙ. හම අයින් කරොත් බුදුන් වහන්සේ කියන විදියට අපිට කෝටුවක් අරන් බලු, කපුටන් එලවන්න සිදුවෙනවා. භෞතික ශරීරයේ යථා ස්වරූපය ඒකයි. මගේ කියලා අල්ලගෙන රාගයෙන් මත් වෙලා ඉන්න පිරිමියෙක් දිහා බලන්න. ඒත් ආකර්ෂණය ඇති වෙලා තියෙන්නෙ මේ මතුපිට සමකින් වැහිලා ගිය මස් සහ ඇටකටු ගොඩකට.

අපි ජීවිතයේ මොනතරම් දේවල් වින්දත් ගැටලුවක් නැහැ, යථා ස්වරූපය දැකලා. එහෙම දැකපු කෙනෙක් කිසිවක් අල්ල ගන්නෙ නෑ.

යථා ස්වරූපය අවබෝධ කර ගත්තු ශ්‍රේෂ්ඨ උතුමන්ට පුලුවන් තමන් ඉදිරියට එන ගැහැණියකගෙ ලස්සන දකින්න. ඒ වගේම ඒ ගැහැනිය ඇටකටු ගොඩක් වහලා තියන මස් ගොඩක් විදියටත් දකින්න පවා පුලුවන්. එතකොට ඇලීමක් , මගේ, තමන්ගේ යැයි සිතුවිලි ඇති වන්නේ නෑ.

මේ ලෝකය තනිකරම මායවක්. ඇත්ත වහලා බොරුවක් ඇත්ත කියලා සමාජගත කරලා පෙන්වන  මහා අමූලික බොරුවක්.

මේක නුවණින් දැකලා අවබෝධ කරගත්ත කෙනෙක්ට ගැහැනු පිරිමි බව වත්, එහෙම නැත්තම් අයිතියක්, මගේ, මම කියලා දෙයක් නෑ. එතකොට එයා අනික් අයගේ සැපත තමන්ගේ සැපත හා සමානව දැකලා බොහොම කාරුණික , මයිත්‍රී සහගතව පවතිනවා.... එච්චරයි.

මේ ලෝකෙ මිනිහෙක් හරි ගැහැණියෙක් හරි අහු වෙන්න පුලුවන් ලොකුම තැන හෙවත් ගැටේ තමයි තව ගෑනියෙක්ට හරි මිනිහෙක්ට හරි. ඒ ප්‍රතිවිරුද්ධ ස්වභාවය නිසා.

 නමුත් මේ ලෝකෙ මෙන්න මෙහෙම කට්ටියක් ඉන්නවා. ඒගොල්ලොන්ගෙ හදවත් සැබෑ ආදරෙන් පිරිලා, එයාලා කවදාවත් තමන්ට සැපතක් ගන්න තව කෙනෙක් ඇසුරු කරන්නෙ නෑ. අනික් කෙනාට සැපතක් සතුටක් ලබා දෙන්නයි ඇසුරු කරන්නෙ. තමන්ගේ යයි අල්ලා ගැනීමක් නැහැ. නමුත් අනෙකා කෙරෙහි ආදරය සහ මයිත්‍රීය උපරිමයි. මේ වගේ ගැහැණු සහ පිරිමි දෙවර්ගයම ඉන්නවා. ඒ වගේම ලෝකයේ යථා ස්වභාවය නුවණින් දැකලා අවබෝධ කරගෙන එයාල මේ ලෝකෙ තුල පවතිනවා. මෙන්න මේ වගේ පිරිමියෙක් සහ ගැහැනියෙක් යම් මොහොතක එකතු වුනොත් එතනදි විශාල යහපත් ශක්තියක් මුදා හැරෙනවා. ලෝකය සමනය වෙනවා. ඒක පූජනීය අත්දැකීමක් වෙනවා.

නමුත් මේවා උනත් මේ මායා ලෝකය තුල යම් යම් පාරමිතා පුරපු අය අත් විඳින දේවල් පමණයි. 

අපිට මේ සාපේක්ෂ ලෝකෙ බොරුව දැකලා මේකෙ තියන කිසි දේකට ඇලෙන්නෙත් නැතුව ගැටෙන්නෙත් නැතුව පවතින්න පුලුවන් නම් මමත්වය ටික ටික දිය වෙලා යනවා.

අපි ඇත්ත ඇති සැටියෙන් දැකීමට තරම් ඉවසිලිවන්ත විය යුතුයි.කාරුණික සහ මයිත්‍රී සහගත විය යුතුයි. මිනිස්සුන්ට ඇත්ත කිව්වම පිලිගන්න කැමති නෑ. මොකද "මම" කියන කෙනාට පහරක් වදින නිසා. හැමෝම කියනවා "මම" එහෙම නෑ කියලා. 

ඒ නිසා අතිශය අවංකව ,
නිහතමානීව ,තමන් දිහා බලන්න. එතකොට න්ට සත්‍යය පේන්න පටන් ගන්නවා .

Saturday, June 3, 2017

"මම" කියල කෙනෙක් ඇත්තටම ඉන්නවද?



මේ ලොව බොහෝ මිනිසුන් ජීවත් වෙනවා යනුවෙන් කරන එකම දේ "මම" යන්න පෝෂණය කිරීමයි. "මම" මෙහෙමයි, "මම" ඉන්නෙ මෙන්න මේ තත්වයේ, මම කන්නෙ බොන්නෙ මේවා, මගේ සමාජ තත්වය මේක, මම දිනෙන් දින දියුණු වෙනවා. මට මෙච්චර ධනය තියනවා. මට මෙච්චර දේපළ සහ පිරිවර තියනවා. මට මෙන්න මේ මේ දේවල් කරන්න පුලුවන්. මගේ තැන රැක ගන්න මන් මෙන්න මේ දෙවල් කරන්න ඕනෙ. අනික් මිනිස්සු මට මෙහෙම කරන්න ඉඩ තියනවා. "මම "ගැන මෙහෙම හිතයි. "මම" ආරක්ෂා කරගන්න මේ මේ ක්‍රියා මාර්ග ගන්න වෙනවා ආදී වශයෙන්... මිනිසුන් නිතරම ජීවත් වෙන්නෙ මේ "මම" කියන සංකල්පය මුල් කර ගනිමින්. "මම" රැකුනම ඇති. මට, මම, මගේ ආදී වශයෙන් "මම" කියන දේ කොයිතරම් අපේ තුළට කිඳා බැස ඇත්ද?

තව කෙනෙක් අපි ගැන හොඳක් කිව්වොත් ප්‍රශංසා කළොත් "මම" පිම්බෙයි. මට කවුරුහරි නින්දා කළොත් "මම" හැකිළෙයි. "මම" නිතරම බලාපොරොත්තු වෙන්නෙ "මම" ඉහළ නංවා ගැනීමටයි. "මම" යන්න මූලික කරගෙන මොනතරම් දේවල් නම් සිදුවේද?

මේ ආදී වශයෙන් "මම" එක්ක ජීවත් වෙන මිනිස්සුන්ට නිවන බොහෝ දුරයි. මේ "මමත්වය" නිසා මිනිස්සු තුළින් බොහෝ දුරට යහපතට වඩා සිදුවන්නේ අයහපතකි. "මම" රැක ගන්න මිනිස්සු මොනතරම් දේ කරනවාද?

අපි අපෙන්ම ඇසිය යුතු ප්‍රශ්නය ඇත්තටම "මම" කියා කෙනෙක් සිටීද යන්නයි. මේ "මම" කියන කෙනාට අර්ථ දැක්වීමක් නැත්නම් කොහොමද මේ "මම" මාව හඳුන්වන්නෙ මා සතු දේවල් වලින්ද?නැත්නම් මගේ තත්වය, මගේ රක්ෂාව, මගේ නෑදෑයො, මගේ  සමාජ තත්වය මගේ අරක මේක ආදී වශයෙන්ද? එතකොට මම කියන්නෙ මේ දේවල් වලින් කවරක්ද?

ගැඹුරට කල්පනා කරද්දි මම කියන්නෙ නිකන්ම නිකන් හිස් සංකල්පයක් බව අවබෝධ වේ.

නිතරම ආරක්ෂා කරන්න හදන "මම" , මට මේව නැති උනොත්, මට මෙහෙම උනොත් හරම උනොත්, "මම" කොහොමද , "මම" "මම" "මම" - මිනිස්සු හිතන්නේම "මම" ගැන.

බොහෝ අය මම කියලා හඳුන ගෙන ඉන්නෙ තමන්ගෙ හිත. ඉතින් මාව සනසන්න කියලා හිතාගෙන හිත කියන කියන දේ කරගෙන ජීවත් වෙනවා. කොයිතරම් සංකීර්ණද? තව කට්ටියක් භෞතික ශරීරය "මම" කියලා හිතාගෙන ශරීරයට අධික සැප බලාපොරොත්තුවෙන් නොයෙකුත් දේ කරනවා. ඇත්තටම "මම" කියන්නෙ මේ ශරීරයද? මනසද? දෙකම නෙවෙයිද? දෙකමද? "මම" කියල කෙනෙක් ඇත්තටම ඉන්නවද?

මට රූපයක් තියනවා. මට නමක් තියනවා. රූපය අනුව මාව හඳුන්වනවා. එතකොට "මම" ඉන්නෙ තමන්ව හඳුන්වා දීමට මිසක් හිතට ඕනෙ ඕනෙ විදියට පෝෂණය කිරීමටද?

තමන් තමන් ගැනම ආත්ම පර්යේෂණයක යෙදීමෙන් මේක අවබෝධ කරගන්න පුළුවන්. ලෝකෙ වැඩිපුර මිනිස්සු අනුන් දිහා බලාගෙන ඉන්නවා. හැබැයි අපිට පුලුවන් නම් අපේ දිහා බලන් ඉන්න. අපිට ගොඩක් දේවල් අවබෝධ වෙන්න පටන් ගන්නවා.  අපේ මනස වැඩ කරන හැටි , ශරීරය වැඩ කරන හැටි. මේ දෙවල් ගැන හරි අවබෝධයක් ලැබෙනවා.